باد صدای ناله ی درختان را در گوش شهر پخش می کرد.
نمی دانم چرا!، نمی دانم چرا بوی غم می آمد، بوی غمی آشنا! غمی که نه می شد گفت غم انگیز است! نه می شد گفت شادی بخش...!
قلبم تند تند می تپید ولی ناگاه آرامشی تمام وجودم را فرا گرفت و اشک در چشمانم حلقه بست. گویا دریا و موج هایش، زمین و درختان اش، باز گو کننده ی خاطره ای بودند.
خاطره ای که نه یادی ازآن می شود و نه یاد بودی، ماجرایی که یکسال از ان می گذرد و چه زود ان سیزده گل سرخ از ذهن ها پاک شدند !!!
13دیگرنحس نیست ! سیزده عددی است از جنس خون، از جنس عشق (سیزده نماد عشقی است از شهیدان غواص .) .
سالگرداین بزرگ مردان شهید تسلیت باد
نویسنده: طیبه رحمانی
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه