مناسب سازی شهری در قزوین برای معلولان ضعیف است/ ما شهروند درجه دو نیستیم

این در شرایطی است که متاسفانه ۱۰ درصد از جمعیت کشور را معلولان تشکیل می‌دهند و به گفته مسئولان بیش از 4.26درصد جمعیت استان قزوین نیز دچار معلولیت هستند. 

با وجود اینکه معلولیت می‌تواند زمینه‌ای برای ابتلا به آسیب اجتماعی، محدودیت و یا فقر اقتصادی باشد، اغلب معلولان می‌کوشند تا زندگی خود را ارتقاء دهند اما در شرایط کنونی که یافتن شغل مناسب حتی برای افراد سالم جامعه به معضلی بزرگ تبدیل شده، معلولان از شرایط دشوارتری برخوردارند. 

از سوی دیگر عدم مناسب سازی شهری برای این قشر از جامعه که حق دارند مانند افراد عادی در شهر رفت‌وآمد کنند به سدی برای حضور آسوده آنها در اجتماع تبدیل شده که بر رنج معلولیت آنها می‌افزاید. 

به منظور آگاهی بیشتر نسبت به مشکلات معلولان در جامعه گفتگویی با تنی چند از معلولین شهر قزوین انجام شده که از نگاه شما می‌گذرد. 

محدثه سلیمانی فوق لیسانس رشته مدیریت دولتی که دارای معلولیت جسمی حرکتی ناشی از فلج اطفال است؛ در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی صبح قزوین می‌گوید: از دوران مدرسه با توجه به مشکلات و موانع موجود در مسیر و عدم توانایی در استفاده از اتوبوس و مشکلات مربوط به سوار شدن در تاکسی، به ناچار با آژانس به مدرسه می‌رفتم که این خود هزینه‌های سنگینی را بر خانواده تحمیل می‌کرد.

وی ادامه می‌دهد: پدرم همیشه تاکید داشت که تو باید بهتر از بقیه باشی، برای من تحصیل سایر خواهر و برادرانت مهم است اما تو برای من مهم‌تر از بقیه هستی باید ادامه تحصیل داده و مستقل شوی تا بدون اتکا به دیگران زندگیت را اداره کنی، بر این اساس همه توان خود را برای تحقق اهداف پدرم که داشتن آسودگی و خیالی راحت از بابت آینده‌ام بود به کار گرفتم.

سلیمانی با ابراز نارضایتی از برخورد برخی از مردم در مواجه با معلولان می‌گوید: متاسفانه نگاه عامه مردم نسبت به معلولان خوب نیست و همه به دیده فرد ناتوان که قادر به انجام کاری نیست یا با نگاه دلسوزانه و ترحم به ما می‌نگرند که این موضوع همیشه معلولان را رنج می‌دهد. 

وی با توصیه به معلولان برای حضور بیشتر در جامعه و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی بیان کرد: تا زمانیکه گوشه انزوا اختیار کرده و در گوشه خانه بمانیم هرگز مجالی برای شکوفا شدن استعدادها و نشان دادن توانایی‌هایمان نخواهیم یافت. 

مهم ذهن و اندیشه انسان‌هاست نه جسم آنها 
مریم صادقی یکی دیگر از معلولان می‌گوید: من از همان ابتدا در میان افراد سالم و عادی جامعه درس خواندم و وارد دانشگاه شدم؛ اما مشکلات خاص خود را داشتم ولی هرگز دلسرد نشده و در مسیر هدفم محکمتر قدم برداشتم. 

وی ادامه می‌دهد: در سال‌های گذشته از اینکه در کنار سایر معلولان قرار بگیرم، واهمه داشتم چون احساس می‌کردم که با جلب توجه بیشتر، نگاه عموم جامعه را به سمت معلولیت خود کرده و موجب برانگیختن حس دلسوزی آنها می‌شوم؛ اما اکنون با فرهنگسازی انجام شده و ایجاد خودباوری و افزایش اعتماد به نفس در خود، بدون توجه به سایرین حتی به شکل گروهی با سایر دوستان معلولم بیرون رفته و یا به مسافرت می‌روم. 

 

صادقی خاطرنشان می‌کند: من عضو بهزیستی هستم اما برای حفظ کرامت نفسانی هیچ کمکی از آن دریافت نمی‌کنم؛ زیرا اینگونه فکر می‌کنم که کمک‌های بهزیستی از طریق جمع‌آوری مشارکت‌های مردمی است نه بودجه دولتی، به همین دلیل تمایلی به پیگیری برای دریافت کمک در زمینه‌های مختلف نبودم البته کمک‌های بهزیستی هم بسیار کم و ناچیز است. 

