کنسرتیزاسیون؛ آفت نگاه سیاسی به مقوله فرهنگ
در روز های گذشته مسئله برگزاری و یا عدم برگزاری «کنسرت» در برخی شهر ها کنشگران اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را دچار صف بندی کرده است. برخی ها صور خود را صور اسرافیل دانسته و استدلال خویش را از گویا ترین و رسا ترین استدلالات تلقی کرده و برگزاری کنسرت در جای جای میهن اسلامی را حکمی مسلم در نظر گرفته اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از تهران نیوز ،در این تحلیل کوتاه سعی بر آن است که با اتکا بر «انفکاک ساختاری» ابهام مربوطه را مورد مداقه قرار داده و با دلیلی علمی به اثبات رسانده شود. انفکاک ساختاری در مطالعات مربوط به اجتماع و فرهنگ این گزاره را مورد پذیرش قرار می دهد که هر ساحتی باید با ساز و کار و مکانیسم خویش مناسباتش را حل کند. به این معنا که ساحت و ساختار فرهنگ خود را از سیاست و یا اقتصاد و تجارت به دور می داند و الزامی برای دخالت این عرصه ها در مسائل مربوط به فرهنگ نمی بیند؛ همانطور که نگاه مادی به مسئله ی فرهنگ به مثابه ی امری معنوی مورد سرزنش می باشد به همان میزان دخالت سیاست در مقولات فرهنگی برای تبلیغات و سیاسی کاری نیز مطرود است. در این مورد برای تشریح مصداقی مسئله ی مورد بحث کلان شهر فرهنگی و مذهبی «مشهد» به لحاظ کارکردی و کار ویژه ای مورد کنکاش واقع می گردد. هر شهری برای یک کشور به مثابه گفتمان است، گفتمانی که دال کانونی و دال شناور آن شناسنده ی شهر برای ملت می باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, تهران نیوز,اگر دال کانونی شهر مشهد را «زیارت امام رضا(ع)» در نظر بگیریم و دال شناور آن را «زائران مذهبی» قلمداد کنیم. اینجا است که کارکرد(function) و کارویژه شهر مشهد، مذهبی- زیارتی دیده می شود و برجسته سازی امری متضاد با کارویژه ی این شهر( یعنی کنسرتیزاسیون) نه به لحاظ علمی مورد پذیرش است و نه ساختار مذهبی با آن تلفیق می یابد. از آنجا که این شهر در سال ۲۰۱۷ میلادی به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام انتخاب گردیده، لازم و ضروری است دولت به عنوان متولی اصلی انفکاک ساختاری از این مسئله به مثابه و به سان یک تبلیغات سیاسی و انتخاباتی استفاده نکند. در زیر با بحثی منسجم سعی می شود موضوع و عنوان مورد بررسی را بیشتر در دایره ی گفتمانی قرار دهیم.
,مولفه های فرهنگ عمومی به دو سطح از انسجام در جامعه دامن می زنند. از یک سو باعث انسجام و یکپارچگی درونی فرد می شوند. فرد با درونی ساختن این مولفه ها و ارزش ها به آرامش درونی می رسد و پاسخ های معینی برای پرسش های فرهنگی خود می یابد. این بهترین وضعیت هارمونی میان فرهنگ و سوژه ی فرهنگی است. از سوی دیگر، سوژه های جامعه پذیر شده در چهارچوب فرهنگ عمومی گذشته از هارمونی فردی با یک دیگر به هارمونی جمعی می رسند.گذاره فوق را بدین صورت تفصیل می کنیم که سوژه ی فردی در فضای فرهنگ به تفکیک ساختار ها برای هویت یابی و جامعه پذیری به شدت نیازمند است. همانطور که «اصفهان» به عنوان فاکتور هارمونی فرهنگی- تاریخی در نظر گرفته می شود و «تهران» به لحاظ سیاسی برجسته است،
,«مشهد» نیز از کارکرد مذهبی برخوردار می باشد و برای جلوگیری از کژکارکردی لازم است مسائل مطرح را به انضمام سیاست گذاری داده بنیان مورد بررسی قرار گیرد. از آنجا که دولت مربوطه عنوان «اعتدال» را با خود به یدک می کشد، لازم است در تمام زمینه ها اعتدال و میانه روی را- که از نشانه برخورد علمی و به دور پروپاگاندا(تبلیغات) می باشد- سرلوحه خود قرار داده تا در سالیان آتی ملت و دولت توامان با یک دیگر، توسعه فرهنگی و فرهنگ توسعه را در کنار هم مشاهده کنند. اعتدال در فضای فرهنگ، یعنی گذار به «پسا»، پسا اصلاح طلبی و پسا اصولگرایی، به این معنا که سیاسی کاری در دو سر طیف جناح ها برای هدف انتخاباتی غنای فرهنگ را نشانه رفته و آن را دچار آفتی به نام «فرهنگ سیاست زده» می کند. فراتر رفتن از دو قطبی موجود، ما را به درکی از مفهوم توازن در مسائل فرهنگی می رساند، درکی که تناقض کارکردها و انفکاک ساختار ها را برای مان ساده سازی و قابل حل می کند.
,در انتها به عنوان ما حصل بحث و فشرده کلام، اگر مسئولان دولتی بتوانند بین شهر ها «تفاوت کارکردی» قائل شوند و ساختار ها را از یکدیگر منفک سازند مسئله ی کنسرت ها نیز به سادگی قابل حل می شود و با اظهار نظر های مختلف صف بندی های فرهنگی-سیاسی نیز رنگ می بازد و انسجام اجتماعی را موجب می گردد. سبک زندگی ایرانی- اسلامی حکم می کند مصرف گرایی فرهنگی از نوع غربی و تغییر متزاید سبک های زندگی به کناری گذارده شود و اصل محوری و اصیل ستایی برنامه ی فرهنگی مسئولان برای عمل باشد. از الزامات تحقق این برنامه، تقویت جامعه ی اخلاقی می باشد که هماهنگی و توازن میان عملکرد های دستگاه های فرهنگی را خواستار است.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه