به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حمید مظاهری راد در تبریزبیدار نوشت:
,
,
,
هیچ روزی چون چهاردهم خرداد نبود که در آن مصیبت و عزا بر این مردم تازیانه و اندوه فرود آورد.از پیام مقام معظم رهبری بمناسبت اولین سالگرد ارتحال امام (ره)
, ,
طاق مدور و خلوتگه راز طنین یار همای خسته دل بود آنجایی که خلوت یاران خاک کاشی دنیای پاکی را علم کرده و خط و نشان از چهره عالم بالا نموده بود. میدانم که مقربان معبود وجود خداوند را زود در می یابند و میدانم که امید رافت و الفت موجب صفای قلب است و آخر سر میدانم که بسیجی عاشق است و چه عشقی برتر از عشق الهی.در صفا و صمیمیتی والا یاران خود را می یابم که چگونه در فضای عالم قدس طوف میکنند و چگونه بال و پر می گشایند بسوی معبود.معروف به کل احسان.
و آخر سر امام را می یابم با صمیمیتی عارفانه و وقتی در گلزار بسیجیان جان برکف و عاشق قدم میگذارم و بسیج مستضعفینی را با تمامی قوای الهی می بینم جز رحمت بیکران ایزد منان چیزی نمی یابم و باز خمینی را که بسیجیان را در آغوش گرم خود می فشرد نظاره گر میشوم و یا وقتی به کوه منا میروم و حاجیان را لبیک گو به فرمان حق جل جلاله می نگرم باز روح الله را در جلو حاجیان مشاهده میکنم و آن وقت است که می یابم خمینی جان ماندنت الهی بود.
خیل شهیدان را در ذهن خود مجسم میکنم و عاشقانی که در روز قیامت با لباس خون آلود حاضر میشوند می یابم.کاروانی که از کربلا شروع به حرکت کرده ساربانی سربریده جلودار کاروان است.آخ کاروان ایستاد فرشی انداختند گویی کسی می آید منتظر باشید....
صدای هلهله کاروان طنین انداز میشود راستی او کیست ؟بابا تویی ! آمده ایی تا صدای قرآنت خیل ما را مصفی تر کند بیا که تو با مایی و این ندای جان برکفان طریق الهی است.آقا مولا در مصلی بزرگ تهران آرمیده بودی راستی چه قشنگ به جایگاه ابدی پرکشیدی و باز آن دستهای نورانیت را بالای سر مردم داغدیده داشتی.ملت! ۱۰میلیون جمعیت برای چه آمده بودند.تو برای خدا کار کردی و نتیجه کارت تا ابد باقیست.
تو دنیا را برای تحصیل شایستگی لازم جاودانه ماندن در جوار رحمت الهی داشتی. مردم دوران طلایی حکمرانی ات را از یاد نخواهند برد.همه هر چه داشتند در طبق اخلاص گذاشته و قربانی اهداف و آرمانهایت نمودند. تو سید رشید و استواری بودی که بشارت فتح دنیای اسلام را میدادی تو حسین کربلا بودی.راستی علی اکبر اذان را که داد نماز را با تو خواندند و گویی جمعیتی با تو رفتند و تو پرچمدار آنان بودی.شما رفتید و ما هستیم با دو رویانی که بزرگترین دغدغه شان مال اندوزی و کسب مقامات دنیویست. ایکاش پیش بینی سردار شهید حمید باکری بر سرنوشت یاران انقلاب محقق نمیشد و سه دسته از همدیگر منفک نمی شدند و همه با هم بودند.رفت آنکه ما را ماندن آموخت.
, و آخر سر امام را می یابم با صمیمیتی عارفانه و وقتی در گلزار بسیجیان جان برکف و عاشق قدم میگذارم و بسیج مستضعفینی را با تمامی قوای الهی می بینم جز رحمت بیکران ایزد منان چیزی نمی یابم و باز خمینی را که بسیجیان را در آغوش گرم خود می فشرد نظاره گر میشوم و یا وقتی به کوه منا میروم و حاجیان را لبیک گو به فرمان حق جل جلاله می نگرم باز روح الله را در جلو حاجیان مشاهده میکنم و آن وقت است که می یابم خمینی جان ماندنت الهی بود.
خیل شهیدان را در ذهن خود مجسم میکنم و عاشقانی که در روز قیامت با لباس خون آلود حاضر میشوند می یابم.کاروانی که از کربلا شروع به حرکت کرده ساربانی سربریده جلودار کاروان است.آخ کاروان ایستاد فرشی انداختند گویی کسی می آید منتظر باشید....
صدای هلهله کاروان طنین انداز میشود راستی او کیست ؟بابا تویی ! آمده ایی تا صدای قرآنت خیل ما را مصفی تر کند بیا که تو با مایی و این ندای جان برکفان طریق الهی است.آقا مولا در مصلی بزرگ تهران آرمیده بودی راستی چه قشنگ به جایگاه ابدی پرکشیدی و باز آن دستهای نورانیت را بالای سر مردم داغدیده داشتی.ملت! ۱۰میلیون جمعیت برای چه آمده بودند.تو برای خدا کار کردی و نتیجه کارت تا ابد باقیست.
تو دنیا را برای تحصیل شایستگی لازم جاودانه ماندن در جوار رحمت الهی داشتی. مردم دوران طلایی حکمرانی ات را از یاد نخواهند برد.همه هر چه داشتند در طبق اخلاص گذاشته و قربانی اهداف و آرمانهایت نمودند. تو سید رشید و استواری بودی که بشارت فتح دنیای اسلام را میدادی تو حسین کربلا بودی.راستی علی اکبر اذان را که داد نماز را با تو خواندند و گویی جمعیتی با تو رفتند و تو پرچمدار آنان بودی.شما رفتید و ما هستیم با دو رویانی که بزرگترین دغدغه شان مال اندوزی و کسب مقامات دنیویست. ایکاش پیش بینی سردار شهید حمید باکری بر سرنوشت یاران انقلاب محقق نمیشد و سه دسته از همدیگر منفک نمی شدند و همه با هم بودند.رفت آنکه ما را ماندن آموخت.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
**مطالب فوق دست نوشته ای بود که در ایام رحلت امام با وضع نامساعدی که داشتم و دوستان تنها دوای دردم را رساندن به مصلی تهران دانسته بودند پایین یخچالی که آن وجود متعالی آرمیده بود نگاشتم.
]
ارسال دیدگاه