یادداشت/
سخنی چند از زبان کتاب
کتاب ، واژه آشنا و غریب این روزها.همان یار مهربان ،دانای خوش بیان کتاب های درسی که فقط نامی و یادی از آن برای خیلی ها باقی مانده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری آشخانه ؛ قلم در دست می گیرم، تا بنگارم آنچه را که بر روی دلم سنگینی می کند، اما این بار بنای آن دارم از زبان گویا و خموش کتاب بر عنان سخن بتازم:
" در روزگارانی بس کهن انسان ها در پی کشف مطالبی نو جان فرسایی میکردند، تا کشفیاتشان را برتن حقیقت یابم بنگارند، و با شدت و حدتی دست نیافتنی مرا در دستمالی به لطافت متون زیبایم میپیچیدند، تا مراقبت لازم از من به عمل آید و مبادا جسمم خدشه دار شود، و آیندگان بتوانند از مطالبم جهت روشن شدن راهشان بهره گیرند.
من تنها در دست عده ای معدود بودم، پادشاهان مرا به شاهزادگان هدیه می دادند،تا راه و رسم کشور داری بیاموزند و عاشقان به معشوقشان و بزرگان به مهتران، و عبرت ها بود که از تن کاغذین من به دیگران می آموختند، و به این امید آنها مرا جهت استفاده ی نسل آتی محفوظ می داشتند.
روزگار بر من گذشت، و هر روز بیشتر از دیروز جایگاهم مجلل تر میشد، اما دولت فقر ما از زمانی آغازیدن گرفت که علم پیشرفت کرد، در ابتدا رنگ و لعاب جسم پر معنایم بهتر شد، و از پاپیروس به کاغذ سفید و گلاسه تغییر شکل دادم و آن نگهداری های سخت جای خود را به منگنه و صحافی داد، و نهایت زیبایی رسیده بودم و نیز برایم خانه ای ساختند و آن را کتابخانه نامیدند، و در آن زمان که اطمینان خاطر یافتند سند خانه به نام من است، دیگر قلم به دستان، به سان گذشته تلاش جهت کیفیت مطالبم نکردند.نمیدانم چی شد به یکباره از عرش به فرش آمدم.
من که روزگاری بهترین جایگاه منازل را داشتم حال در زیر سر دانش آموزان و دانشجویان و.... به بالشت خواب مبدل گشتم، که زمانیکه آنان از زیبایی مطالبم خوابشان میبرد، بزاق دان دهان آنان شوم.دیگر اگر کسی به دیگری کتاب هدیه می داد، به معنی مورد احترام بودنش نبود، بلکه موجبات تمسخرش بود.
آری امروز بهینه ترین استفاده از من وجسم کاغذینم، ساختن موشک کاغذی، شیشه پاک کن، و در فاخر ترین حالت ارائه آماری که ما کتابخانه ای با n جلد کتاب داریم و اینکه آیا اصلا کسی آن را مطالعه می کند یانه!!!! مهم نیست. کلام آخر اینکه ای کاش دوستانم بدانند " مملکتی که کتاب نمی خوانند مجبورند تمام تاریخ را تجربه کنند."
,
,
,
,
,
یادداشت شهروند/ زهرا جوادی
]
ارسال دیدگاه