کمه جوش برای رعیت و شیشلیک برای ثرتمندان

کمه جوش برای رعیت و شیشلیک برای ثرتمندان
خداوند همراه بره بریان و شیشلیک شکم پروری و بی حیایی و غفلت و تکبر و شهوت و... را و همراه کمه جوش و نان و پنیر نعمت بندگی و شکرگزاری و خشوع و غیرت را عطا نمود.
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  پیام جغتای، هگامی که خداوند بره بریان(شیشلیک) را برای اشراف و امراء آفرید، کمه جوش را هم برای فقراء و رعیت خلق کرد و نان و پنیر را قوت بازویشان قرار داد. اما همراه بره بریان و شیشلیک شکم پروری و بی حیایی و غفلت و تکبر و شهوت و… را و همراه کمه جوش و نان و پنیر نعمت بندگی و شکرگزاری و خشوع و غیرت را عطا نمود.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,  پیام جغتای,

مگر نه اینکه امیر مومنان علی(ع) فخر اولیاء و حیدر کرار علی بن ابی طالب غذای و لباسی بهره می بردند که فقیر ترین مردم آن را در اختیار داشتند و بر مرکبی سوار می شدند که در دسترس عام ترین مسلمین بود و زین یراق اسبش نیز همانند فقرا ساده و بی تجمل بود و عمق حساسیتشان در بهره گیری از امکانات بیت المال تا جایی بود که در هنگام انجام امور شخصی، حتی شمع بیت المال را نیز خاموش می کردند؟

,

همین حاکم بی ادعا و مدبر، همین مخزن علم الهی و همین همنشین بی نوایان و بیچارگان فرمود: هیچ ثروتی انباشته نمی شود مگر اینکه حق مظلومی پایمال گردد و این نه به آن معناست که ثروتمندی از دیوار فقرا بالا برود، نه! کافی است تا دستش بی جیبش نرود و حق نیازمندان جامعه همچون خمس و زکات و دیگر وجوهات شرعی را نپردازد.

,

مگر نه اینکه امام معصوم فرمود: “اگر شکم سیر بر بستر بگذارید در حالی که همسایه شما گرسنه باشد، مسلمان نیستید” و این در حالی است که حتی اگر روزی شما حلال هم باشد و پرخوری کنید و مادام شکمهایتان از غذا و گوشت انباشته باشد، روحتان سنگین شده و عقلتان زایل شده و شهوات بر شما غلبه میکند.

,

در روزگار فعلی کشور و سایر جوامع بشری که تضاد طبقاتی و فقر و تجمل هردو به اوج خود رسیده اند، گروه اندکی حقوق های چندصد میلیونی دریافت می کنند و گروه دیگر به نان شبشان محتاج اند، فردی هم سر و کله اش پیدا می شود و به شیشلیک خوری و داشتن ماشین آخرین مدل افتخار می کند.

,

این به چه معناست؟ و چه بازتابی در بین افکار عمومی جامعه پیدا می کند؟ در حالی که به رخ کشیدن تجمل و دادن پز داشته های مادی در برابر پیرزن ها و پیرمردهای کشاورز روستایی که گاه به همان نان و پنیر وکمه جوش هم محتاج می شوند، از خصوصیات فرعونیان است.

,

هنوز یادم نرفته است: که در دبستان از قول امام راحل(ره) می خواندم: “ما نان و پنیر خودمان را می خوریم و دست به سوی آمریکا دراز نمی کنیم” و حالا که بره بریان خوری و حقوق های چند صد میلیونی بعضی از مسولان را می بینم، تازه می فهمم: که چرا مجبور شدیم بعد از ۳۷ سال، دستمان را به سوی آمریکا دراز کنیم!

,

خدا خیرت دهد آقای فرماندار ورامین که با مردانگی و اعترافت به ما فهماندی: ما دیگر نمی توانیم نان و پنیر بخوریم و به خوردن کباب و شیشلیک عادت کرده ایم، و همین خوی و خصلت هم کار دستمان داد و حالا مجبوریم که خیلی از آرمان هایمان را زیر پایمان بگذاریم.

,

انقلاب و نظام که تا اینجای راهش را با خون شهدایی پیموده است که عادتی به خوردن غذاهای اشرافی و سوار شدن بر ماشین های آخرین مدل نداشتند و قوت غالبشان نان و پنیر و کمه جوش بود چرا که با پرخوری و لقمه حرام نمی شود که به اسلام خدمت کرد.

,

کلام آخر: خدایا تو خود شاهد باش که این نظام از روزی که در زیر لوای امام علوی خویش قیام کرد و انقلابش را بنا کرد، لحظه ای از آرمانهای خود که برخواسته از عدالت علوی و کمک به مستضعفان عالم است پای پس نمی کشد و هرگز به خاطر دستیازی عده ای اندک به بیت المال دست از حمایت خود از رهبر و ولی امر خود برنمی دارد، پس باشد که در روز رستاخیز، تو خود به دادمان برسی.

,

یادداشت/ ابراهیم حامدی نیا

,

انتهای پیام/رض

]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه