بررسی تاثیرات بیرونی بر ورزش و محیط زیست
گسترش بزرگراه ها و تاثیر آن بر سبک زندگی مردم ایران
بارزترین خروجی رسانه ها در طول سال های اخیرتولید بی نهایت تماشاگر ورزشی بوده است، انگار همه می دانند و به مفید بودن ورزش یقین دارند،اما باز کسی ورزش نمی کند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاهوخبر؛ استفاده بی رویه از خودروها و کاهش تحرک، نقش فراوانی در افزایش وزن وکاهش سلامتی مردم داشته است؛ هفته تربیت بدنی و ورزش فرصت مناسبی برای پرداختن به مسائلی است که معمولا طرفدار چندانی ندارد. بخش اعظمی از تولیدات رسانه ای همواره به ورزش حرفه ای و قهرمانی اختصاص می یابند و آن دسته از اخباری که از روی اجبار و تکلیف از بالا به موضوع ورزش تربیتی و همگانی می پردازند، عملا تأثیر چندانی نداشته و تنها دانسته های مردم مبنی بر اینکه «ورزش مفید است» به آنها یادآور می شوند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شاهوخبر,انگار همه می دانند و به مفید بودن ورزش یقین دارند، اما باز هم کسی ورزش نمی کند و بارزترین خروجی رسانه ها بویژه رسانه ملی در طول سال های اخیر، تولید بی نهایت ورزش دوست ساکن و یا تماشاگر ورزشی بوده است. به بهانه این هفته فرصتی یافته ایم تا ساختارهای معیوب اجتماعی را به بوته نقدو نظر بکشانیم.
,در بخش اول این نقد ساختاری اجازه دهید به سراغ مدیریت شهری برویم و عملکرد آن را در نابودی زیرساخت های ورزش همگانی تشریح کنیم:
,اتوبان سازی بی رویه :
,تأثیرات مخرب اتوبان سازی بی رویه در سال های پس از انقلاب اسلامی، چیزی کمتر از سدسازی نیست. اتوبان ها اساس زندگی روزمره ما را دگرگون کردند. دگرگونی صورت شهر، تصویر زندگی همه ما را تغییر داد. احتیاج به وسیله نقلیه شخصی، اولین و ملموس ترین خروجی اتوبان سازی های بی رویه بود. بودجه ای که باید صرف توسعه حمل و نقل عمومی، مسیرهای دوچرخه سواری و پیاده رو های استاندارد می شد، صرف اتوبان ها وتونل های آنچنانی شده و علاوه بر پر کردن جیب شرکت های راه سازی، انبارهای انباشته از خودروهای بی کیفیت را هم خالی کرد. تصویر شهر به لطف اتوبان ها بزرگتر شد، ولی حتی ذره ای از حجم ترافیک و آلودگی هوا کاسته نشد.
,تغییر سبک زندگی مردم:
,هالبواکس یکی از پیشگامان جامعه شناسی شهری معتقد است که جامعه در جهان مادی جای دارد و بر این اساس همواره میان سبک زندگی گروه های اجتماعی و فضای تولید شده جامعه، رابطه دو جانبه ای برقرار است.
,مگر امکان دارد که صورت اجتماعی اتوبان های عظیم و برج های قوطی کبریتی مردم را به ورزش ترغیب کند؟ میانگین زمان رفت و آمد شاغلین فعال شهر تهران هم اکنون حدود ٢ ساعت است. زمانی که قرار بود به کمک اتوبان ها و خودروهای شخصی شاغلین کم شود که نشد. ساختار شهری به جای هل دادن فرد به سبک زندگی فعال تر،او را به سمت سکون و رفت و آمد مداوم سوق داد.
,شهروند را در گیر و دار مسیرها و ساختمان ها خسته وله کرد و بعد بر روی پل ها بنر زد و او را به ورزش همگانی دعوت کرد. خلاصه اینکه امروز من و شما برای خرید یک عدد نان باید بر خودروهای شخصیمان سوار شویم و زندگی ما بدون خودرو تقریبا غیرممکن است.
,رشد بی رویه با دگرگونی ساختار شهر به لطف سیاست های اتوبانی مدیران شهری، طبقه فرادست جامعه که همواره به دنبال زندگی در مکان های بکرتر و آرام تر است، مرتب از مرکز شهر دور شده و حومه و حومه های دورتر را برای زندگی خود انتخاب کرد.
,آنها به واسطه برخورداری از سرمایه های مادی، هر جا که رفتند امکانات و تسهیلات شهری را هم گسترش دادند و در نهایت شهرها را وسیع تر کردند. امروزه کار به جایی رسیده است که کوه ها و جنگل ها و حداقل فضاهای طبیعی ورزش و فعالیت مردم به راحتی و با مجوزهای خریدنی خورده می شوند و در اینجا باز هم رد پای مدیریت بی تفاوت و ناآگاه شهری نیز مشاهده می شود.
,نتیجه:
,بدون تردید باید مدیران شهری را در ردیف اول کسانی قلمداد کرد که نسبت به سلامت مردم در هر دو بعد ورزش و محیط زیست بی تفاوت هستند. تصمیم های آنان فاقد کوچکترین آینده نگری و جامعه پژوهی بوده است.
,تصمیم هایی که متاسفانه بوی منفعت های مالی زودگذر می دهد و به لطف همین منفعت ها، ماشین های تبلیغاتیشان را روشن می کنند تا به مردم القا کنند، عامل کم تحرکی و سکون آنها، تنها و تنها خودشان هستند. بی شک این یک خیانت آشکار است. خیانتی که مقابله با آن هنوز برای برخی از شهرهای ایران دیر نشده است.
,نویسنده: حشمت قربانی- کارشناس ارشد آمایش سرزمین
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه