جشن و سرور جغتایی ها در شب میلاد حضرت مهدی(عج)؛

شب میلادی که شبیه هزاره های گذشته، در غیاب مولودش جشن گرفته شد+ تصاویر

آقاجان! این شب میلاد را هم می گذاریم به حساب هزاره ای که در غیاب شما برایتان جشن گرفته شد و چشم ها به راه ماند و نسل ها بعد از هم آمدند و رفتند و خاک شدند و هنوز هم شب میلادتان را در غیاب شما به سرور و جشن می نشنیم.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیام جغتای، آقاجان! این شب میلاد را هم می گذاریم به حساب هزاره ای که در غیاب شما برایتان جشن گرفته شد و چشم ها به راه ماند و نسل ها بعد از هم آمدند و رفتند و خاک شدند و هنوز هم شب میلادتان را در غیاب شما به سرور و جشن می نشنیم.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیام جغتای,

چه کنیم که خودمان پرده ی حایل میان چشمهایمان و نگاهتان شده ایم و در میان روزمرگی های یک رنگ زندگی دنیایی خودمان گاه و بی گاه یا به معجزه روضه ای یا شب میلادی به یادتان می افتیم و دو باره که به خیابان ها باز می گردیم و در رندگی خودمان غرق می شویم همانی می شویم که بودیم.

همانی می شود که شنیده ایم و گاه دیده ایم: کودکانمان نوجوان می شوند و نوجوانان ها جوان و جوان تر ها پیر و سالخورده و ناگاه مرگ و پایان دنیایی که امام زمانش را درک نکرد و نشناخت؛ واقعیتی بس دردناک که هر روز در برابر دیدگانمان حادث می شود و ما همچنان خودمان را به خواب زده ایم.

کجای کارمان لنگ است که میلیاردها میلیارد آدم سرپا و زنده هر روز را به شب می رسانیم و دریغ از فقط 313 یار وفادار که شاید پرده از رخ بگشاید و مرهمی نهد بر دردهای هایی که هزار و اندی سال است جراحتش تن و دلمان را به رنج آورده است و دریغ از یک لحظه التیام و یا حتی ثانیه ای ارامش؟

عیبی ندارد، این شب هم به حساب همان هزار و اندی سال که بی شما گذشت و رفت و خاطره شد، میگذارم و میگذرم و وجدانم را در اثنای اعترافی تلخ و ناخوشایند که خودم مانع از ظهورت هستم؛ جا می گدازم، چه اشکالی دارد شاید همین تلنگرهای شب میلادت آدمم کرد و برای آمدنت منتظر ماندم.

ولی من و همشهری هایم در جغتای، شهری نه چندان بزرگ و شلوغ در گوشه ای از خراسان شب میلادتان را به سرور نشسته و جشن می گیریم و خدا را چه دیدی شاید میان هیاهوی همین شربت و شیرین هایی که دست به دست می چرخند و لبخندی بر لب کودکی معصوم می نشانند هم گوشه چشمتان را به سویمان چرخاند و تقدیرمان دگرگون شد.