با عضو شورای شهر تبریز
شورا محل سهم خواهی نیست/ در شورای چهارم کار به پرتاب قندان نمیکشد
داود امیر حقیان عضو شورای شهر تبریز در یک مصاحبه تفصیلی روبروی خبرنگار آناج نشست.امیر حقیان پر حرارت و صریح سخن می گوید بدون پرده پوشی و در لفافه سخن گفتن.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، داود امیرحقیان عضو شورای اسلامی شهر تبریز که سوابقی همچون فرمانداری شهرستان ورزقان، رئیس آموزش و پرورش و شهرداری منطقه 7 کلانشهر تبریز را در کارنامه کاری خود دارد در تحریریه آناج حضور یافته و به سوالات خبرنگار آناج در بحث شورای شهر پاسخ گفت، مشروح این گفتگو را پیش رو دارید:
آناج: چند دوره در انتخابات شرکت کرده اید؟
من دو دوره در انتخابات مجلس و دو دوره در انتخابات شورا شرکت کرده ام.
آناج: چطور شد که از شهرداری منطقه هفت استعفا داده و کاندیدای شورای شهر شدید؟
شهرداری مجموعه ای عظیم و گسترده است و همان طور که همگان می دانند در همه ی شهرها یک شهردار وجود دارد و شهرداران مناطق مختلف، مدیران شهرداری هستند. یعنی کسانی که در رأس مناطق دهگانه قرار گرفته اند، شهردار نیستند بلکه مدیران شهرداری هستند.
شهردار به تبع انتخاب شورای شهر توسط مردم، به وسیله ی شورا انتخاب می شود که خود نیز مکلف به اجرای مصوبات قانونی شوراست و حق تصمیم گیری و سیاست گذاری خاصی هم ندارد. لذا من که مدیر شهرداری منطقه هفت تبریز بودم، قدرت تصمیم گیری نداشتم و فقط می توانستم در حد و حدود تصمیماتی که شورا گرفته بود حرکت کنم. زیرا تمام اختیارات به شهردار داده شده است.
من در برابر ارجاعات مردم و حل مشکلات آنها تصمیم گیرنده نبودم. در واقع اتفاقات و مشکلاتی در منطقه پیش می آمد که من به شخصه نمی توانستم در مورد آن ها تصمیم بگیرم. بنابراین تصمیم گرفتن به مراکز تصمیم گیری و تصمیم سازی وارد شوم تا مجری صرف نباشم بلکه بتوانم باری از دوش مردم بردارم و بتوانم کاری کنم که مدیران شهرداری مناطق بتوانند خدماتی بهینه به مردم ارائه کنند. البته مسئولیت مدریت شهرداری منطقه مسئولیت مهم و محل خدمت است ولی با این حال من ترجیح دادم که در مراکز تصمیم سازی فعالیت و نقش داشته باشم.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, , ,
آناج: چرا از سمت فرمانداری ورزقان استعفا دادید؟
من فرماندار شهرستان ورزقان بودم و خودم استعفا ندادم. فرمانداری یک پست سیاسی است و در پست های سیاسی تشخیص ها برعهده ی خود فرد نیست و من تا به حال هیچ جایی استعفا نداده ام.
آناج: پس از تغییر و تحولات ایجاد شده در کمسیون ها، شما در کدام یک از کمسیون ها عضو خواهید شد؟ نظرتان در مورد ادغام کمسیون ها چیست؟
ادغام کمسیون ها بر خلاف قانون و مقررات اتفاق افتاده است. وقتی شورای چهارم شکل گرفت، قبل از شکل گیری هیئت رئیسه اعضای شورا به دو فراکسیون اکثریت و اقلیت تقسیم شدند. روند اینگونه بود که عده ای بر این فکر بودند که برای هیئت رئیسه شدن باید به چه کسانی چه سهمی بدهیم تا بتوانیم به راحتی عضو هیئت رئیسه باشیم.
تعدد کمیسیون ها از ابتدا به علت سهم دهی به نفرات بود!
بر همین اساس تشکیل ده کمسیون مطرح شد که ما با این موضوع مخالف بودیم. ولی چون گروه اکثریت با این تفکر شکل گرفته بود که باید برای هرکس سهمی برسد، تعداد کمسیون ها را افزایش دادند. مثلا به نظر ما تقسیم کمسیون خدمات به سه کمسیون های خدمات، حمل و نقل و فضای سبز اشتباه است، چون همه ی این ها در دل کمسیون خدمات است، اما چون اعضایی که به هیئت رئیسه راه یافتند به رای دهندگان خودشان، قول سهم داده بودند، لذا این تقسیم را انجام دادند با اینکه اشتباه بود.
البته منافاتی هم با قانون ندارد زیرا در آیین نامه مصوبه ی هیئت وزیران در اصل شورا سه کمسیون (خدمات، بودجه و فنی و عمرانی) پیش بینی شده است ولی در ادامه ماده تبصره ای آمده است که ذکر می کند به تشخیص اعضای شورا امکان افزایش تعداد کمسیون ها وجود دارد.
رییس شورا میگوید: این من هستم که میگویم چه کسی در چه کمسونی باشد!
یکی از وظایف هیئت رئیسه این است که مصوبات شورا را به فرمانداری ارائه کند تا آنجا با قوانین منطبق شود. اما هیئت رئیسه ی محترم به صلاحدید خود با امضای رئیس شورا این را لغو کردند در حالی که هر مصوبه ای چه توسط فرمانداری تایید شود و چه نشود باید در صحن شورا دوباره مورد رأی گیری قرار بگیرد. اما این کار در شورا اتفاق نمی افتد و رئس شورا خودسرانه به صورت مکتوب کمسیون ها را لغو کرده است که این کار کاملا خلاف قانون است و رئیس محترم شورا تخلف بارز و آشکاری را مرتکب شده است.
وی بدون اینکه نامه ی فرمانداری را در صحن شورا قرائت و از اعضای شورا رأی گیری کند، خودسرانه کمسیون ها را لغو کرده است و سپس در صحن شورا علی رغم عدم وجود مرجع قانونی شش کمسیون را مطرح کرد و خلاصه در رأی گیری ها تعداد کمسیون به 5 کمسیون رسید. در تقسیم بندی اعضا نیز خودسرانه و علی رغم خواست خود اعضا آن ها را به عضویت در کمسیون های مختلف در آورده اند.
مثلا من درخواست عضویت در کمسیون بودجه را داشتم ولی مرا در کمسیون بودجه قرار نداده اند و فرمودند این من هستم که می گویم چه کسی در چه کمسیونی باشد و یا نباشد. جالب تر این است که ترکیب کمسیون ها را به نوعی تعیین کرده است که در هر کمسیون که از هفت نفر تشکیل شده است، 4نفر از اکثریت قرار داده است و 3 نفر از فراکسیون اقلیت!! تا رئیس کمسیون ها نیز از فراکسیون اکثریت باشد و صرفا در یک کمسیون (کمسیون خدمات) 4 نفر از اقلیت و سه نفر از اکثریت است. این ها همه به این دلیل است که این گروه با قصد تمامیت خواهی حرکت می کنند.
بعد از آن جلسات تا به حال هیچ کمسیونی تشکیل نیافته و هیچ انتخاباتی صورت نگرفته است. علنا فعلا در شورا کمسیونی وجود ندارد در حالی که در خبرگذاری ها مثلا می گویند فلان شخص رئیس کمسیون فرهنگی است در حالی که رسما کمسیونی وجود ندارد، پس چگونه یک فرد به عنوان رئیس کمسیون فرهنگی معرفی می شود؟! بنابراین در موضوع کمسیون ها هم مبنا غلط است و هم تفکر سهم دهی و سهم خواهی؛ علاوه بر این لغو خودسرانه کمسیون ها و نوع ترکیب کمسیون ها نیز اشتباه است. در نتیجه هیئت رئیسه محترم با رویکرد تمامیت خواهی به پیش می رود.
آناج: چرا رییس شورا برخی اعضا را علی رغم میلشان، به عضویت کمسیونی خاص درآورده اند؟
این بستگی به خواست هر دو طرف دارد. یعنی هم باید اعضاء مایل به عضویت باشند و هم رئیس شورا تشخیص بدهد. رئیس شورای محترم به صورت غیر قانونی عمل کرده اند. در واقع امور را به نحوی به شکل قانونی درآورده اند که همه چیز به نفع آن ها باشد.
آناج: آیا فراکسیون بندی شورا و عمل فراکسیونی به نفع مردم و امور شهر است یا خیر؟
اشکال کار این است که تعدادی از اعضای شورا که جزء فراکسیون اکثریت هستند، مجلس شورای اسلامی را با شورای شهر اشتباه گرفته اند. شورای شهر یک نهاد سیاسی نیست که در آن فراکسیون هایی تشکیل شود. فراکسیون بندی شایسته ی مجامع سیاسی مثل مجلس است نه شورا.
شورا یک محل خدماتی و صرفا برای خدمت است و اصالت و رسالتش نیز خدمت است نه سیاسی کاری و فراکسیون بندی. در واقع وجود فراکسیون در شورا، به کارهای ما معنا و مفهوم سیاسی می دهد و آن را دچار سیاست زدگی می کند. جایی که دچار سیاست زدگی باشد، قطعا امر خدمت به مردم در اولویت های چندم قرار خواهد گرفت. ذات فراکسیون این است که منافع خود را تامین کند تا در قدرت باقی بماند. اما باید بگویم شورا قدرت نیست که کسی بخواهد در آن باقی بماند؛
شورا محل خدمت است. متاسفانه عده ای شورا را به چشم قدرت و یک جایگاه بزرگ سیاسی می بینند. این کار نادرستی است و این اتفاقی است که مردم از آن منزجر هستند. اگر من بخواهم پشت پرده های نحوه ی تشکیل اکثریت را بیان کنم، خیلی چیزها روشن می شود اما این کار را نمی کنم چون احساس می کنم از ظرفیت جامعه ما خارج است.
آناج: آیا این حقیقت دارد که شب قبل از رأی گیری برای تشکیل هیئت رئیسه، نصف شب عده ای برای برگزاری یک جلسه نزد شما آمدند و به شرط قرار گرفتن در پست هایی حاضر شدند به گروه شما بیایند و شما اکثریت باشید؟
متاسفانه بله این موضوع حقیقت دارد. ما به این دلیل گروه اقلیت هستیم که حاضر نشدیم در شورا تقسیم سهم بکنیم. یعنی اگر ما قبول می کردیم و وعده ی پست به کسانی می دادیم، امروز اکثریت بودیم، اما این کار را نکردیم چون هدف ما خدمت بوده و هست و قصد سهم گرفتن و یا سهم دادن به کسی را نداشته و نداریم. این حق همه ی اعضا است که رئیس کمسیون یا هر سمتی را تعیین کند نه من. رئیس کمسیون نیز بعد از اینکه افراد در کمسیون ها جمع شدند، در آن جمع انتخاب می شود.
آری اکثریت با چنین روش هایی تشکیل شده است. جالب است بدانید کسانی که نزد ما آمدند و با ما حرف زدند و جواب منفی از ما گرفتند، قبل از ما به گروه اکثریت امضاء داده بودند! ما هم گفتیم " اوفوا بعهد الله ..." شما امضاء داده اید پس بروید و به عهدتان عمل کنید که اگر به طرف ما بیایید دور از مروّت است. یعنی ما حتی راضی نشدیم که آنها امضا و قول و قرار خود را زیر پا بگذارند. هرچند می دانستیم که با این کار رأی نمی آوریم ولی این کار را انجام دادیم، به امضای آن ها احترام گذاشتیم و حاضر به سهم دهی و سهم خواهی هم نشدیم. ما گرچه از گروه اقلیت شدیم ولی افتخار می کنیم که اقلیت شدیم اما از سهم مردم به کسی بذل و بخشش نکردیم.
اعضای شورای چهارم به هم قندان پرت نمیکنند!
آناج: آینده شورای شهر را چگونه می بینید؟
شورای چهارم مثل هیچ یک از شورای دوم و سوم نخواهد بود. قطعا اعضای شورای چهارم طوری نیستند که به همدیگر قندان پرتاپ کنند. هرچند در بین اعضا اختلاف نظر وجود دارد ولی نه آنگونه که به درگیری های فیزیکی منجر شود. ما منطق داریم و تا وقتی با منطق رفتار کنیم چه نیازی به رفتارهای ناشایست است! ما باید ظرفیت و جنبه ی شنیدن حرف مخالف خود را بالا ببریم. قرار نیست همه به تبع من و موافق با من صحبت کند. با این حال جو دیگری در شورا حاکم است.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, , ,
آناج:شیوه مدریت و توان مدریت رئیس شورا را چگونه ارزیابی می کنید؟
من در این دوره مدریتی ندیده ام که بخواهم در مورد آن اظهرنظر کنم.
برخی از اعضای شورا منافعشان را بر همه چیز ترجیه داده اند!
آناج: نظرتان درمورد استخدام 250 نفر نیرو توسط شهرداری و رویکرد شورا به این موضوع چیست؟
امیدوارم که حرف و عملمان یکی باشد و به صورت تبلیغاتی صحبت نکنیم و به عهد و قسمی که در مراسم تحلیف خورده ایم پایبند بمانیم. ما شورا شده ایم که دیگران در اولویت اولمان باشند و خودمان در اولویت آخر نه برعکس. ولی متاسفانه اعضای محترم شورا منافع خودشان را در اولویت قرار داده اند. نمونه اش را نیز اخیرا مشاهده کردیم. این رفتارها موجب سلب اعتماد مردم و خدشه دار شدن صداقت می شود. جالب تر این است که این نیروهای استخدام شده تخصص لازم را ندارند! اگر داشتند می گفتیم اشکالی ندارد متخصص هستند . اکنون در مدریت شهرداری مغایر با قول هایی که به مردم داده اند عمل می کنند. ما شاهد بودیم که قول دادند از بیرون نیرو استخدام نخواهیم کرد.
آناج:از طرفی می گویند شهرداری هفت هزار نفر نیروی مازاد دارد، در این رابطه اطلاعاتی دارید؟ اگر نیروی مازاد هست پس چرا اخیرا مبادرت به استخدام 250 نفر کرده اند؟
اگر نیروی مازاد دارند، مشکل را حل کنند، چرا این نیروها را در استخدام شهرداری نگه داشته اند؟! و چرا از بیرون شهرداری دوباره نیرو می آورند؟! بهتر است کلی گویی نکنند و دقیق و مشخص بگویند که دقیقا در کدام بخش ها، و در هر بخش به چه تعداد نیروی مازاد وجود دارد. تا جایی که من می دانم در چارت سازمانی شهرداری فقط 2 هزار پست سازمانی وجود دارد. حال نزدیک 11 هزار نیرو در استخدام شهرداری وجود دارد. یعنی 9 هزار نفرشان خارج از چارت است. اما از طرف دیگر این سوال هم وجود دارد که آیا اداره ی شهر بزرگی چون تبریز، با 2 یا 3 هزار نفر امکان پذیر است؟ اگر مازادی وجو دارد باید به صورت دقیق و مشخص بگویند که در کدام بخش و چه تعداد نیروی مازاد وجود دارد. اگر اطلاعات دقیق را به ما بدهند ما آن را بررسی می کنیم و شورا به صورت اساسی در این مساله ورود می کند.
آناج: نظرتان در مورد آغاز به کار پروژه هایی مانند آیسان و هشت بهشت، قبل از تصویب آن ها در شورا، چیست؟
البته این پروژه ها به جز لاله پارک (که اخیرا مطرح شد) در شورای سوم مطرح شده اند. و شاید در مرحله ی تنظیم لایحه قرار دارد. این را یقین بدانید که شورا از حق مردم نمی گذرد و در عین حال رفتاری هم نمی کند که موجب دفع سرمایه گذار باشد. شورا بسیار عاقلانه و منطقی به بررسی موضوع می پردازد.
لاله پارک و آیسان نیز از شورای سوم مصوبه دارد.
آناج: آیا طرح ترافیکی قابل اجراست؟
موضوع ترافیک تبدیل به یک معضل اساسی برای شهر تبریز شده است و ضرورت دارد که اجرا شود. در هر یک روز که اجرای آن به تاخیر می افتد، مردم به همان نسبت بیشتر متضرر می شوند. لذا طرح ترافیکی باید سریع اجرا شود.
همان طور که نیازهای امروز شهر با نیازهای چند سال گذشته متفاوت است، کار کارشناسی انجام شده در چند سال گذشته، در این زمینه نیز با کار کارشناسی امروز متفاوت است. بنابراین قطعا باید طرح ترافیکی که در سال 86 مطرح شده است، به روز شده و هرچه سریع تر به مرحله اجرا برسد. ما روی این امر اصرار داریم و می خواهیم که حتما به اجرا دربیاید.
اتوبان شهید کسایی 20 ساله ساخته شده بود که الان سی سال از عمرش گذشته است
آناج:نظرتان درمورد احداث کمربندی سوم در تبریز چیست؟
اوتوبان شهید کسائی در تحویل اداره راه و شهرسازی است و به شهرداری تحویل داده نشده است و فعلا از قوانین و مقررات راه و شهرسازی تبعیت می کند. اتوبان شهید کسایی برای 20 سال برنامه ریزی شده بود که حال از 30 سال هم تجاوز کرده است و باید تا به امروز تحویل داده می شد. از طرفی بنا بر این بود که بعد از گذشت بیست سال کمربند دیگری خارج از اتوبان شهید کسایی ایجاد شود که متاسفانه عملیاتی نشد.
آناج: برای رفع مشکل حاشیه نشینی چه برنامه دارید؟
اساسی ترین کار عمرانی ما موضوعات حاشیه نشین و بافت های فرسوده است که اهمیت زیادی دارد. اخیرا در مورد حاشیه نشینی تفاهم نامه ای مبنی بر جابجایی امضاء شده است. جابجایی از لحاظ علمی و از لحاظ تکنولوژی های موجود در کشورهای صاحب تجربه جواب نداده است. اما متاسفانه فعلا ما بدون در نظر گرفتن کلیه دستگاه های زی ربط تفاهم نامه ی این کار را بسته ایم. البته این کار فردا روزی برای ما به یک تهدید تبدیل خواهد شد. ای کاش این اقدام را با کار کارشناسی بیشتری انجام می دادند و مطالعات لازم و کافی را به عمل می آوردند.
48 هکتار حاشیه نشین در روی گسل زلزله قرار دارند
آناج:چاره مشکل حاشیه نشینی چیست؟
مشکل حاشیه نشینی به دست خود مردم حل می شود و دستگاه های مختلف باید به این قضیه وارد شوند. برای حل مساله ی حاشیه نشینی باید شهرهای اقماری را نیز در نظر داشته باشیم. لازم است که همه ی ادارات در توسعه ی شهرهای اقماری کمک کنند تا به این طریق از مهاجرت افراد از شهرهای اقماری به تبریز جلوگیری شود. از طرفی اداره کل منابع طبیعی باید توجه بیشتری به زمین های خود داشته و اجازه ساخت و ساز در این زمین ها را ندهد.
حفظ و حراست زمین های مذکور بر عهده شهرداری نیست و اگر زمین ها در داخل محدوده شهری باشد بر عهده راه و شهرسازی و اگر خارج از محدوه شهر باشد بر عهده اداره منابع طبیعی است. عدم کنترل صحیح بر روی زمین های ملی و ساخت و ساز های غیرمجاز موجب توسعه ی حاشیه نشینی می شود. علاوه بر این اکنون خیلی از ساخت و ساز ها در حریم و بستر رودخانه انجام گرفته است و در این مورد باید اداره آب و فاضلاب رسیدگی و برخورد کند. و یا می توان به کوتاهی اداره آب و برق و گاز اشاره کرد که به چه دلیل به ساخت و ساز های غیرمجاز آب و برق و گاز و ... داده شده است. لذا همه ی مساله ها متوجه شهرداری نیست و لازم است قوانین و مقررات محکمی وضع کنیم و همه ی شرکت ها و ادارات خدماتی وارد ماجرا شوند.
با این حال در وضع موجود حاشیه نشینی شکل گرفته و مردم در این قسمت ها ساکن شدند و لازم است در مرحله اول باید به یک نقطه مهم و پرخطر توجه کنیم و آن این است که 48 هکتار حاشیه نشین درست بر روی گسل ها قرار دارند و باید این مناطق لکه گذاری و برای آن فکر اساسی صورت گیرد. بنابراین با ایجاد قوانین و بسترهای مناسب و سیاست های تشویقی و دادن وام های مناسب و ... باید به مردم کمک کرد تا آن ها از این مناطق خطرناک به جای دیگر نقل مکان کنند و به تدریج مناطق مذکور تملک شوند.
آناج: به نظر شما جایگاه مسائل فرهنگی در شورا چگونه است؟
اگر کار فرهنگی به اهل آن سپرده شود خوب است و اگر به اهل آن سپرده نشود، می شود همین وضعی که شاهدش هستیم.مباحث فرهنگی باید در اولویت اول قرار بگیرد و به تبع آن بودجه ی فرهنگی نیز باید در اولویت اول باشد. امیدوارم که در این دوره نگاه فرهنگی اعضای شورا غالب باشد.
آناج: راهکار شما چیست؟
تشکیل کمسیون فرهنگی موجب تبیین محدودنگری در امر فرهنگ می شود. با نگاه محدود قطعا به نتیجه مطلوب نمی رسیم زیرا در همه ی امور و همه ی زمینه ها موضوع فرهنگ مطرح است و هیچ فعل و انفعالی را نمی توان بدون فرهنگ تصور کرد. مباحث عمرانی، شهرسازی، خدمات، مدیریت و همه و همه با فرهنگ عجین هستند و اگر در هر یک از آن ها از این موضوع غفلت شود نتیجه مطلوب حاصل نخواهد شد. ما نمی توانیم فرهنگ را صرفا در هنر و سینما و امثال آن خلاصه کنیم.
قبل از ایجاد هایپر مارکت باید فرهنگ هایپر مارکت را در شهر خود ایجاد کنیم
آناج: به نظر شما چند درصد بودجه باید به حوزه فرهنگ تخصیص داده شود؟
در این خصوص همه موارد باید جزء به جزء بررسی شود. نظر شخصی من این است که قطعا باید از بودجه ی ورزش حرفه ای کسر شود.
البته از نظر من تراکتورسازی خود یک برند و یک فرهنگ است که از یک باشگاه فراتر رفته و به متن مردم نفوذ کرده و جزء فرهنگ و برند مردم شده است. لذا ما می خواهیم از باب فرهنگی به تراکتورسازی کمک کنیم نه از این جهت که با چند بازیکن قرارداد ببندد. شاد کردن مردم از فرهنگ مردم نشات می گیرد. شادی خود فرهنگ دارد و اگر در شادی از فرهنگ غفلت شود، تبدیل به لهو و لعب می شود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, , ,
آناج: ورود بخش های خصوصی به امر فرهنگ را چگونه ارزیابی می کنید؟
در امر فرهنگ می توان از تشکلهای مردم نهاد استفاده کرد و باید هم این کار را انجام داد. دلیلی ندارد که ما از NGO ها بترسیم و علاوه بر این باید کمک حال آنان باشیم. می توانیم کارهایمان را به بخش خصوصی بسپاریم و از آن ها حمایت کنیم تا به مباحث فرهنگی بپردازند.
اگر فرهنگ دروغ در کشور ما برچیده شود، خیلی از مشکلات کشورمان رفع خواهد شد. در این مورد هرچقدر که هزینه کنیم بازهم کم است. هرچقدر هم هزینه صرف کنیم باز هم ارزش این را دارد که تبریز را به شهر عاری از دروغ تبدیل کنیم. آنچه باید در آن هزینه کرد این است نه برگزاری چند همایش و تئاتر و ... البته تئاتر و موسیقی و همایش هم باید جای خود باشد و همه ی این مقوله ها برای جامعه ی ما لازم است. اما تشخیص اولویت ها و تشخیص اهم از مهم ضروری است. با یک درصد بودجه ی فرهنگی، هدف ها محقق نشده اند و نمی شوند.
من متاسفم از اینکه سخن سید جمال الدین اسدآبادی را مطرح می کنم؛ ایشان گفته اند من به غرب رفتم و اسلام را آنجا دیدم ولی مسلمانی ندیدم؛ به شرق آمدم، مسلمان دیدم ولی اسلام را ندیدم. در کشور آفریقای جنوبی که از نظر ما یک کشور عقب مانده است، به جز موارد محدود ترافیکی به چشم نمی خورد. آنجا آموزش وجود دارد و مردم مقررات را رعایت می کنند. برای مثال هر ماشینی دقیقا در لاین خود حرکت می کند. اما در شهر ما قوانین راهنمایی و رانندگی رعایت نمی شود. ما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی داریم که به مباحثی همچون تئاتر، موسیقی و ... رسیدگی می کند اما با معضلات و مشکلات اساسی چه کسی مبارزه خواهد کرد؟!
شورا باید ببیند برای قشر عظیم زنان چه برنامه ریزی انجام داده است. اگر در این خصوص تدابیر لازم اندیشیده نشود، ما در آینده با خطر مواجه خواهیم شد. ما باید برای قشر زن به عنوان مادران آینده برنامه داشته باشیم. من خود در این مورد برنامه ی گسترده ای دارم و پرداخت به آن بسیار ضروری است.
برای مثال اکنون دختران جامعه ما با کمبود آهن، کلسیم و پوکی استخان مواجه هستند و باید ما طی برنامه ای به شدت با این موضوع مقابله کنیم. اگر به همین منوال پیش برود محتمل است که مادران آینده به نازایی یا متولد کردن فرزندان معلول دچار شوند. من برای حل این چنین مشکلاتی برنامه دارم. مثال دیگر این که برای دختران ما ویتامین د لازم است که بهترین منبع تامین آن نور خورشید است. اسلام تفریح را برای ما ممنوع نکرده است و ما باید رفاه شهروندان را تامین کنیم.
بزرگترین ظلم به زنان این است که با نگاه ابزاری به آن ها نگاه کنیم. ما نباید نگاه ابزاری به یک زن داشته باشیم.
آناج: لازمه ی پیاده کردن این دغدغه ها چیست؟
بخشی از مسائل با صحبت کردن با مسئولین مربوطه حل می شود و لازم است که مطالب را به گوش مسئولین بالادست برسانیم. در واقعیت امر ما نباید نسبت به جامعه ی بانوان و مسائل آنان بی تفاوت باشیم. وقتی اسلام حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) را که جایگاهشان نزد خداوند به تفسیر متخصصین امر و روایات بسیار والاست، به عنوان الگو مطرح می کند، نشانگر این است که جایگاه زن بسیار بالاست و ما نمی توانیم نسبت به مسائل این قشر عظیم از جامعه بی تفاوت باشیم و برای آنان هیچ برنامه ای نداشته باشیم. اهمیت بانوان خیلی فراتر از آن است که ما می دانیم. نباید فراموش کنیم که هیچ مردی موفق نمی شود مگر اینکه بانویی تلاشگر و فرهیخته پشت آن باشد. بنابراین نقش بانوان در امورات فرهنگی بسیار مهم و اساسی است و باید به طور اساسی هم به آن پرداخت شود.
آناج: آیا در زمینه مسائل مختلف شهری، حاضر به مناظره با سایر اعضای شورای شهر یا کارشناسان امر هستید؟
بله من آماده مناظره هستم.
آناج: نظرتان در مورد آناج چیست؟
احساس درونی و باور من نسبت به آناج این است که این مجموعه منبعث از یک سری اعتقادات است. آناج فارغ از برخی جریانات و بدون بستگی به جناحی خاص در نهایت امانت داری و صراحت به اخبار و موضوعات شهری و کشوری و ... می پردازد که این قابل تقدیر و جالب است. امیدوارم این مجموعه هر چه سریع تر به مدارج بالاتر ارتقاء یابد و رشد کند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
ارسال دیدگاه