من عطش در عطش حنجره‌ها می‌بینم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کلار، مهدی طهماسبی فعال رسانه‌ای در یادداشتی تحت عنوان "من عطش در عطش حنجره‌ها می‌بینم" نوشت: این روزها داریم تجربه تلخی را به دست می‌آوریم؛ «آب در بروجن جیره‌بندی شده است» این خبر کوتاه ولی دهشتناک وجود آدمی را درهم می‌ریزد و می‌شکند و آتش به بنیان نگاه واقع‌گرا می‌نهد.

بروجن شهرستانی است که نه در کویر خشک ایران بلکه در دل استان چهارمحال و بختیاری که در آمارها و ارقام ارائه شده به عنوان استانی که زادگاه و خاستگاه آب و سرچشمه دو رود بزرگ کشور است، قرار دارد.

دشت‌های بروجن، فرادنبه، بلداجی و گندمان همه دشت‌های ممنوعه از سوی مسئولین آب اعلام شده‌اند و فریاد عطشناکی افراد و دشت‌های این شهرستان دارد به آسمان می‌رسد؛ چند سالی است که همه شنیده‌ایم که آب بروجن نیترات زیادی دارد و این آلودگی به نتیرات ثمرات وحشتناکی برای سلامت و تندرستی مردم نجیب و وفادار شهرستان به همراه دارد و اکنون صحبت از جیره‌بندی است که رنجی مضاعف را به مردم تحمیل می‌نماید.

چه غمگینانه است که آب در خانه و ما تشنه لبان می‌گردیم. خشکسالی‌های پی در پی، برداشت‌های غیرمجاز و توجه بیش از حد به مسائل زیست محیطی باعث شده تا مردم به رنجی خانمان‌برانداز دچار شوند.

آقایان مسئولین می‌خواهم با شما سخن بگویم؛ از جانب مردم شهرستانی که مبارزات انقلابی‌شان و حضور در صحنه‌های مختلف انقلاب شکوهمند اسلامی و همراهی‌شان با نهضت خونین خمینی کبیر و تقدیم نمودن ۵۰۰ نفر از جوانان جان برکف در جبهه‌های جنگ در طول هشت سال دفاع مقدس و حمایت همه‌جانبه از ولایت مطلقه فقیه و نظام مقدس جمهوری اسلامی زبان‌زد خاص و عام است.

آیا این مثل معروف را شنیده‌اید که چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است مردم ما اکنون تشنه‌اند و همسایگان ما در استان‌های همجوار و کویری به فکر بردن آب و تقسیم آن هستند و گاه با استفاده از اهرم‌های پیدا و پنهان در این راه تلاش می‌کنند اما باید بدانند که حق‌الناسی را به گردن خود می‌گذارند که تا قیام قیامت توان پاسخ‌گویی به آن را ندارند آقایان مسئولین نمی‌دانم لمس این درد آیا برای شما ممکن است درد کودکان خردسال و نوباوه چهار پنج ساله‌ای که درد ناشی از سنگ کلیه و مثانه بوجود آمده از آب دارای املاح زیاد به علت کاهش افت آب‌های زیرزمینی را با جسم نحیف و جثه خرد خود تحمل می‌کنند یا خانواده‌هایی که داغدار مرگ عزیزان‌شان براثر بیماری‌های ناشی از عوارض کلیه و کبد شان چه غمی را به دوش می‌کشند.

آیا خون مردم در استان‌های مختلف رنگین‌تر از یکدیگر است که بعضی‌ها به فکر انتقال آب به فلات مرکزی هستند اما مردم بروجن و چهارمحال و بختیاری باید رنج تشنگی را متحمل شوند؛ هرچند نگارنده بر این باور است که آب جز انفال است و با انتقال به مناطق دیگر به صورت کارشناسی و اصولی نمی‌توان مخالفت کرد بلکه باید اول مشکلات آبی حوضه مبدا برطرف شود و سپس مازاد آن فقط برای شرب به دیگر استان‌ها منتقل شود.

این روزها دو پروژه آب‌رسانی برای شهرستان بروجن در سرتیتر اخبار مرتبط با آب تعریف شده یکی پروژه عظیم و ارزشمند انتقال آب بن به بروجن و دیگری انتقال آب سبزکوه به چغاخور است که از دوجبهه به این دو طرح حمله می‌شود در طرح بن به بروجن کمبود اعتبارات و مشکل تملک حرف اول می‌زند و باعث کند شدن فعالیت در این زمینه می‌گردد و در طرح انتقال آب سبزکوه دوستان محیط زیست با دغدغه و سواسی زیست محیطی به مساله نگاه می‌کنند.

مردم ما براساس آموزه‌های دینی و اخلاقی احترام به محیط زیست را باور دارند اما گویا مسئولین محیط زیست زنده ماندن و سلامت همه گونه‌های حیوانی و نباتی قبول دارند الا انسان که اشرف مخلوقات است و آنها ظاهرا زیست انسانی را به عنوان دغدغه‌ها حیاتی تلقی نمی‌کنند و ای کاش عزیزان دست‌اندرکار محیط زیست با ارائه راهکارهای کارشناسی شده در کنار دیگر دستگاه‌های اجرایی قرار می‌گرفتند و باعث اجرایی شدن طرح‌ها با کمترین صدمه و آسیب زیست محیطی می‌شدند.

وزیر محترم، مردمی و انقلابی نیرو پس از سفر دکتر روحانی بارقه‌های امید برای انتقال آب بن-بروجن در دل مردم روشن شده بود اما با تصمیمات استانی موتور محرکه این حرکت که مدیریت شایسته را دربر می‌گیرد از حرکت باز ایستاد و اکنون رنج ایستادن این آرام‌بخش دائمی را چگونه باید جبران کرد؛ چه کسی باید پیگیر مطالبات مردم نجیب و فهیم شهرستان بروجن و به تبع آن استان باشد.

اکنون از حضرتعالی خواهشمندیم که پیگیر خواسته‌های به‌حق مردم شهرستان بروجن و استان چهارمحال و بختیاری باشید و بدانید که بازگشت همه به سوی خداست که او حاکمی است مقتدر و قاضی است که خود شاهد و گواه است و رنج این لحظه‌های دردناک و این واگویه‌های غریب هنوزم باورش مشکل کنار آب و عطشانی را از دوش مردم بر دارد.

انتهای پیام/م