به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ امروز ۱۲ اسفند است و سالگرد آن اتفاق تلخی که برای احمدرضا عابدزاده افتاد. دوازده اسفند 1380 سالروز اتفاق تلخی است که تمامی مردم ایران دست به دعا شدند و بسیاری از آنان در کنار بیمارستان کسری جمع شدند تا برای بازگشت عقاب آسیا این بار نه برای حضور در زمین فوتبال بلکه برای حضورش در زندگی دعا کنند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,عابدزاده خیلی زود در دل هواداران جای گرفت. مانیفست تمامعیار منحصر به فرد بودن. البته که با سطح خاصی از توانایی، میشود روی خط سرنوشت دروازهها ایستاد، میشود داربی را نباخت، میشود سوپرسیو داشت، میشود پنالتی گرفت و درخشید و تشویق شد و روی جلد روزنامهها رفت اما برای احمدرضا شدن، نیاز به فرمول مرموزی است که تنها نسخه تاریخش را درون ژنهای او کار گذاشتهاند.
,پرواز را همهی پرندگان یاد میگیرند اما عقاب شدن کار هر کسی نبود. برخی نقشها هستند که اگر نبودند آن سریال در نمیآمد. شاید ساخته میشد اما در نمیآمد. اگر ویوین لی نبود شاید بربادرفته ساخته میشد اما هیچوقت به این شکل در ذهن بینندگان خاطره نمیشد.
,
, احمدرضا عابدزاده هم همان نقش سریال بیپایان حماسه ملبورن و صعود به جام جهانی و درخشش در بازی قرن مقابل امریکا را دارد.
,ما بچه مدرسهای بودیم و چشم انتظار خلق یک شگفتی. البته با شگفتی هم نمیتوانستیم صعود کنیم. مبارزه در حضور شصت هزار تماشاگر استرالیایی، تقابل با بازیکنان لیگ برتر انگلیس کار عجیبی برای بازیکنان لیگ آزادگان بود. معجزه اما با واکنشها و شیرجه تک دست عقاب آسیا و قطع توپ مارک ویدوکا و گلزنی غزال تیزپای آسیا ممکن شد. حالا که تاریخ را مرور میکنیم حقش بود که بایرن مونیخ به ایران بیاید تا کاپیتان سابق تیم ملی ایران بدون بازی خداحافظی به سوی نیمکت نرود. بیدلیل نبود تا اولیور کان نیمی از زمین مسابقه را طی کرد تا عابدزاده را در آغوش بگیرد.
,دوازده اسفند 1380 در بیمارستان کسری توفیق اجباری بود تا عقاب آسیا بار دیگر جان بگیرد تا خاطراتمان را همچنان به صورت رنگی مرور کنیم.
,سپهر خرمی
, سپهر خرمی,انتهای پیام/
, انتهای پیام/]
ارسال دیدگاه