تراژدی فوتبال در استان مازندران

فوتبال در استان مازندران در سال‌های اخیر به یک تراژدی تبدیل شده است زیرا از یک سو مشکلات عدیدۀ مالی در باشگاه‌‌های مطرح و ریشه‌دار استان و نیز وجود سوء مدیریت در مقولۀ باشگاه‌داری و تیم‌داری در سطوح مختلف مدیریتی و نیز غفلت از ظرفیت‌های عظیم نیروی انسانی کارآمد و با استعداد استان در فوتبال، در نوع خود سرخوردگی بسیاری از بازیکنان برجستۀ فوتبال استان را فراهم آورده است به نحوی که سیل مهاجرت بازیکن و حتی مربی از این خطه به دیگر استان‌ها پدیده‌ای ناصواب را رقم زده است.

حال با این اوصاف و در بحبوحۀ حاشیه‌های فراوان در فوتبال استان در سطح لیگ یک فوتبال کشور و لیگ دوم فوتبال کشور، تیم فوتبال شهید‌کریمی واسوکلای جویبار توانست با استفاده از ظرفیت‌های با استعداد بومی خود پس از دو سال تلاش و پشتکار زاید الوصف کادر فنی این تیم به ویژه آقای ابراهیم مرادی سرمربی جوان وکاربلد، بازیکنان متعصب و مدیران و دست اندرکاران دلسوز خود به این تیم آتیه دار، توانستند به لیگ دوم فوتبال کشور صعود کنند و به عنوان تنها تیم استان در این لیگ لقب گیرندکه به نوبۀ خود مایۀ مباهات فوتبال دوستان مازندرانی به ویژه ورزش فوتبال شهرستان جویبار است. لیکن مسأله بغرنج این است که نگاه‌ها و حمایت‌های مسئولان استان مازندران از استاندار محترم گرفته تا نمایندگان محترم استان و دیگر مسئولان و مدیران اجرایی استان، صرفاً معطوف حمایت از دو تیم حاضر در لیگ اول فوتبال باشگاه‌های کشور یعنی تیم بابل و تیم ریشه‌دار نساجی قائم‌شهر شده است که ضرورت این امر در جای خود غیر قابل انکار است لیکن حقیقت این است که تیم جوان و آتیه دار شهید کریمی جویبار در سایۀ سنگین این دو باشگاه قرار گرفته است حال آن که باید دانست همۀ داشته‌های فوتبال استان مازندران در سطح اول فوتبال کشور در حال حاضر منحصر در این سه باشگاه است که دو تیم در لیگ اول و تیم فوتبال شهید‌کریمی جویبار در لیگ دوم از اعتبار و آبروی ورزش استان دفاع خواهند کرد لذا پرسش کلیدی این است که چرا نگاه‌ها مسئولان استان به نوعی تبعیض آمیز و با معیارها و استانداردهای دو گانه صورت می پذیرد؟

به راستی چرا رسانۀ استانی کوچک‌ترین نقل و انتقال بازیکن به دو تیم مطرح استان را با آب و تاب فراوان منعکس می‌کند اما از اعلام خبر صعود تنها تیم استان به لیگ دوم و حمایت مختلف رسانه‌ای از این باشگاه بی‌حاشیه و منظم دریغ می ورزد؟

به راستی آیا رواست تیم فوتبال شهید‌کریمی واسوکلای جویبار که با حمایت‌های دلسوزانه مدیریت این تیم و با کمترین حمایت‌های مسئولان استان و شهرستان علی‌رغم وجود مشکلات مالی توانست در میان انبوهی از باشگاه‌های قدرتمند و بعضاً متمول با اتکا به توان و دانش سرمربی جوان خود و اراده و تعصب جوانان بومی خود لیگ دوم فوتبال کشور صعود کند این‌گونه با بی‌مهری و بی‌اعتنایی مسئولان و مدیران فوتبال استان و مدیران شهرستان جویبارقرار گیرد؟

بی شک تداوم این خبط سنگین می‌تواند تنها سهمیۀ استان در سطح لیگ دوم فوتبال کشور را با چالش‌های فراوانی مواجه سازد و در آن زمان آه‌حسرت مسئولان در ازبین رفتن ظرفیت‌های فوتبال استان و نابودی استعدادهای ناب فوتبال این دیار دیگر فایده‌ای نخواهد داشت. این نقیصه در حالی است که تیم فوتبال شهید‌کریمی جویبار حتی از اندک حمایت‌های مسئولان شهرستان جویبار نیز بی‌بهره است و علی‌رغم برخی وعده‌های مدیران این شهرستان برای حمایت واقعی از تیم فوتبال شهید‌کریمی جویبار، لیکن در عمل بیشترین حمایت‌های مسئولان این شهر بعضاً نصیب باشگاه شهرداری جویبار شده است که با وجود همه این حمایت‌ها در حال حاضر به لیگ دسته سوم باشگاه‌های کشور سقوط کرده است اگر چه شاید بتوان امید‌وار بود با پیگیری‌های و اعتراضات مسئولان باشگاه شهرداری جویبار این تیم بتواند در لیگ دوم ماندنی باشد. آیا تجربه نافرجام شهرداری جویبار برای مسئولین شهر جویبار کافی نبوده و آیا بایست این تجربه تلخ مجدد برای شهروندان جویباری مجددا تکرار شود؟

لیکن مسأله این است که تیم فوتبال شهید‌کریمی جویبار در سکوت محض خبری رسانه‌های استان و نیز عدم حمایت‌های مسئولان استان و شهرستان و علی‌رغم تحمل وجود برخی مشکلات مالی لیکن با تمام توان به تلاش خود برای کسب بیشترین آمادگی برای حضور در لیگ دوم فوتبال کشور ادامه می‌دهد که این امر حاکی از عزم و ارادۀ پولادین و تحسین برانگیز مدیر و صاحب امتیاز تیم فوتبال شهید کریمی و کادر فنی جوان و با دانش و بازیکنان متعصب این تیم برای دفاع از حقانیت فوتبال استان مازندران بی‌تردید لزوم حمایت‌های مادی و معنوی همۀ مسئولان استان از تنها سهمیۀ استان می‌باشد.

 

انتهای پیام/