به بهانه روز جهانی پیشگیری از خودکشی؛
خودکشی را به یک امر فردی تقلیل ندهیم
نهادهای مالی زمینه کاهش بحران بیکاری را که سرخوردگی و ناامیدی را به شدت دامن زده است، فراهم کنند و کمتر مردم را با سودهای نجومی به خاک سیاه بنشانند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاهوخبر؛ روز جهانی پیشگیری از خودکشی که همه ساله در ۱۰ سپتامبر و در سراسر جهان برگزار میشود، برای افزایش آگاهی عمومی نسبت به خودکشی و پیشگیری از آن در نظر گرفته شده است. مجمع جهانی پیشگیری از خودکشی (IASP) با همکاری سازمان بهداشت جهانی (WHO) و فدراسیون جهانی سلامت روان این روز را میزبانی میکند. سازمان ملل متحد، سیاستنامه پیشگیری از خودکشی را در دهه ۱۹۹۰ منتشر کرد که بسیاری کشورها از آن برای پیشگیری از خودکشی پیروی میکنند. یادداشت زیر به بهانه این روز نگاشته شده است:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شاهوخبر,خودکشی حادثه، مسئله، اختلال، اتفاق، و یا انتخابی است که هر چه کمتر اسمش را ببریم اما هر چه بیشتر نگران رخ دادن آن و به فکرش باشیم بهتر است.
,با نهایت تاسف در جامعه ما خودکشی ورد زبان همه است. بسامد این واژه به حداکثر رسیده است. رسانه ها آن را تیتر خبر می کنند، همه آن را جلو کودک و بزرگ، سالم و بیمار به زبان می آورند، اما تقریبا کسی به فکر پیشگیری از آن نیست و یا اگر به فکر است، برنامه ای برای آن ندارد و اگر برنامه ای دارد، ساختارهای مختلف اجتماعی مهیا نیست و اگر ساختارها هم برای اجرای برنامه مهیا باشد، متاسفانه ساختارهای ناکام کننده و زمینه ساز خودکشی، از هر برنامه ی پیشگیری از خودکشی، قدرتمندتر است.
,از این رو به جای تمرکز صرف بر روی برنامه های پیشگیری از خودکشی لازم است بسترهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی که ناکامی و نا امیدی را تولید می کنند مورد مداخله قرار گیرند.
,تقلیل خودکشی به فرد و خانواده نادیده گرفتن واقعیت های جامعه ی ما در ابعاد مختلف است. جامعه ای که در آن هیچ چیز سر جایش نیست؛ اخبار اختلاس و فساد به امری عادی تبدیل شده است. تبعیض و ویژه خواری گروهی اکثریتی را مایوس و ناامید کرده است. فقر و بیکاری بستری برای انواع آسیب های اجتماعی گشوده است که با اعتیاد، طلاق، روسپیگری و...شروع می شود و با قتل و خودکشی پایان می یابد.
,مسئولیت خودکشی در ایران تنها متوجه وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی، وزارت جوانان و نظام روانشناسی و مشاوره نیست. این دستگاه ها در مرتبه ی دوم پیشگیری قرار دارند.
,بانک ها و موسسات مالی که جان مردم را به لب رسانده اند، دستگاه های قضایی، وزارت کار، صدا وسیما، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و آموزش و پرورش، اماکن مذهبی، همه و همه در بروز هر یک مورد خودکشی که اتفاق می افتد، مسؤل بوده و نقش دارند و لو اندک.
,دستگاه قضا باید با تبعیض و بی عدالتی و اختلاس که یاس و ناامیدی را در جامعه تشدید می کنند بسیار جدی و بدون مسامحه مبارزه کند.
,نهادهای مالی باید زمینه کاهش بحران بیکاری را که سرخوردگی و ناامیدی را به شدت دامن زده است، فراهم کنند و کمتر مردم را با سودهای نجومی سلاخی و به خاک سیاه بنشانند.
,دستگاه های فرهنگی زمینه شادکامی جامعه را فراهم کنند تا مردم بتوانند بخشی از تنش های روزانه را در برنامه های مفرح و شاد تخلیه کنند.
,و در آخر، سازمان بهزیستی، وزارت بهداشت، سازمان نظام روانشناسی و مشاوره، وزارت ورزش و جوانان از طریق مراکز خدمات روانشناختی و روانپزشکی، ورود پیدا کرده و برای نیازمندان مداخلات لازم را انجام دهند.
,یادداشت: هادی نقدی/ روانشناس و مشاور خانواده
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه