یادداشت/
ارزش و اهمیت عمر از دیدگاه آیات و روایات
عمر تو شمارهی نفسهای توست و این نفسها را نگهبانی شمارش میکند. بنابراین علاوه بر اینکه باید قدر عمر و وقت را دانست و از فرصتهای آن در جهت پیشرفت چه در بعد مادی و چه در بعد معنوی استفاده نمود باید این را هم بدانیم که خداوند حساب لحظات و نفسها را از ما خواهد کشید.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ شب و روز، این سرمایه را به تدریج از ما میگیرند و ما هر لحظه در حال از دست دادن بخشی از عمر خویشیم. باید دید با این همه از دست دادنها چه به دست میآوریم. برای رسیدن به زمان مطلوب و بهینه باید آن را به خوبی بسترسازی و مهیا کنیم تا در سایه وقت خوب نتیجه بگیریم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, لرسو,حضرت علی(ع) میفرماید: لایعمر معمر منکم یوما من عمره الابهدم آخر من اجله؛ به این معنی که هیچ عمر یافتهای از شما روزی از عمر خود را سپری نمیکند مگر آن که روزی از اجل خود را ویران میکند. با هر نفس کشیدن گاهی به آخر خط و پایان آن نزدیکتر میشویم و این سرمایه برای تک تک انسانها روزی به نقطهی صفر میرسد.
,مهمترین چیزی که در زندگی انسان از ارزش والایی برخوردار است وقت میباشد که در واقع شیرازهی حیات ما را تشکیل میدهد. این که میگویند وقت طلاست، چه بسا تعریف و تشبیه صحیحی نباشد چونکه سعدی میگوید:
,وقت گذشته را نتوان خرید باز
,مفروش خیره که این گهرپاک بیبهاست.
,بنابراین سعدی چیزی را برای سنجش ارزش وقت نیافته جز شب قدر که مطابق قرآن از هزار ماه برتر است؛ آنجا که میگویند:
,قضا روزگاری زمن ربود
,که هر روزش از پی شب قدر بود
,مکن عمر ضایع به افسوس و حیف
,که فرصت عزیز است و الوقت ضیف
,ارزش وقت را ازآن جا میدانند که خداوند در قرآن سورهای را به نام «العصر» فرو فرستاده و در جاهای دیگر قرآن به برهههایی از زمان اشاراتی میکنند و در جایجای قرآن برای بیان و اهمیت آن به آن قسم یاد کردهاند.
,خداوند در قرآن کریم و در سورهی الضحی میفرماید: و الضحی و الیل اذاسجی: قسم به روز روشن و سوگند به شب آنگاه که ساکن شد و تاریکی آن آرام گیرد (همه جا را فراگیرد). یا اینکه خداوند در سورهی فجر میفرماید: والفجر و لیال عشر: سوگند به صبح و روشنایی (که سبب به پایان رسانیدن تاریکی شب و آشکار شدن روشنایی روز است.)
,و سوگند به شبهای دهگانه (ده شب اول ذیالحجه یا ده شب آخر ماه رمضان) که در تفسیر نورثقلین آمده است: مراد ده روز اول ذیالحجه که منتهی میشود به روز عیدقربان؛ این آیه میرساند که زمان دارای ارزش است؛ آن قدر مقدس است و از تقدس بالایی برخوردار است که قابل سوگند است، و همچنین بعضی از ایام از قداست ویژهای برخوردارند که در تفسیر نور، منظور از ولیالٍعشر را ده شب اول ذیالحجه یا ده شب آخر ماه مبارک رمضان تفسیر نموده است.
,و خداوند باز به زمان قسم یاد کرده است، آن جا که میفرماید: والیل اذا یغشی و النهار اذا تجلی، یعنی سوگند به شب آنگاه که زمین را در پردهای سیاه پوشاند و به روز سوگند که روشن شود. در اینجا باز زمان از قداست و ارزش بالایی برخوردار است لذا قابل سوگند است و آیات زیادی اهمیت زمان و بهرهگیری از آن را میرسانند.
,خدای سبحان برای اینکه ارزش وقت را بفهماند، برای فهم آن در قالبهای مختلفی بیان نموده است که به طور اختصار این قالبها را ذکر میکنیم:
,1-اولین آنها این است که خدواند ارزش وقت را در قالب سوگندها یاد کرده و برای بیان اهمیت آن قسم یاد کرده است.
,2- قالب دیگری که خداوند برای بیان ارزش زمان و بهرهوری درست از آن به کار گرفته است بعضی آیات را در قالب انذار و تبشیر بیان نمود که آیات فراوانی در این زمینه داریم، از جمله خداوند میفرماید:... و خداوند برای اینکه انسان از وقت خود خوب بهرهبرداری نماید و برای آن ارزش قائل شود به آنها هشدار و انذار میدهد.
,3- نکتهی دیگری که خداوند سبحان ارائه داده است برای اینکه انسان ارزش وقت و عمر را دریابد، آنها را ترغیب و تتشویق نموده است به سبقت گرفتن بر یکدیگر در کارهای خیر.
,4- قالب دیگری که خداوند بیان نموده است برای درک ارزش وقت و عمر، عبرت گرفتن از گذشت زمان و به وجودآوردن شب و روز است.
,در ادامه به روایتی میپردازیم که دلالت بر ارزش وقت و عمر دارد، در این زمینه روایات زیادی داریم از جملهی آن امیرالمومنین(ع) در زمینهی ارزش عمر و استفاده از آن میفرمایند: عمر تو شمارهی نفسهای توست و این نفسها را نگهبانی شمارش میکند. بنابراین علاوه بر اینکه باید قدر عمر و وقت را دانست و از فرصتهای آن در جهت پیشرفت چه در بعد مادی و چه در بعد معنوی استفاده نمود باید این را هم بدانیم که خداوند حساب لحظات و نفسها را از ما خواهد کشید که حدیث امام علی(ع) شاهد این مدعا است لذا هر روز که از عمر ما میگذرد در حقیقت یک گام به مرگ نزدیکتر میشویم و هر لحظه که میگذرد به همان اندازه به پایان زندگی نزدیکتر میشویم بنابراین انسان بصیر قدر این لحظات عمر را میداند و آن را بیهوده هدر نمیدهد.
,سعی و همت او بر آن است که دنیا و آخرتش را با تلاش و کوشش بیوقفه توام با بصیرت بسازد.
,بنابراین امیرالمؤمنین(ع) میفرمایند: هیچیک از شما به استقبال روزی از عمر خویش نمیرود مگر اینکه روزی از عمرش را پشت سر میگذارد. پیغمبر اسلام(ص) در این زمینه میفرماید: لذت زندگانی محدود است و هیچ کس از عمری که برایش مقدر شده است هرگز فراتر نمیرود پس پیش از آنکه عمر به سرآید بشتابید.
,امام علی(ع) در مورد ارزش وقت میفرمایند: گذشتهی روز تو رفته است و آیندهاش محل تردید است و زمان حال مغتنم.
,باز امام میفرمایند: چه زود میگذرد ساعات روز و چه زود میگذرد روزهای ماه و چه زود میگذرد سالهای عمر.
,پیغمبر اکرم(ص) در این زمینه میفرمایند:ای علی(ع) از چهار چیز پیش از چهار چیز بهرهبردار، از جوانیات پیش از پیری و تندرستیات پیش از بیماری، بینیازیات پیش از نیازمندی و زندگیات پیش از مرگ و از امام علی(ع) است: هر که فرصت را غنیمت شمارد، از اندوه ایمن ماند. و آن حضرت در غررالحکم در این زمینه میفرمایند: شتاب پیش از امکان و فرصت به هنگام کار از دست دادن ابلهی است. به نظر میرسد روایاتی که از معصومین(ع) نقل شده برای این است که انسان به ارزش عمر و گذر زمان توجه جدی داشته باشد.
,حجتالاسلام دکتر حیدر صیادی
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه