دیدن یک بچه خاص و معلول جدید در اول سال بدترین خاطره را برای من می سازد
مربی ناشنوایان مدرسه استثنایی پیام نو سمنان گفت: خانواده ها با ازدواج های فامیلی کنار می آیند و مشاوره قبل از ازدواج و بعد از بارداری و آزمایش لازم و سونوهای سه بعدی را نمی روند تا کار به جایی بکشد که هنوز ما دانش آموز جدید معلول داشته باشیم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاخه طوبی مرضیه پیمان خواه مربی ناشنوایان مدرسه استثنایی پیام نو در خصوص معلمی در این مدارس خاص و مشکلات بر سر راه آنان با خبرنگار شاخه طوبی گفتگویی را ترتیب داده است که مشروح آن را در زیر می خوانید:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شاخه طوبی,لطفا کمی از خودتان برای ما بگویید؟
,مرضیه پیمان خواه متولد آذرماه سال 1353 هستم و به واسطه علاقه ای که داشتم وارد رشته معلمی آن هم کوکان خاص استثنایی شدم.در دانشگاه تهران رشته کودکان استثنایی را انتخاب کردم و در حال حاضر 28 سال است که بابچه های ناشنوا کار می کنم، البته در موقعیت کاری من گرایش های متفاوتی از قبیل ناشنوا، نابینا، اوتیسم، کم توان و... بود که بنده از ابتدا بچه های ناشنوا را انتخاب کردم و در این 28 سالی که مربی در مدارس سمنان هستم به همین بچه ها تدریس می کنم.
,شما چگونه جذب آموزش و پرورش شدید؟
,ما با تعهدی که به آموزش و پروش داده بودیم در دانشگاه درس خواندیم؛ یعنی بعد از درس باید 5 سال توی آموزش و پرورش کار می کردیم. و بعد از آن هم در آموزش و پرورش ماندگار شدم.
,در سمنان چه مدارسی برای کودکان استثنایی وجود دارد و به چه بچه هایی خدمت رسانی می شود؟
,در مدارس استثنایی بچه های کم توان، ناشنوا، کم شنوا، کم بینا و نا بینا، اوتیسم، عقب مانده های ذهنی وجود دارد که در مدرسه پیام نو پشت مسجد الزهرا برای بچه های ناشنوا، کم شنوا، کم بینا و نا بینا است و مرکز امید نجات برای بچه های کم توان ذهنی و اوتیسم است.
,با کدام گروه از بچه های خاص کار کردن سخت تر است؟
,کارکردن با بچه های اوتیسم و عقب مانده ذهنی از همه سخت تر است چرا که علاوه بر معلولیت های ذهنی و مشکل خاصی که دارند، نقص جسمی هم دارند و اضافه بر تیک های ذهنی که دارند مشکلات جسمی آنها هم انسان را خواه ناخواه تحت تاثیر قرار می دهد.بعضی از آن ها آبریزش دهان دارند و خیلی چهره خوشایندی ندارند و ...
,
, اما بچه های ناشنوا فقط از نظر شنوایی دچار مشکل اند، و ظاهرشان مثل بچه های عادی است و ظاهر آنها روح تو را آزار نمی دهد اما در بچه های کم توان ظاهرشان هم مشکل دارد مثل منگولیسم ها که سرهای خیلی کوچک، و بعضی از آنها سرهای خیلی بزرگ، بعضی چشمان خیلی بیرون آمده، و بعضی چشمان افقی دارند که دیدن آنها تاسف و ناراحتی را در جان انسان می ریزد.
,
, شیرینی های کار شما چیست؟
,شیرینی کار ما زمانی است که بچه ای را به مرکز می آورند و در مراحل اولیه کار ما بچه به حرف می آید و زمانی که که دوره ی ابتدایی را طی می کنند و اگر از نظر ذهنی مشکلی نداشته باشند وارد مدارس عادی می شوند و با بچه های سالم ادامه تحصیل می دهند بسیار ما را خوشحال می کند.
,
, سختی های کار شما چیست؟
,سختی کار زمانی است که خانواه ها به دلیل سطح فرهنگی پایین و از ترس مسخره کردن و ... بچه ها را دیر به مدرسه می آورند به طوری که ممکن است بچه در سن 8 سالگی تازه وارد آمادگی شود. که بچه ها در سنین پایین از یادگیری بهتری برخوردارند اما در سنین بالا کار برای ما سخت تر می شود.
,گلایه شما از خانواده ها چیست؟
,در بعضی از خانواده ها متاسفانه جا نیفتاده است که سمعک هم مانند عینک نیاز بدن است و همان طور که بچه ای نیاز به عینک برای سلامتی چشمش دارد، برای گوش هم باید از سمعک استفاده کند؛ هنگامی که به خانواده ای می گویید بچه نیاز به سمعک دارد، خانواده مخصوصا برای دختر بچه ها به شدت مقاومت می کند، و به روز کردن خانواده ها در این مقوله ها کاری بس دشوار است.
,
, شیوه تدریس در مدارس شما چگونه است؟
,شیوه ی تدریس ما اغلب لب خوانی است البته خود بچه ها در بین خودشان حرکات اشاره را دارند.
,سال تحصیلی آنها چگونه است؟
,قبل از مدرسه بچه های آمادگی و اندرزگاه را داریم. اندرزگاه بچه های زیر 4 سال هستند که با خانواده ها و مادرها وارد کلاس می شوند و مادران شیوه های کار در منزل را از مربیان یاد می گیرند که تا قبل از 7 سال بتوانند بچه را برای مدرسه رفتن، درمنزل آماده کنند. واز 4 تا 7 سالگی بچه های آمادگی 1 و 2 هستند و بعد از آن کلاس های اول تا 6.
,وضعیت ادامه تحصیل آنها بعد از ابتدایی چگونه است؟
,دوره راهنمایی را به صورت تلفیقی با بچه ها عادی وارد مدارس عادی می شوند البته به شرط این که مشکل ذهنی نداشته باشند.
,در طی این 6 سال بچه ها با یک مربی سال تحصیلی رامی گذرانند؟
,ممکن است تعدادی از کلاس ها با یک مربی باشد و ممکن است که 6 سال را با 6مربی متفاوت بگذراند.
,
, خاطره ی شیرینی از دوران کاری خود برای ما بگویید؟
,یکی از شیرین ترین خاطراتم مربوط به دختری 4 ساله به نام سحر است که مادر وی می گفت دختری دارم که در خانه با من و پدرش صحبت می کند و با افراد غریبه و دیگران صحبت نمی کند.از آن روز کار خود را شروع کردم و هرچه پیش می رفتم و تلاش می کردم دیدم بچه صدا ندارد و زبان آموزی او در حد صفر است. اما مادر می گفت که در خانه خوب است. چندین بار به مادر او گفتم بیا در کلاس و با بچه صحبت کن تا من صدای او را بشنوم اما با وجود مادر هم هیچ اتفاقی نیفتاد و همکار ی او خیلی ضعیف بود.جالب بود که بچه گریه هایش هم بی صدا بود.
,وقتی می خواهیم صدای بچه را در بیاوریم برای این که صدا را متوجه بشود دستشان را زیر گلوی خودمان و خودشان می گذاریم تا از ارتعاش صدای آ بچه متوجه شود و با زدن به قفسه سینه و پشت آنها ارتعاش را به آنها می فهانیم. بعد از حدود سه ماه که بچه سرکلاس آمد با توجه به کارهایی که ما برای زبان آموزی کردیم بچه صدای آ را گفت. وقتی به پشت بچه زدم و بچه صدای آ و کلمه آب را گفت هم من گریه کردم و هم خود بچه.
,به مادر گفتم به مدرسه بیاید. وقتی آمد به او گفتم بچه صدای آ و بابا و ... را در خانه می گوید؟
,گفت بله. گفتم من در این سه چهار ماهی که بچه به کلاسم آمده است فقط توانستم صدای آ و آب را از او بشنوم. ببین چقدر قشنگ می گوید. وقتی صدای آ را در کلاس جلوی مادر گفت مادر هم به گریه افتاد و گفت: خانم پیمان خواه بچه من هیچ صدایی نداشته و من رویم نمی شده است که بگویم بچه ام صدا ندارد. این اولین صدایی است که بعد از 4 سال از بچه خود می شنوم. و این برای من شیرین ترین خاطره بود چرا که مادری جلوی من برای اولین بار صدای بچه اش را با تلاش ها ی ما شنید.
,و بدترین خاطره شما چیست؟
,بدترین خاطره شاید نباشد وآن این است که اول مهر وقتی به مدرسه می روم دانش آموز جدیدی را به مدارس می آورند و این برای من خیلی سخت است که خانواده ها چرا با ازدواج های فامیلی کنار می آیند و مشاوره قبل از ازدواج و بعد از بارداری و آزمایش لازم و سونوهای سه بعدی را نمی روند تا کار به جایی بکشد که هنوز ما دانش آموز جدید معلول داشته باشیم. این بدترین حالت برای ما است که امسال هم آیا دانش آموز جدید داریم یا نه.
,این بچه ها گناهی ندارند و کاری هم نمی توانند بکنند که این اتفاق برایشان نیفتد خواهش می کنم که خانواده ها بیشتر توجه کنند.
,وضعیت رسیدگی آموزش و پرورش به شما چگونه است؟.
,وضعیت مربیان مدارس استثنایی طوری است که از سنوات ارفاقی برخوردارند و با 25 سال بازنشست می شوند و حقوق 30 روز را به دلیل مشکلات روحی می گیرند.از نظر حقوقی هم برای سختی کار کمی حقوق بالاتری داریم.
,گلایه شما از آموزش و پرورش چیست؟
,از نظر رفاهی و روحی روانی خیلی ما را حمایت نمی کنندوقتی بخواهید با یک بچه سالم کار کنیدتا یک مطلب را یاد بگیرد یک جور ویک بچه معلول بتواند یک مطلب را یاد بگیرد یک جور دیگر است و از نظر روحی و روانی ما را درگیر می کند و کسی از نظر روحی ما را حمایت نمی کند. آدم خواه نا خواه مورد تاثیر قرار می گیرد و چون خود من اغلب بچه های آمادگی راقبول می کنم خیلی سخت است چرا که بچه 4 ساله را مادر خیلی زیبا و مرتب می آورد اما بچه نمی شنود. این بچه با بچه خود ما فرقی نمی کند و چون ارتباط حسی بین ما و دانش آموزان برقرار می شود خیلی از نظر عاطفی ما را درگیر می کند.
,ودر آخر صحبت شما با مسئولین و خانواده ها چیست؟
,کاش می شد که اطلاع رسانی ها به خانواده ها و جوانان بیشتر باشد؛ چه از طرف صدا و سیما و چه برشورهایی که از طرف آموزش و پرورش به خانواده ها می دهند و این مشکل چیزی است که 90 در صد آن قابل پیشگیری است و از طریق آزمایش های قبل از بارداری و در حین بارداری می توان از آن ها پیشگیری نمود. مثلا سندرم دان از طریق سونوگرافی ها سریع مشخص می شود و پزشک هم مجوز سقط را به خانواده ها می دهد ولی خیلی از خانواده ها این آزمایشات را به دلیل هزینه و یا فرهنگ پایین و یا هر دلیلی نمی دهند و بچه که به دنیا آمد یک عمری با خانواده است و بعد هم جامعه را درگیر می کند.و دلخوشی آنها هم تنها داشتن بچه نباشد به سلامت آنها هم فکر کنند که اگر مشکلات آنها کم شود این برای ما بهترین چیز است.چرا که برای من اگر 10 تا بچه باشند آموزش راحت تر و بهتری نسبت به20 بچه دارم.
,
, در مساجد هم که خانم ها جمع می شوند و جلسات مشاوره ای برقرار می شود خوب است که در مورد این مسائل هم یک مشاوره ای به خانواده ها داده شود تا به شیوه ی زبانی به همدیگر اطلاع رسانی کنند؛ مادری به دخترش و دوستان به دوستان دیگر بگویند تا بتوانیم این مشکلات را در جامعه خود کم کنیم انشالله.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه