آیا سید حسن به معین و کروبی دیگری تبدیل می شود؟

«اگر کوچک‌ترین آبرویی دارم در این مسیر خواهم گذاشت.»

سخنان تأمل برانگیز سید حسن خمینی در اثنای ثبت نام و عدم حضور در آزمون فقهمی خبرگان، ما را به یاد روزهای قبل از انتخابات ریاست جمهوری در سال 1384 می اندازد. روزهایی که به تعبیر سعید حجاریان ـ ایدئولوگ جریان موسوم به اصلاحات ـ سید محمد خاتمی ، آخرین میخ را برتابوت اصلاحات کوفته و اصلاحات در حال احتضار بوده و شاید، بازهم به تعبیر حجاریان «اصلاحات»، مرده بود. این جریان بنا داشت تا با استفاده از ظرفیت فردی دانشگاهی به نام «مصطفی معین» جان رفته را به این بدن مفلوک بازگرداند. از این روی با تحریک، تشویق و ترغیب حزب مشارکت ، سازمان مجاهدین و همچنین حمایت برخی گروههای ملی و مذهبی ، مصطفی معین برای اجرای این مأموریت بزرگ وارد عرصه فعالیت انتخاباتی شد.

احزاب تجدید نظر طلب در صدد بودند تا با جذب جوانان، زنان ، دانشجویان و اقلیت های قومی و مذهبی، معین را بر کرسی قدرت بنشانند، از این روی از هیچ گونه تلاشی در این مسیر چشم پوشی نکردند.

از یاد نمی برم لحظه ای را که سعید حجاریان در یک برنامه تبلیغاتی از دکتر معین دلیل ورودش به عرصه انتخابات را پرسیده و سختی های راه را به ایشان گوشزد و تصریح کرد که : " شما چرا وارد عرصه انتخابات شده و کاندیدا شده اید، آیا از سختی های راه باخبرید؟" مصطفی معین هم  در پاسخ گفت که استخاره کرده و این بیت از حافظ آمده است که:

دامنی گر چاک شد در علم رندی چه باک

جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید

معین با این دو بیتی و حمایت گروههای مذکور وارد رقابت های انتخاباتی شد.

اما نیک می دانیم که این جریان ، معین را آورده بود تا در این راه هزینه بدهد، جامه نیکنامی بدرد! تا جان رفته را برکالبد تجدید نظر طلبان بازگرداند. اما او در گیر ودار اختلافات درون گروهی اصلاح طلبان با طیف کروبی و... جامه نیکنامی درید! و دست به اقداماتی زد که به هیچ وجه در مرام و مسلک معین نبود.(تشکیل جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر، اصلاح صورت با تیغ و آنکارد خاص و... که همگی از سوی جریان خاص بر وی تحمیل شد.) در واقع معین به عروسکی در دست احزاب مشارکت و سازمان تبدیل شده بود تا هر آنچه را که می خواهند با او  انجام دهد.

علیرغم همه دامن چاکی ها ، رندی ها و ... مصطفی معین در انتخابات هشتمین دوره ریاست جمهوری شکست خورد و تاریخ مصرفش به پایان رسید. حال می توانید از خود بپرسید الان آقای معین در کجای جغرافیای این جریان سیاسی است؟!

امااین جریان که بعد از روی کار آمدن آقای احمدی نژاد، و سیاست ها خاص او و در گیری با طیف آقای هاشمی و کارگزاران، شرکایی هم پیدا کرده بود، هم قسم شدند تا در انتخابات سال 1388 ضمن جلوگیری از رأی اوری آقای احمدی نژاد بازهم اصلاح طلبان و طیف کارگزاران را بر قدرت بازگردانند. از این روی میر حسین موسوی برای ایفای این نقش انتخاب شد. ـ البته ذکر این نکته ضروری است که میر حسین موسوی مهره کاملاً دلخواه این جریانات نبود اما صرفاً برای عبور از احمدی نژاد به حمایت از این کاندیدا پرداختند.ـ از سوی دیگر اقای کروبی که در انتخابات سال 1384 رأی خوبی اورده بود رقیب دیگر میر حسین در این عرصه بود.

اصلاح طلبان برای پیروزی می بایست در ابتدا ، کروبی را شکست داده و بعد احمدی نژاد را شکست می دادند. در حقیقت غلبه بر کروبی مقذم بر غلبه بر احمدی نژاد بود. لذا مدیریت آقای کروبی در دستور کار طیف کارگزاران و بخشی از افراد مجمع روحانیون مبارز نزدیک به خاتمی قرار گفت.افرادی نظیر غلامحسین کرباسچی، عباس عبدی، عمادالدین باقی، محمد علی ابطحی، مهاجرانی و... . این فراد مأمور شدند تا به عنوان حلقه مشاورین کروبی او را در بر گرفته و وی را مدیریت کنند.

این افرادی و تشکل های متبوع آنان به دو صورت کروبی را مدیریت کردند: نخست اینکه برنامه های کروبی را طوری طراحی کردند که مانع از آسیب زدن به طیف تندرو اصلاح طلب گردد. چرا که در آن ایام آقای کروبی با نگارش نامه های تند حزب مشارکت و سازمان مجاهدین و... را آماج حملات خود قرار داده بود و این می توانست فرجام بدی را برای آنان رقم بزند. از سوی دیگر این طیف با تنیدن پیله ای به دور آقا کروبی سعی کرد ایشان را از هر گونه تأثیر پذیری از سوی دلسوزان نظام و مقام معظم رهبری مصون نماید. لذا امثال کرباشچی، باقی و ... همانند عایقی عمل کرده و از انتقال دغدغه های دلسوزان نظام به کروبی ممانعت به عمل اوردند تا کروبی نیز میر حسین و طیف تندور را در جریان فتنه 88 همراهی کند.

 سخن کوتاه کنیم.

مقصود از این گذر تاریخی هشدار به یادگار امام(ره) است، هشداری از سر دلسوزی و دوست داشتن، این روز ها سخن از هزینه آبروی یادگار امام است، گذاشتن آبروی برای چه؟ مگر چه اتفاقی افتاده که یادگار امام باید از آبرویش به خاطر آن بگذرد.

 آقای سید حسن خمینی قدری بیاندیشد چه شده است کسانی که امام را به ... تاریخ سپرده بودند هم اکنون سینه چاک او شده اند. حمایت های امثال آقایان کرباسچی، باقی، کاظمیان،عطریان فر، ابطحی ، زیباکلام و ... که همگی سابقه مخالفت با آرمانهای امام عزیز را دارند و در پرونده های آنان خیانت به کروبی و معین و... دیده می شود برای چیست؟ آیا جز این است که آنان می خواهند از یادگار امام پلی برای عبور از این شرایط بحرانی بسازند.

چرا آقای هاشمی که آقای حاج احمدی خمینی را حتی حجه الاسلام هم نمی دانست، شما را علامه و آیت الله خطاب می کند. آیا جز این است که او تنها ابزار موفقیت خود در عالم سیاست را شما دانسته و در صدد بهره گیری از شماست.

مصطفی معین با تحریک حزب مشارکت و سازمان و مهدی کروبی از سوی افرادی مانند کرباسچی ـ که خودش به موسوی رأی داد و در مقابل خبرنگارها اعلام کرد که به کروبی رأی نداده ـ عبدی، باقی، گنجی، ابطحی تحریک و ترغیب به اتخاذ مواضعی گردید که منجر به قرار گرفتن در برابر نظام و آنچه که خود از آن مطلعید، شد.

 براستی قربانی دیگر این تفکر و جریان کیست؟ آیا  این قربانی سید حسن خمینی و بیت مکرم امام(ره) است؟!

آقای سید حسن خمینی، خمینی باشید که شما و این انقلاب بدون خمینی در هیچ جا شناخته نمی شوید. در پایان با جمله ای از پدر بزرگوارتان حاج احمد اقای خمینی مطلبم را خاتمه می دهم و برای شما ارزوی سربلندی دارم.

«ما منسوبین حضرت امام (ره) باید توجه داشته باشیم که فقط به علت نزدیکی با ایشان است که با ما مصاحبه می‌شود و یا به ما احترام می‌شود ... باید دقیقاً توجه کنیم که اگر امام نبودند، هرگز کسی ما را بدان صورت نمی‌شناخت تا با ما مصاحبه کند. پس مَن مَن نکنیم که ما هیچیم ... باید توجه کنیم که از انتساب (به امام‌خمینی) سوءاستفاده نکنیم که خلاف شرع مُبین است.»

انتهای پیام/