کیوان میرزایی:
بزرگترین توهین به زن آن است که او را با معیارهای مردانه بسنجیم
«حجاب» در واقع تجلی «عفاف» در پوشش است. مسئله پوشش و حفظ عفاف خاص دنیای اسلام و حتی دنیای ادیان توحیدی نیست. بلکه زمینه فطری در انسان است که حتی در انسانهای نخستین و به دور از تمدن و مذهب نیز مورد توجه بوده و کم و بیش در همه جوامع و ملل مختلف به صورت های گوناگون، وجود داشته است، اما با آمدن اسلام، این مسئله به عنوان یک حکم و تکلیف ضروری برای زنان تعیین گردید. حکم حجاب در اسلام در واقع بخاطر حمایت از زن وضع شده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روشن خبر، متن یادداشت، دکتر کیوان میرزایی، عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور گیلان، با عنوان “بزرگترین توهین به زن آن است که او را با معیارهای مردانه بسنجیم ” به شرح ذیل می باشد:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, روشن خبر, روشن خبر, روشن خبر,در روز ۲۱ تیر ماه زنی مسلمان و پاکدامن بنام مروه شروینی در یکی از دادگاههای آلمان حضور یافت و برای توهینی که به وی شده بود از شخص مزاحمی شکایت نمود که ناگهان این نژاد پرست آلمانی در حضور همسر و فرزند او و درمقابل چشمان قاضی و پلیس و دوربینها بیرحمانه به این زن مظلوم حمله کرد و به طرز فجیعی او را به شهادت رساند. به همین مناسبت این روز، روز عفاف و حجاب نام گذاری شد.
,عفاف و حجاب دو ارزش اخلاقی در جامعه بشری بویژه جوامع اسلامی است که همواره در کنار هم و گاه به جای هم به کار رفتهاند. اما واقعیت این است که این دو واژه در عین شباهت تفاوتهایی نیز دارند، حجاب یک امر ظاهری و بیرونی است؛ بطوریکه پوشش ظاهری افراد، بویژه زنان را حجاب میگویند. اما «عفاف و حیا»، یک حالت درونی است که انسان را از گناه و حرام باز میدارد و آثار آن در گفتار و کردار انسان نمود پیدا میکند.
,«حجاب» در واقع تجلی «عفاف» در پوشش است. مسئله پوشش و حفظ عفاف خاص دنیای اسلام و حتی دنیای ادیان توحیدی نیست. بلکه زمینه فطری در انسان است که حتی در انسانهای نخستین و به دور از تمدن و مذهب نیز مورد توجه بوده و کم و بیش در همه جوامع و ملل مختلف به صورت های گوناگون، وجود داشته است، اما با آمدن اسلام، این مسئله به عنوان یک حکم و تکلیف ضروری برای زنان تعیین گردید. حکم حجاب در اسلام در واقع بخاطر حمایت از زن وضع شده است.
,زن با داشتن حجاب و پوشش میخواهد بیان نماید که یک انسان است و کسی حق ندارد بخاطر مونث بودن او، نگاهی جنسی به او داشته باشد و در واقع برای او انسانیت مهم است نه جنسیت. در جوامع برهنه زن با جنسیت خود شخصیت میگیرد نه با انسانیت. پر واضح است که در آن جوامع بیشترین اهانت و خشونت در مورد زنان وجود دارد و امنیت زن نیز بشدت پایین است زیرا بیشتر نگاهها معطوف به ابعاد کالبد و زیبایی جسم زن است نه به ابعاد شخصیتی او. حال مسئله این است که چنانچه ارزش زن به زیبایی چهره او و نمایان شدن اندامهایش باشد آنگاه این ارزش فقط در دوره معدود از زندگی وی خواهد بود و هرگاه که سن زن بالا رفت و زیباییهای ظاهری او رو به اوفول گرایید آنوقت ارزش او نیز رو به خاموشی خواهد رفت. در حالیکه در اسلام زن با داشتن پوشش، خود را بعنوان انسان وارد عرصههای اجتماعی میکند و زیبایی او در سرشت و شخصیت او نهفته خواهد شد.
,البته در اسلام نیز زیبا بودن و زیبا پوشیدن هم برای مردان و هم برای زنان توصیه شده است اما نه به قیمت قربانی شدن شخصیت انسانی او. امروزه در جامعه اسلامی ایران، ۶۴ درصد دانشجویان ما بانوان هستند. در پارلمان کشور، زنان حضوری چشمگیر دارند؛ زنان در هیات دولت حضور دارند؛ بعنوان عضو منتخب در شوراهای شهر و روستا نقشی اساسی دارند. بیش از نیمی از معلمان و پرستاران ایران را زنان تشکیل میدهند و در بسیاری از فعالیتهای اجتماعی دیگر نقش بی بدیل بانوان برای همگی آشکار است. اما هیچ یک از اینها نباید بگونه ای باشد که زن ارزش خود را در این بداند که با کارهای مردانه سنجیده شود. این توهین بزرگی به زنان است که در صورت داشتن کار مردانه ارزش داشته باشند. ارزش زن بخاطر ملاک های انسانی است که معنی پیدا میکند نه بخاطر جنسیت او.
,در دین مبین اسلام از نظر ارزش و شاخصههای انسانی زن و مرد هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند بلکه از نظر قرآن کریم ملاک و معیار ارزش برای هر انسانی تقوی الهی است نه جنسیت او « ان اکرمکم عندالله اتقاکم». پر واضح است که زنان و مردان تفاوتهایی با یکدیگر دارند. مثلا برداشت و نگاه یک مرد و یا یک زن از یک منظره طبیعی، یا یک فروشگاه با چیدمانی از لوازم یا یک نزاع و دعوا متفاوت است و هرکدام تفسیر خود را از این وقایع خواهند داشت. یا مثلا از نظر قدرت بدنی بین بانوان و آقایان تفاوت است و یا در برخی امور زنان و در برخی دیگر مردان قوی ترند. لذا زن و مرد یکسری تفاوتهای ذاتی دارند و این اختلاف ماهوی سبب شده که از منظر اسلام، در برخی از مباحث حقوقی تفاوتهایی بین زن و مرد وجود داشته باشد.
,البته حتی از از این نظر نیز در اغلب اوقات، زن و مرد در اسلام برابرند و فقط اندک تفاوت حقوقی بخاطر ماهیت ذاتی خود از یکدیگر دارند. مثلا در اسلام زن تکلیف اقتصادی ندارد زیرا تامین زندگی او، در زمان تجرد بر عهده پدر و پس از ازدواج بر عهده همسر است. اما حقوق اقتصادی دارد و میتواند در کلیه فعالیتهای اقتصادی مشارکت نماید و هیچ قانونی مانع ایشان نیست.
,از طرف دیگر انسان از این نظر که زن باشد یا مرد هیچ دخل و تصرفی نداشته و آدمی وقتی به سن تمیز رسید تازه میفهمد مرد است یا زن. بنابراین زن بودن یا مردن بودن افتخاری نصیب کسی نمیکند. این چه برتری است که مردان احساس میکنند که دارند و زنان نیز برای اینکه از این رقابت عقب نمانند باید خود را برهنه کنند و کارهای مردانه انجام دهند تا احساس وجود بنمایند؟ از نگاه دین مبین اسلام این منطق، اهانت بزرگ به زن است. زن با پوشش ظاهری و داشتن عفت و حیای درونی، بعنوان زن خود را به جامعه عرضه میکند و ملاک و معیار ارزیابی زن شخصیت و کرامت انسانی او خواهد بود. این است که در اسلام عزیز، پیر بودن یا جوان بودن و یا خود را با انواع و اقسام لوازم آرایش، زیبا نمودن و به معرض تماشای نگاههای هرزه و لعبگونه برخی مردان قرار دادن هیچ فضیلتی برای زنان نخواهد داشت. بلکه اخلاق، سلوک و منش انسانی زن و در یک کلام تقوای الهی او سبب کرامت و حفظ شخصیت او خواهد بود. همچنان که برای مردان نیز چنین است. نتیجه اینکه دین کامل اسلام با توجه به ویژگیهای ذاتی هر جنس برای او نسخه شفابخشی دارد. و این است معنی واقعی تساوی یا در حقیقت کلمه، جاری شدن عدالت میان مردان و زنان. غفرالله لنا و لکم.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه