مرتضی محمدپور/ یادداشت؛
وقتی مدلهای غربی نزد مسئولین از ارزشهای اسلامی محبوبتر جلوه میکند
هرچه باشد، ملتی که 200 هزار شهید برای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس تقدیم کرده و در عرصههای جهادی امروز در عراق و سوریه نیز، پیشگام و صف شکن است، بیش از مدلها و مانکنهای آمریکایی و اروپایی، دل در گرو فرهنگ ملی هفت هزار ساله و فرهنگ اسلامی غنی خود دارد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فریادها، انعکاس اخباری چون علت فوت مرحوم اولادی یا تصاویری که از وضعیت تاسف بار پوشش برخی از هنرمندان منتشر می شود، هر منتقد دلسوزی را با این سوالات درگیر میکند که مگر این افراد قرار نیست الگوهایی برای جوانان و نسل آینده این کشور باشند؟ مگر این افراد شاخصهها و نوابغ ملت در زمینههای هنر، فرهنگ، ورزش و... نیستند؟ پس چرا این طرز رفتارهای تاسف برانگیز که نشان از طرز تفکر این افراد دارد، هنوز بعنوان سیرههایی از افراد شاخص جامعه مطرح میشود؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فریادها,
, , سی و چهار سال از اولین جشنواره فیلم فجر می گذرد. اولین بار در سال شصت و یک بود که جشنواره ای با هدف امتیازدهی و داوری میان تولیدات سینمایی و تطبیق بیش از پیش محصولات فرهنگی با نیازهای جامعه شکل گرفته و مورد استقبال گسترده هنرمندان و مردم نیز واقع شد. با تشکیل این جشنواره ـ که از سال هفتاد و چهار صورتی بین المللی نیز به خود گرفته و در همه عرصه های هنری ازجمله سینمای مستند، تئاتر و موسیقی توسعه یافته است ـ، هنرمندان دنیای سینما بیش از پیش مورد توجه رسانه ها و مردم قرار می گیرند و ارتباط قوی تر و تأثیرگذاری عمیق تری بر عموم جامعه پیدا می کنند. این موضوع اگرچه فی نفسه یک اتفاق خوب است، اما می تواند به اندازه خوب بودن آن، تائیرات ویران کننده تری هم بر فرهنگ عمومی بگذارد. به عبارت دیگر، تیغ دولبه اثرگذاری ستارگان دنیای سینما و هنرمندان بر جامعه ما و به خصوص قشر جوان، به همان اندازه که می توانست جنبه سازنده داشته باشد، امروزه جنبه مخرّب دارد.
,با مروری ساده میتوان به تصاویری که از نخستین جشنواره فیلم فجر از لنز عکاسان گذشته است، دسترسی پیدا کرد. اگر بخواهیم میان این تصاویر با تصاویری که از جشنواره های اخیر فیلم فجر بر صفحات رسانه ها منعکس شده است، مقایسه ای انجام بدهیم، حقیقتاً تفاوت شگفت انگیزی احساس می کنیم که ناشی از هضم شدن تدریجی طبقه نخبگانی دنیای سینما ـ یا بهتر بگوییم طبقه مرفّه نخبگان دنیای سینما ـ در فرهنگ رسانه ای جهان غرب است. پوشش های عجیب و غریب بعضی از هنرمندانی که قرار بود الگوهایی سازنده برای جوانان و نوجوانان کشور باشند و تجمّلات و تشریفات لوکس جشنواره ای که حتی طبقه متوسط جامعه قادر به تماشای فیلم های آن نیست، به خوبی مؤید این نکته است که نحوه برگزاری این مراسم توسط بانیان وزارت ارشاد و نحوه پوشش و رفتار بعضی از هنرمندان حاضر در آن، تا چه حد تقلیدی ناشیانه از جشنواره های بزرگ فیلم در آمریکا و اروپا است.
,
, , فضای فکری مسئولین فرهنگی کشور نیز دست کمی از وضعیت اسف بار برخی از هنرمندان ندارد. همانطور که در نامه یکی از کارگردانان سینما به حجت الله ایوبی، رییس سازمان سینمایی کشور نیز گفته شده ـ «ما میدانیم و میدانستیم که اولویت دولت یازدهم فرهنگ و هنر نیست.» ـ، اگرچه مسئولان فرهنگی کشور از مدت ها قبل، راه خود را از راهی که یک مسئول فرهنگی در حکومت اسلامی میرود، جدا کرده بودند اما اوج دور بودن این فضای فکری در جایی مشخص شد که یک شاهکار سینمایی همچون فیلم بادیگارد که به اذعان بسیاری از کارشناسان، یکی از بهترین تولیدات تاریخ سینمای انقلاب اسلامی است و پیشتازی گیشه فروش این فیلم در سینماهای کشور نیز مؤیّد تایید مخاطبین بر این فیلم بود، با پدیده ای که وزیر ارشاد آن را «برجام سینمایی» خواند، به کلی از عرصه رقابتی جشنواره فجر حذف شد. در راه تحقق فضای فرهنگی مطلوب دولت یازدهم، وزیر ارشاد و مدیران و مسئولان فرهنگی کشور به شخص رییس جمهور و صاحب گفتمان اعتدال و امید اقتدا کردند و تخریب چهره مدیران دولت قبل و تحقیر اقدامات انجام شده در آن دوران را در دستورکار اصلی خود قرار دادند. مهدی کرم پور درخصوص این شیوه رفتاری مدیران، درجای دیگری از نامه سرگشاده خود نوشته است: «اتحاد علیه دشمن فرضی و آدم بدها که گرچه حالا بر مسند نیستند، اما در کمینند لابد! و گروه فشار دارند و قدرت و ابزار اعمال زور، نمیتواند و نبایست هراس عمومی و پنهان ایجاد کند که هیچ کس هیچ نگوید. که همه در میهمانیهای دولتی لبخند بزنند و عکس یادگاری بگیرند و زینتالمجالس سیاستمداران نوآمده شوند.»
,
, , در آشفته بازاری که مسئولان آن به استناد هر موضوعی فقط بهدنبال اثبات ناکارآمدی پیشینیان هستند و برخی از هنرمندان آن به هرقیمتی فقط میخواهند خود را به نمایش بگذارند، عده ای متمرکز بر کار خود درحال تولید آثاری درخور شأن مردم و نام «هنرمند ایرانی» هستند. با اینحال، به نظر میرسد فضای فرهنگی کشور در دوران انتقالی بهسر می برد که در آن، بدنه عمومی ملت برای بار دوم پس از انقلاب، فضای اصلی و رسانه ای فرهنگ کشور را به دست میگیرند. با انقلاب اسلامی و متعاقب آن، انقلاب فرهنگی که بروز سینمایی آن جشنواره فیلم فجر بود، ملت تصمیم به برگزیدن آثاری برخاسته از سلیقه خود کرد و حال که این جشنواره از خواسته های مردم فاصله گرفته و با متمایل شدن به فرهنگهای بیگانه، ظاهراً در عالم دیگری بسر می برد، وقت آن است که جشنواره های مردمی نظیر جشنواره عمار و جشنواره شهدای مدافع حرم راه جدیدی را به سمت تحقق خواسته های حقیقی ملت در این فضا بگشایند. هرچه باشد، ملتی که 200 هزار شهید برای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس تقدیم کرده و در عرصه های جهادی امروز در عراق و سوریه نیز، پیشگام و صف شکن است، بیش از مدلها و مانکنهای آمریکایی و اروپایی، دل در گرو فرهنگ ملی هفت هزار ساله و فرهنگ اسلامی غنی خود دارد.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه