گفتگوی خواندنی با بانوی کارآفرین کرمانی؛
کسب اولین درآمدم در سن 11 سالگی بود/مفید بودن به من امید و انرژی می دهد
طاهره محمودی ۵۵ سال سن دارد. از علاقه ای می گویند که از بچگی در وجودش جوانه زده، او از علاقهی میگویند که در سن ۱۱ سالگی یا همان کلاس ششم برای اولین بار به عینیت بخشیده شده است، موضوعی که او را به یک کارآفرین مبدل کرد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از زنان کویر ، طاهره محمودی ۵۵ سال سن دارد. از علاقه ای می گویند که از بچگی در وجودش جوانه زده، او از علاقهی میگویند که در سن ۱۱ سالگی یا همان کلاس ششم برای اولین بار به عینیت بخشیده شده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنان کویر,از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
باز هم تحصیل و کسب علم
خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
انتهای پیام/
از کودکی تا درآمد
, از کودکی تا درآمد,خانم محمودی در سن ۱۱ سالگی بدون هیچ آموزشی آن هم تنها با آموخته هایی که از مجلات به دست آورده بود برای خواهر کلاس اولی اش فرم مدرسه اش را می دوزد و جالب اینکه چند نفر از همکلاسیهای خواهرش به او سفارش می دهند و برای شان لباس می دوزد و این اولین مزد خیاطی بود که در کودکی به دست آورده بود .
,او از دوخت لباس برای عروسک هایش و نگاه به دست مادرش که خیاط بود ، استعداد خیاطی را در وجودش یافت .
,استعدادی که بدون آموزش رشد یافت
, استعدادی که بدون آموزش رشد یافت,طاهره محمودی در گفتگو با "زنان کویر" گفت: به نظر من خیاطی یک استعداد ذاتی است، مثل این میماند که کسی ذاتا نقاش ، شاعر و هنرمند است. خیاطی نیز هنری که در درون انسان ها نهفته و بعضی افراد این استعداد را با کوشش و آموزش ، پرورش می دهند و با علاقه مندی به دنبالش می روند.
,طاهره محمودی با لبخند رضایتی که بر لب داشت از وجود آموزشگاهی در سالهای پیش خبر داد که بدون آموزش و کلاس ، تنها با مجوز فنی حرفه ای برای هنرجویان احداث کرده بود.
,عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری
, عاشقانه های تحصیل، مادری و همسرداری,او بیان داشت: برای گرفتن گواهینامه خیاطی بدون آموزش و گذراندن دوره ، تنها امتحان دادم و قبول شدم. طاهره میگوید احساس میکنم این استعداد در درون من قدرت زیادی داشت و من نیاز به آموزش نداشتم.
,خانم محمودی لیسانس دارد، قبل از گرفتن دیپلم ازدواج کرده است در ابتدای زندگی اش بچه دار میشود ، همزمان با خانه داری و تولد فرزندش تحصیلاتش را نیز ادامه میدهد و دیپلم میگیرد . او سه فرزند، یک دختر و دو پسر دارد .
,بعد از مدتی در اداره آموزش و پرورش استخدام می شود اما به دلایل متعدد از جمله مخالفت همسرش، شغلش را ادامه نمی دهد.
,محمودی ادامه داد: خودم را با خیاطی سرگرم کردم و ترجیح دادم به دنبال استعداد م بروم به دلیل موقعیت شغلی همسرم به شهرهای مختلفی میرفتیم و در شهرهای مختلف استان زندگی می کردیم اما در آن شهرها نیز همتم را از دست نمیدادم ، خیاطی و آموزشگاه خود را دایر و مدیریت میکردم.
,باز هم تحصیل و کسب علم
, باز هم تحصیل و کسب علم,خانم محمودی در سال ۷۱ همسرش از دست می دهد و همزمان با آن دانشگاه نیز قبول می شود . او با این که دو سال از کتاب دور بوده اما با رتبه 46 قبول می شود. جالب است بدانید خانم محمودی در حوزه نیز درس خوانده است و علاوه لیسانس ، مدرک فوق دیپلم حوزه را نیز دارد.
,او میگویند از اینکه تحصیلات دانشگاهی نداشتم راضی نبودم در ادامه از کارش میگوید از این که چگونه به فکر تاسیس یک تولیدی افتاد.
,پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند
, پله هایی که به سوی سکوی موفقیت راه داشتند,مدیر تولیدی پوشاک زینبیه توضیح داد: با صندوق حمایت از فرصتهای شغلی شروع کردم و از آنها کمک خواستم شرکت تعاونی داشتند که مدیریت آموزش آن را به عهده گرفتم اما متاسفانه این کار ادامه پیدا نکرد.
,اما این یک جرقه شد تا بتوانم تولیدی را بیاندازم. تجربیاتی که در این مدت به دست آورده بودم ، همت مرا دوچندان کرد و زمینه ای شد تا کار با وسایل پیشرفته را یاد بگیرم .
,انداخته بود که مرا به جلو هدایت کرد. بعد از آن کارم را با شرکت تعاونی زینبیه آغاز کردم و با همکاری آنها دوخت لباس های مهد کودک را آغاز کردیم مدتی ادامه دادیم و حتی به بعضی نیز آموزش میدادیم .
,کم کم به فکر این افتادم که مستقل شوم ، بنابراین تنها با یک چرخ سردوز ،راسته دوز و اتو کارم را آغاز کردم ،از دوخت چادر های جشن تکلیف شروع کردم و کم کم به دوخت لباس های مدرسه گرایش پیدا کردم و اکنون حدود ۱۶ سال در این زمینه کار میکنم و مدیریت تولیدی زینبیه را به عهده دارم.
,مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد
, مفید بودن ، حسی که انرژی و امید می دهد,خانم محمودی میگوید: به نظر من باید درس خواند، آن هم برای آنکه علم و دانش فرد بیشتر شود نه اینکه به دنبال نشستن در پشت میز باشیم. گاهی که به گذشته می اندیشم به خود می گویم اگر معلمی را ادامه می دادم الان نهایتا یک مدیر مدرسه بودم و یا شاید بازنشسته شده بودم اما الان بیشتر راضی هستم چرا که احساس می کنم مفیدم.
,در بدترین شرایط وقتی سر کار میآیم انرژی میگیرم و حالم خوب میشود. با ۱۲ نفر از دختران و زنان کرمانی که نیازمند هم هستند همکاری دارم و با هم رابطه صمیمی داریم .
,این که میتوانم نیاز چند نفر را تامین کنم احساس خوبی به من دست میدهد مفید بودن به آدمی انرژی می دهد. اگر آدمی بخواهد به دنبال کار و درآمد باشد نباید اداری باشد و به دنبال پارتی بود با کمی تلاش و سختی میتوان به آنچه که میخواهیم برسیم .
,نه تحصیلات مانع میشود که آدمی کار نکند و نه اینکه فرد بدون تحصیل کار برایش نیست بلکه همه اینها بر می گردد به کوشش، همت و هدف افراد...
,علم و دانش خوب است اما میتوان بدون علم به هنر ادامه داد و در حوزه تخصصی اش پیشرفت کرد.
,خانم محمودی در ادامه از سختیهای کارش گفت ، او اظهار داشت: این که بعد از عید در تیرماه فرصت بسیار محدود است و برای نهار خوردن هم زمان نیست . برای اینکه تولیدی لباس مدارس مقطعی و در زمان خاصی است بسیار اذیت می شویم اگر آموزش و پرورش در زمستان و پاییز فرم مدارس را فشار کار ما نیز کمتر بود.
,از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم
, از رکود اقتصادی تا کاهش قدرت خرید مردم,رکود اقتصادی بسیار تاثیر داشته در سالهای اخیر قدرت خرید مردم را بشدت کاهش داده است.
,تقاضای مردم برای خرید لباس کاهش یافته برای مثال دانش آموزانی هستند که بیش از دو سال یک لباس را می پوشند اما اگر از تولید کننده ایرانی حمایت میشد مطمئنا گرایش مردم به تولیدات داخلی بیشتر می شد، چرا که کیفیت نیز بالا میرفت .
,مردم تنها به دلیل ارزان بودن لباس های چینی به چنین لباس هایی روی میآورند و آن را حمایت میکنند تولید کننده های ایرانی میتوانند ثابت کنند گان که می توانند البته اگر حمایت شوند. در پایان باید گفت: اینکه ما ایرانیها خودمان را قبول نداریم بلکه یک فاجعه است.
,در زیر تصاویری از کارگاه تولیدی طاهره محمودی مشاهده می کنید:
,,
,
, ,
, ,
, ,
, انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه