اندیشه‌های ننگین دیروز و امروز ندارند

با تصویب لایحه کاپیتولاسیون دسال1343 شمسی در مجلس شورای ملی و مجلس سنا، تحت فشار آمریکا و شاه، ایران در عمل، استقلال و حیثیت سیاسی خویش را از دست داد و به منزله مستعمره آمریکا درآمد.

امام که از حضور مستشاران نظامى و امنیتى امریکایى، انگلیسى و اسرائیلى و عملکرد زیان‌بار و اسارت‌آور آنها در کشور آگاهى داشت، چند روز پس از تصویب لایحه کاپیتولاسیون براى نظامیان امریکایى در مجلس شوراى ملى (21 مهر 1343) از ماجرا اطلاع یافت و با مطالعه متن صورت مذاکرات مجلس، به جزئیات آن ‏آگاه شد.

امام خمینی(ره) تنها شخصیتی نبود که از حضور مستشاران نظامی و امنیتی آمریکایی در ایران آگاهی داشت و از تصویب کاپیتولاسیون اطلاع یافته بود، اما نخستین شخصیتی بود که تصمیم گرفت، این توطئه بزرگ و ننگین را افشاء کند.

ایشان بلافاصله مراجع و علماى قم را به تشکیل جلسه هفتگى فرا خواند و با ارسال تلگرام و پیک‏‌هایى علماى سایر شهرها را در جریان امر قرار داد.

رژیم شاهنشاهی که از سخنرانی‌ها و افشاگری‌های امام خمینی(ره) هراس داشت، نماینده‌ای به شهرستان قم اعزام کرد تا ضمن دیدار با امام (ره)، ایشان را از تصمیم خود منصرف سازد. با این حال امام(ره) حاضر به پذیرش این نماینده نشد و به ناچار او با فرزند امام (حاج آقا مصطفی) دیدار کرد و با زبان نصیحت و تهدید اظهار داشت: «...آمریکا به منظور کسب وجهه در میان مردم ایران با تمام قدرت فعالیت مى‏‌کند و پول مى‏‌ریزد و از نظر قدرت در موقعیتى است که هرگونه حمله به آن به مراتب خطرناک‌تر از حمله به شخص اول مملکت است! آیت الله خمینى اگر این روزها بنا دارند نطقى ایراد کنند باید خیلى مواظب باشند که به دولت امریکا برخوردى نداشته باشد که خیلى خطرناک است و با عکس‌العمل تند و شدید آنان مواجه خواهد شد. دیگر هرچه بگویند - حتى حمله به شخص شاه - چندان مهم نیست!»

امام بدون توجه به این تهدیدها اعلام کرد که در 20 جمادى‌الثانى، روز میلاد حضرت زهرا(س)، که برابر با 4 آبان ماه بود سخنرانى خواهد کرد. صبح آن روز امام خمینى در حالى که بسیار بر افروخته و خشمگین به نظر مى‏رسید در حضور هزاران نفر از مردم قم وتهران که از ساعاتى پیش در منزل و کوچه‏‌هاى اطراف منزل امام اجتماع کرده بودند بیانات تاریخى خود را ایراد کرد.

ایشان (ره) در تاریخ چهارم آبان 1343 با سخنرانی شجاعانه، افشاگرانه و آتشین خود و پیام روشنگرانه‌اش، این لایحه ننگین را محکوم کرد.

امام (ره) در بخشی از سخنرانی خویش درباره این طرح می فرماید:«من تاثرات قلبی خود را نمی‌توانم اظهار کنم، قلب من در فشار است. از روزی که مسائل اخیر ایران را شنیدم، خوابم کم شده، نارحت هستم، قبلم در فشار است. من با تاثرات قلبی روزشماری می‌کنم، چه وقت مرگ من پیش بیاید. ایران دیگر عید ندارد، عید ایران را عزا کردند، عزا کردند و چراغانی کردند، عزا کردند و دسته جمعی رقصیدند، ما را فروختند، استقلال ما را فروختند بازهم چراغانی کردند، پایکوبی کردند. اگر من به جای اینها بودم، این چراغانی‌ها را منع می‌کردم، می‌گفتم بیرق سیاه بالای سر بازارها بزنند، بالای سر خانه‌ها بزنند، چادر سیاه بالا ببرند. عزت ما پایکوب شد، عظمت ایران از بین رفت...»

پس از این مقدمه، امام ضمن شرح لایحه کاپیتولاسیون که در مجلس به تصویب رسید نتایج ‏سیاسى - اجتماعى آن را با ذکر مثال‏هایى خاطر نشان ساخت: اگر یک خادم امریکایى یا یک آشپز امریکایى مرجع تقلید شما را در وسط بازار ترور کند، زیر پاى خود منکوب کند، پلیس ایران حق ندارد جلوى او را بگیرد! دادگاه‏هاى ایران حق محاکمه ندارند! ...باید پرونده به امریکا برود و در آنجا ارباب‏ها تکلیف را معین کنند...دولت [ایران] با کمال وقاحت از این امر ننگین طرفدارى کرد. ملت ایران را از سگ‏هاى امریکایى پست‏تر کردند! ..چرا! براى اینکه مى‏خواستند وام بگیرند امریکا خواست که این کار انجام شود.

امام خمینی، مجلس و دولت را که «ربطى به ملت ندارند» عامل این ننگ و فضاحت دانست و تاکید کرد که اگر روحانیون در مجلس بودند اجازه نمى‏دادند امریکا، انگلیس و اسرائیل بر سرنوشت کشور مسلط شوند و عمال خود را بر ملت تحمیل نمایند و یک دست نشانده امریکایى (نخست وزیر)، چنین غلطى بکند. سپس متواضعانه نسبت ‏به خطر این قانون ننگین به ارتش، سیاسیون، بازرگانان، مراجع، علما و فضلا اعلام خطر کرد و با اشاره به حضور نظامیان امریکایى در ایران، خطاب به شاه فرمود: نظامى‌‏هاى امریکا و مستشاران نظامى امریکا براى شما چه نفعى دارند؟ اگر این مملکت در اشغال امریکاست، پس چرا اینقدر عربده مى‌‏کشى؟ چرا اینقدر دم از ترقى مى‏زنى؟ اگر این مستشاران نوکر شما هستند، چرا از ارباب‏ها بالاترشان مى‏‌برید؟ اگر نوکرند با آنان مثل سایر نوکرها عمل کنید.

پس از آن با شرح فلاکت و بدبختى مردم و قروض خارجى دولت و به دنبال آن وابستگى روز افزون کشور به امریکا، فریاد برآورد که «والله گناهکار است کسى که داد نزند، والله مرتکب گناه کبیره است کسى که فریاد نزند»، و به دنبال آن از علماى قم، نجف، ملت‏هاى مسلمان، رهبران اسلامى و رؤساى جمهور کشورهاى اسلامى استمداد کرد که به داد ملت مظلوم ایران برسند، همچنین همه قدرت‏هاى غربى و شرقى و در راس آنها آمریکا را که مؤید رژیم شاه بودند، به شدت محکوم نمود.

آمریکا از انگلیس بدتر، انگلیس از آمریکا بدتر، شوروى از هر دو بدتر، همه از هم بدتر و همه از هم پلیدترند، لیکن امروز سر و کار ما با امریکاست. رئیس جمهور امریکا...این معنا را بداند که امروز در پیش ملت ما از منفورترین افراد بشر است که چنین ظلمى به ملت اسلامى کرده است... امروز تمام گرفتارى ما از امریکاست، تمام گرفتارى ما از اسرائیل است، اسرائیل هم از امریکاست، این وکلا هم از امریکا هستند، این وزرا هم از امریکا هستند، همه دست نشانده ‏امریکا هستند. اگر نیستند چرا در مقابل آن نمى‏ایستند داد بزنند؟ امام بار دیگر تاکید نمود که نمایندگان مجلسین، نمایندگان واقعى نبوده و نیستند و اگر فرضا هم بودند به دلیل تایید و یا سکوت در مقابل این تصویب نامه از نمایندگى مردم ساقط شده‌‏اند.

ایشان در ادامه سخنرانی، مردم و علما را به قیام دعوت کرد و به شاه و اربابانش دلیرانه تاخت. اقدام جسورانه امام خمینی بر ضد منافع نامشروع آمریکا، هیئت حاکمه را وادار ساخت، شتاب‌زده و بزدلانه، اقدام به دستگیری و تبعید امام به ترکیه کنند. در پی آن، اعتراض‌ها و اقدام‌های مسلحانه آغاز شد، که به قتل «حسنعلی منصور» از مسببان تصویب لایحه کاپیتولاسیون انجامید.

تصویب و اجرای کاپیتولاسیون، آسیب‌ها و صدمات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بسیاری بر ایران وارد کرد، ولی قیام قهرمانانه امام، عامل تسریع در واژگونی نظام استبدادی و پوشالی شاهنشاهی شد. سرانجام پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در تاریخ 23 اردیبهشت 1358، با تصویب شورای انقلاب، لایحه کاپیتولاسیون لغو شد.

 

انتهای پیام/