پنجه گربه سیاه بر صورت ژوزه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا چلسی پیش از این بازی در 18 مصاف خود مقابل ساندرلند ، 17 بار پیروز میدان بود و در وضعیت آماری خوبی هم از لحاظ سازماندهی دفاعی به سر می برد. آنها در6 بازی خانگی گذشته خود در لیگ برتر هیچ گلی دریافت نکرده بودند و در کل لیگ هم تا قبل از این بازی تنها 9 بار ( کمتر از همه مدعیان ) در استمفوردبریج دروازه اش باز شده بود.

تصمیمات داور در این بازی با اعتراض شدید کادر فنی چلسی و هواداران این تیم روبرو شد. پس از سوت پایان بازی ، چهره روزنامه نگاران حاضر در ورزشگاه هم  حاکی از بهت و حیرت آنها از اتفاقاتی بود که در زمین افتاد.تردید زیادی در مورد کیفیت تصمیمات تیم داوری وجود داشت ، تا جایی که حتی یکی از روزنامه نگارانی خوش نام بریتانیایی که  از قضا طرفدار آرسنال هم هست ، به کنایه به پویت ، مربی اروگوئه ای ساندرلند ، به کنایه گفت تو اسم این را فوتبال میگذاری ؟ وقتی توپ در دستان دروازه بان ات بود من می توانستم به طبقه پایین ( جایی که خبرنگاران برای نوشیدن قهوه و چایی و استراحت در بین دو نیمه می روند ) بروم و قهوه بنوشم !

هر چند می توان نوشته های متعددی در مورد درستی یا عدم درستی تصمیمات تیم داوری در این بازی نوشت ، اما نباید از سبک بازی و تصمیمات کادر فنی چلسی هم غافل شد. مرور عملکرد آبی پوشان لندن ، حاکی از نقظه ضعفی است که آنها در این فصل پیش از این هم از آن ضربه خورده بودند ، این که آنها در مقابل تیم هایی که به طور مطلق مقابل شان دفاع می کنند تنوعی در استراتژی های تهاجمی شان نداشتند و در اغلب موارد هم پیروز از زمین بیرون نیامدند.

چلسی این بازی را با چیدمان 4-2-3-1 شروع کرد ، قرار گرفتن صلاح در پست بال راست برای اولین بار از تغییرات اساسی در روش بازی چلسی به شمار می رفت که البته با موفقیت هم روبرو نشد و منجر به تعویض او در نیمه دوم شد. در مقابل ساندرلندی ها با آرایش 4-1-4-1 وارد زمین شدند. روشی که انعطاف بالایی برای ایجاد یک فشردگی در لایه های دفاعی دارد و می توان از آن به عنوان یکی از بهترین آرایش ها برای بازی های مبتنی بر ضد حمله نام برد.

تصویر زیر ،بیانگر امار دو تیم در این بازی است :

آمار بازی ، حاکی از برتری مطلق بازیکنان چلسی در حمله و مالکیت توپ دارد . آنها حتی در دقت ارسال پاس هایشان هم عملکرد بهتری نسبت به بازیکنان حریف داشتند. اما موفق به به ثمر رساندن موقعیت هایشان نشدند. غیر از بی دقتی احتمالی مهاجمان این تیم ، مشکل را باید جای دیگری جست و جو کرد.

به دو تصویر زیر دقت کنید . این دو تصویر بیانگر توزیع پاس در زمین در نیمه اول و دوم توسط بازیکنان چلسی است.

مقایسه این دو تصویر بیانگر یک نکته است که در نیمه اول در بازی چلسی دیده می شود و آن عدم استفاده از فضای جناح چپ این تیم است. علی رغم نفوذ های مکرر دفاع چپ این تیم ، تمایل بازیکنان میانی به استفاده از فضای پشت محوطه جریمه و جناح راست است. این درحالی است که زمانی که هزارد در بازی باشد جابجایی های مکرر او و اسکار در جناح چپ یکی از جدی ترین دغدغه های مربیان حریف خواهد بود.

بازیکنان چلسی برنامه مشخصی را مبتنی بر سانتر از جناح راست ، شوت از پشت محوطه و تلاش برای شکستن سد دفاعی ساندرلند داشتند و به طور واضحی شانس استفاده از جناح چپ را نادیده گرفتند. آنها در واقع در نیمه اول تعادل مورد نیاز برای استفاده از برنامه های تهاجمی در نقاط مختلف زمین را نداشتند ، هر چند در نیمه دوم این مسئله کم رنگ تر شد و عملکرد روان تری نسبت به نیمه اول از خود نشان دادند.

این عدم تعادل در حمله را ، در مقایسه آمار عملکرد دفاع چپ این تیم ،سزار ازپیلیکوتا ، هم به وضوح می توان دید :

سزار ، در نیمه اول 17 بار پاس داده است که به جز یک مورد در سمت راست محوطه جریمه ، همه پاس های او در جناح چپ اتفاق افتاده است. این درحالی است که او در نیم دوم 29 پاس ارسال کرده که حاکی از مورد توجه قرار گرفتن بیشتر او توسط هافبک های چلسی است. در واقع به نظر می رسد در گفت و گوی فنی بین دو نیمه ، مورینیو از شاگردان ش خواسته تا تعادل تیم را حفظ کنند و با تکیه به یک روش مشخص به سمت دروازه حریف حمله نکنند تا میزان پیش بینی شدن شان توسط بازیکنان ساندرلند کاهش یابد.

اکنون باید دید با توجه به روش بازی اتلتیکو مادرید و سازماندهی دفاعی نسبتا قوی این تیم ، آیا چلسی قادر به حل این معضل عدم تعادل در بازی های جام باشگاه های اروپا خواهد بود یا مجددا از این نقطه ضعف اسیب می بیند و حذف می شود.

قهرمانی در جام باشگاه های اروپا ، تنها شانسی است که مورینیو برای کسب جام امسال دارد و چنان چه موفق به به دست آوردن آن نشود ، دو فصل پیاپی است که هیچ جامی نبرده است !

انتهای خبر