ورزش بانوان کُردستانی در سراشیبی مشکلات/ موانع توسعه یا موج بی تفاوتی مسئولین ؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، این روزها در مورد توسعه ورزش بانوان و ضرورت آن حرف‌های بسیاری زده می‌شود، مسئولان جلسات متعددی در این زمینه برگزار می‌کنند و طرح‌های مختلفی هم تصویب می‌شود، اما وقتی در عمل نگاهی به کارنامه ورزش بانوان می‌اندازیم، سوالات بسیاری در ذهنمان جرقه می‌زند، اینکه طرح‌های تصویب شده چقدر به منصه ظهور می‌رسد؟ اینکه ورزش بانوان و ملزومات پیشرفت آن در کجای سیاست‌های کلان ورزش ما قرار دارد؟ مسئولان چقدر به فراهم‌بودن زیرساخت‌های ورزش بانوان توجه می‌کنند؟

زنان نیمی از جمعیت استان کردستان را به خود اختصاص داده اند؛ اما هنوز نگاه عموم به موضوع سرگرمی و اوقات فراغت شان متفاوت است، تاکنون در خصوص پر کردن اوقات فراغت کودکان و نوجوانان حرف های زیادی زده شده است؛ اما در این میان به اوقات فراغت زنان که پایه های اصلی شکل گیری یک خانواده ی سالم هستند و نقش انکارناپذیری را در حفظ سلامت روان بقیه ی افراد خانواده دارند، پرداخته نشده است.

اهمیت ورزش در جامعه و به خصوص در بین بانوان بر هیچکس پوشیده نیست، ورزش بانوان همواره میدانی برای خودنمایی و امتیازگیری مسئولان ورزشی استان و کشور بوده و هست، اما در عمل کمترین توجه و حمایت ها از ورزش بانوان صورت می گیرد.

در حقیقت، مادران رکن اصلی نشاط و شادابی را در جامعه به خود اختصاص داده اند؛ ولی متأسفانه بسیاری از آنان به دلیل گرفتار شدن در انواع مختلف مسئولیت های داخل و خارج از خانواده، فرصت پرداختن به خود را به دست نیاورده و به مرور زمان، دچار افسردگی و نگرانی های ذهنی مزمن می شوند که علاوه بر وارد شدن فشارهای عصبی فراوان، آنان را نسبت به انجام فعالیت های ورزشی و تفریحاتی هرچند کوچک نیز بی انگیزه می کند و تبعات افسردگی و خستگی آنان، به خوبی در چهره ی خانواده آشکار می شود.

مسائل و مشکلات ورزش بانوان اگر به جد مورد بررسی قرار نگیرد طاقت‌فرسا خواهد بود و ورزش بانوان می‌تواند بیش از این در مسیر بالندگی قرار گیرد.
در بررسی میزان استفاده ی زنان از امکانات ورزشی، عواملی مانع مشارکت زنان در ورزش می شود و آن ها را محدود می کند، مانند: عدم دست رسی به امکانات ورزشی، مناسب نبودن زمان برنامه ها، گرانی هزینه ی ثبت نام، نداشتن وقت و مخالفت خانواده...

بانوان شاغل به دلیل عهده دار بودن مسئولیت نظارت بر فعالیت های خانه و محل کار، زمان کافی برای پرداختن به تفریح و ورزش ندارند و با این اوصاف، متأسفانه رسیدگی به امر خطیر سلامت جسم و روح را جزو اولویت های کار خود قرار نداده و در واقع سلامت خود را فدای سایر فعالیت ها و وظایف می کنند. حتی پیاده روی با زمان کوتاه هم می تواند تا حد زیادی نیازهای روحی و جسمی انسان را تأمین کند.

هم چنین، یکی دیگر از مشکلات و محدودیت های بانوان شاغل برای پرداختن به تفریح، عدم هماهنگی ساعات فعالیت باشگاه های ورزشی با ساعات فراغت این افراد است که متأسفانه در محل کار نیز برنامه های ورزشی عموماً وی‍ژه ی مردان شاغل در نظر گرفته می شود.

 این درحالی است که در حوزه ی مسئولیت های کاری هیچ تفاوتی بین بانوان و آقایان وجود ندارد. اگر زنان در ابعاد مختلف جسمی، روحی و روانی مورد توجه قرار گیرند، علاوه بر بالا رفتن سطح شادابی در خانواده، بازدهی آنان در محیط کار نیز افزایش یافته و نهایتاً منجر به شاداب تر شدن جامعه می شود.

انتهای پیام/