لطفاً کمی هوای آلوده به ما بدهید
داستان سبز بودن شهری که هر روز به لحظه آخر نزدیک تر می شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سفیر آشتیان، هر مسافری که میاد تو شهر ما می گه خوش بحالتون، عجب آب و هوایی دارید، ما تو اون شهر و اونیکی شهر داریم خفه می شیم از آلودگی!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سفیر آشتیان,,
یکی دیگه می آد می گه ای بابا خوش بحال شما، چقدر راحتید اینجا، اصلاً ترافیک ندارید، راحت میاید راحت میرید...
,,
اونیکی گفت چقدر خوبه شهرتون خلوته؛ حسابی از سر و صدای ماشین و موتورا راحتید.
,,
شاید برای ما آشتیانی ها شنیدن این حرف ها و سر تکون دادن و لبخند بعدش دیگه عادی شده
,,
شاید عادی شده که جلد کتاب آشتیان انقدر قشنگ و دلنواز باشه
,,
به شهر ما می گن شهر سبز استان مرکزی، میدونید چرا؟ چون آلاینده ای نداریم.
,,
و به خاطر همین شهر سبز بودن نباید خیلی از کارخونه ها تو این شهر یشمی آلودگی ایجاد کنن، آخه سبز بودن بهتره یا دود و آلودگی هوا و سیاهی؟
,,
حالا ما چطور شهر سبز شدیم؟
,,
داستان برمیگرده به اون قدیم ندیما که داشتن کارگاه ها و کاخونه ها رو قسمت می کردن؛ هر سرمایه گذاری می اومد این وری بعضیا از ده بالا می اومدن بهش میگفتن بیا تو ده ما که ما بهت اِل می دیم و بِل می دیم.
,,
بعد می اومدن پیش ما می گفتن زیر بار این کارخونه آلوده نرید که سبزیتون سیاه میشه و این می شد که هم ما نمی خواستیم و هم اونا می رفتن تو همین ده بالا که الان اینهمه آلودس.
,,
کسی هم نگفت ای بابا درسته که سبزی و طراوت و آب و هوای پاک و نبودن ترافیک و شلوغی خوبه، ولی آخه ما باید بتونیم تو این هوای پاک نون بخوریم یا نه؟
,,
این شد که یکی یکی کارگاه ها و کارخونه ها می اومدن و می رفتن و ما همچنان سبز موندیم.
,,
روزا گذشت و گذشت تا وقتی دانشگاه شهرمون از رونق افتاد یهو دیدیم یه عااالمه جوون بی کار تو شهرمون موندن و ای وای که چه کنیم؟!
,,
جوونای آشتیان روز به روز رفتن و رها شدن از زادگاهشون برای یه لقمه نون که این رفتن ها هنوز هم ادامه داره...
,,
مرگ درخت سبز آشتیان با ریختن روزانه برگاش هر لحظه نزدیک تر به نظر می رسه...
,,
تا جایی که امروز فرزندان این شهر آینده خودشونو تو همون شهرهای آلوده و کارخونه های آلایندش تصور می کنن؛ چرا؟
,,
چون غیر از آسمون آبی و زمین پاک، «کار» حق جوون ماست.
,,
میثم فتحی
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه