کوهنورد رباط کریمی در بالاترین نقطه‌های جهان/ اقبالی: کوهنوردی تلخ است و شیرین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی رباط نیوز، روح الله اقبالی  خواه، کوهنورد است و برای رام کردن قله های سرسخت دنیا سختی ها را با جان و دل تحمل و روزهای بسیاری را سپری کرده است.

خبرنگار ما پای صحبتهای این ورزشکار نشسته تا از سختی ها و روزهای خوشی برای ما بگوید، این مصاحبه را در بخش ذیل بخوانید:

در ابتدا خود را معرفی و پیشینه ای از فعالیت های ورزشی خود برای خوانندگان عزیز بگویید و اینکه چند سال است به طور حرفه ای کوه نوردی انجام داده و چه مقامهایی  کسب کرده اید؟

بنده از سال ۸۶ کوهنوردی رو به طور نیمه حرفه ای با تیم سایپا شروع کردم و طی این چند سال با یاری خدا تونستم اکثر قلل مرتفع ایران را صعود کنم، ۶ بار دماوند که یکبار در زمستان ۹۴ به عنوان کارگران استان تهران بود، قله های علم کوه، توچال، سبلان،  کهار، ناز و….  که بیشتر این قله ها را در زمستان  صعود کردم.

قله های آرارات در ترکیه سال ۹۱، قله کازبک در گرجستان سال۹۴ و قله کورژنفسکایا در تاجیکستان تابستان ۹۵ با ارتفاع ۷۱۰۵ متر را نیز صعود کرده ام.

تا کنون تمام فعالیت های شما به طور شخصی بوده یا فدراسیون کوهنوردی مساعدت های لازم را انجام داده است؟

اغلب فعالیت بنده در قالب تیم سایپا بوده و اکثر قله ها را با هزینه سایپا صعود کردم، فقط قله های کازبک در گرجستان و کورژنفسکایا که ماه گذشته رفتم تماما با هزینه شخصی بوده است.

چند سالی هست که برنامه های سایپا نیز کم شده و بنده و دیگر دوستان که به طور حرفه ای کار میکنیم برای نگه داشتن آمادگی لازم بیشتر فعالیتمون و در طول سال به صورت شخصی اجرا میکنیم.

به نظر شما معایب و حسن های این رشته در کشور ایران چیست؟

این رشته حسن هاو معایب زیادی دارد، از حسن هایش می توان گفت انسان یک روز در هفته کوه میرود که طی آن از هوای سالم بهره می شود وار کوه درس صبر و استقامت را می آموزد.

اکثر کوهنوردان ایران به خاطر علاقه زیادی که به این ورزش دارند تحمل میکنند، با وجود لذت بسیار زیاد در کوهنوردی سختی و خطرات زیادی نیز وجود دارد که اکثر کوهنوردان به دلیل سهل انگاری در این خطرات حتی جانشان نیز به خطر میفتد، بار ها در خبرها همه ساله مشاهده میکنیم که افرادی جانشان و در قله های حتی کوچک از دست میدهند.

در کشور ما نیز این رشته چون اکثر رشته های دیگر مظلوم واقه شده و به هیچ وجه حمایت نشده است.

از سختی صعود و لذت رو قله ایستادن رو شرح دهید.

راستش یک ورزشکار همیشه دوست دارد به بلندترین درجات در رشته ای که فعالیت دارد برسد و بنده نیز از این قاعده مستثنی نیستم و دوست دارم با زحمت و سختی که در این راه کشیدم به قله هایی بلندتر پا بگذارم و پرچم کشورم را بر بلندای این قله‌ها به اهتزاز در بیارم.

صعودهای بلند سختیهای خاص دارد و هرکس در این مسیر قرار نگیرد نمیتواند لمس کند، قله ای که ما رفتیم از ارتفاع ۵۱۰۰ مسیر یخی و برفی بود که تمام فعالیت ما در یخچالها بود که گاها شکافها عمیقی نیز داشت و کوهنوردان میبایست با دقت فراوان قدم برمیداشتند و در این میان شدت ۴۰ یا ۵۰ کیلومتری باد رو هم  در تعدادی از روزها اضافه کنیم که شدت سرما رو به ۳۰ تا ۳۵درجه زیر صفر در شبها میرساند، وقتی روی قله ایستادم بی نهایت خوشحال شدم و وقتی سختی های ماهها قبل از صعود که جهت آمادگی برای این قله صرف کردم ر به یاد می آوردم لذت صعود را چند برابر حس میکردم و با یاد آوردن تمام دوستان و خانواده، روی قله چند قطره اشک شوق در آن سرما و گرفتن چند عکس یادگاری با خوشحالی بی حد و حصر به پایین قله سرازیر شدیم، البته باید متذکر شوم که پایین آمدن از قله سخت از بالا رفتن از آن میباشد و بیشترین حوادث کوهنوردی در موقع برگشت اتفاق میفتد چرا که یک کوهنورد بیشترین انرژیش و برای صعود قله میگذاره و در برگشت یا انرژیش کم است یا که اصلا ندارد که آن وقت باعث اتفاقهای ناگوار میشود.

انتهای پیام/