وی می‌افزاید: هم اکنون اکثر معلولان از خدمات ارائه شده توسط بهزیستی ناآگاهند و لازم است تا از طرق مختلف اطلاع رسانی صورت گیرد؛ به طور مثال خود من هزینه شهریه دانشگاهم را به صورت شخصی پرداخت کردم و بعد از اتمام دوران تحصیل متوجه شدم که بهزیستی بخشی از هزینه تحصیل را تقبل می‌کند. 

صادقی در پایان سخنان خود می‌گوید: بهزیستی باید با شناسایی معلولان تلاش خود را برای خدمات رسانی بهتر به معلولان انجام دهد. 

نرگس محمدی یکی دیگر از شهروندان که دارای معلولیت است خواسته خود از مسئولان و مردم را اینگونه مطرح می‌کند: در ابتدا باید با اجرای برنامه‌های مختلف کاری کرد که مردم نسبت به معلولان تغییر نگرش پیدا کنند و حقوق ما را رعایت کنند‌، حق ما این است که مثل انسان عادی زندگی کنیم، حق ما داشتن حقوق و شرایطی برابر با سایر مردم جامعه است.

وی می‌افزاید: حق ما انجام مناسب سازی خیابان‌ها و معابر برای تسهیل در رفت و آمد در شهر است چراکه هیچ یک از اتوبوس‌های شهری برای استفاده معلولان مناسب نیست و ما ناچاریم که تاکسی سوار شده و هزینه زیادی را پرداخت کنیم‌. 

محمدی با ابراز نارضایتی از نبود امکانات مناسب برای معلولان می‌گوید: هم اکنون بسیاری از ادارات و مطب‌ها دارای طبقات متعدد هستند که جهت مراجعه به ناچار باید پله‌های زیادی را طی کرد. 

وی ادامه می‌دهد: این امر خود مشکل بزرگی برای ماست زیرا به دلیل شرایط نامناسب موجود، همواره باید به دنبال فردی برای کمک باشم و این وابستگی به سایرین باعث ناراحتی من می‌شود چراکه ممکن است کسی برای کمک کردن نباشد.

محمدی در پایان عنوان می‌کند: مهمترین دل مشغولی معلولان به ویژه خانم‌ها، نگرانی از آینده است که چگونه می‌توانند زندگی خود را اداره کنند. 

ما معلولان حقوق برابر با سایر شهروندان می‌خواهیم 
مریم سعادتی یکی دیگر از معلولان جسمی حرکتی بیان می‌کند: ازدواج یکی از مشکلات معلولان است زیرا عامه مردم با دیدن فرد معلول تصور می‌کنند که وی هرگز از عهده مسئولیت‌های زندگی و انجام کارهای روزمره برنمی‌آید به همین دلیل به ازدواج فرزندشان با فرد دارای معلولیت رضایت نمی‌دهند. 

وی ادامه می‌دهد: اوایل سال جاری بین من و خواستگارم صیغه محرمیت جاری شد همه چیز برای شروع زندگی ما مهیا بود؛ اما خانواده نامزدم به ناگاه در مقابل خواسته وی مبنی بر عقد دائم ایستادند و مانع شدند. 

 

سعادتی با ابراز ناراحتی از بلاتکلیفی خود می‌گوید: البته من به خانواده همسرم حق می‌دهم چراکه نگران آینده پسرشان هستند اما کاش خانواده‌ها نیز با احترام به نظر فرزندشان، باور می‌کردند که ما معلولان نیز می‌توانیم همسر و عروس خوبی باشیم.

وی تصریح می‌کند: شرایط و اوضاع آقایان دارای معلولیت نسبت به خانم‌های معلول در امر ازدواج بهتر است؛ زیرا حتی اگر نتوانند در شهر محل سکونت خود همسری اختیار کنند در نهایت از شهرها یا روستاهی دور و اطراف دیگر می‌توانند همسری برگزینند. 

این شهروند دارای معلولیت عنوان می‌کند: ترس و نگرانی از سرنوشت و آینده یکی از دغدغه‌های مهم معلولان به ویژه خانم‌ها است.

فریده یوسفی یکی دیگر ازمعلولان بیان می‌کند: عمده مشکلات معلولان با جامعه این است که معمولا جامعه، به معلول به عنوان شهروند درجه دو نگاه می‌کند چراکه زمان احداث فروشگاه، مطب و مغازه و امثال آن بدون توجه به نیاز افراد معلول و چاره‌اندشی برای رفع مشکل معلولان و ایجاد تسهیلات در رفت و آمد آنها، اقدام به ساخت و ساز می‌کنند. 

وی می‌افزاید: متاسفانه عموم جامعه، معلولان را مهم نمی‌پندارند و این نگاه در همه جا تسری یافته است؛ ما معلولان واقعا خسته شده‌ایم زیرا سالیان سال است که هر سال در هفته معلولان سخن از مناسب سازی شهری به میان می‌آید اما هیچ اتفاق خاصی در این زمینه نمی‌افتد. 

یوسفی در پایان می‌گوید: معلولان یک واقعیت در جامعه هستند و بزرگترین اقلیت به شمار می‌آیند به طوریکه در حدود ۱۰ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند؛ آیا تاکنون مسئولان تصمیم گرفته‌اند که به طور مثال درصدی از بودجه حمل‌ونقل اتوبوسرانی شهری را به خرید اتوبوس‌هایی ویژه معلولان اختصاص دهند یا به فکر راهکار دیگری برای سهولت رفت و آمد معلولان در شهر کنند. 

نگاه نادرست جامعه نسبت به معلولان بزرگترین مشکل آنها است 
ملیحه رستمی خاطر نشان می‌کند: اولین و مهمترین مشکل معلولان نگاه نادرست جامعه به آنها است که البته این امر از ناآگاهی مردم نشات می‌گیرد و ریشه آن شاید از این نکته باشد که روزی انسان کارهای خود را فقط به کمک دستان خود انجام می‌داد؛ بنابراین داشتن فرزند به ویژه فرزندان پسر ثروت برای خانواده محسوب می‌شد چراکه می‌توانست در امور مربوط به کشاورزی یا کارهای یدی دیگر به والدین خود کمک کند. 

وی ادامه می‌دهد: در آن زمان چون فرزندان دارای معلولیت قادر به انجام چنین اموری نبودند بنابراین به چشم بار اضافی به آنها نگاه می‌کردند زیرا در تامین معاش و دخل و خرج خانواده هیچ سهمی نداشتند. 

رستمی بیان می‌کند: اما امروز که زندگی‌ها تغییر کرده و جای نیروی انسانی را ماشین‌آلات، تکنولوژی و فکر و اندیشه گرفته‌اند این نگاه مندرس که از گذشته سرچشمه می‌گیرد باید متناسب با تغییرات اوضاع کنونی به روز می‌شد.

این شهروند قزوینی می‌افزاید: امروز بشر مجهز به علم روز و فناوری و سیستم‌های پیشرفته شده و بسیاری از کارها توسط دستگاه یا ماشین انجام می‌شود؛ اما فکرمان را به ابزار و تکنولوژی نوین روز دنیا مجهز نکرده‌ایم.

وی تصریح می‌کند: روزگاری که برای داشتن نان و قوت زندگی، دست‌ها و پاهای سالم حرف اول را می‌زدند گذشته است و امروز انسان می‌تواند با بهره‌مندی از تکنولوژی روز پشت میز بنشیند و با قدرت تفکر و اندیشه دنیا را مدیریت کند. 

رستمی در پایان تاکید می‌کند: متاسفانه ما فکر و اندیشه خود را به روز و اصلاح نکرده‌ایم که البته این نوع نگاه نه فقط در کشور ما بلکه در سایر کشورهای آسیای شرقی نیز وجود دارد و هرچه کشورها به سمت توسعه‌یافتگی پیش روند این نگاه نیز اصلاح می‌شود. 

مرضیه نصیری یکی دیگر از معلولان می‌گوید: امیدوارم جامعه ما به سمتی رود که روزی معلولان نیز دیده شوند. 

وی با بیان اینکه ما معلولان در جامعه حقوق برابر می‌خواهیم، ادامه می‌دهد: ما معلولان نیزهمچون سایر شهروندان مالیات پرداخت می‌کنم بنابراین داشتن حقوقی برابر با سایر افراد جامعه حق مسلم ماست. 

نصیری تاکید می‌کند: فردی همچون من که بر روی ویلچر می‌نشیند با شخص سالم که می‌تواند راه برود هیچ فرقی با هم نداریم مهم ذهن و اندیشه انسان‌هاست نه جسم آنها و این باور و تفکر من است، توانایی افراد موفق دارای معلولیت در امور مختلف نیز موید این امر است. 

کاش معلولان دیده شوند 
صغری محبی ۳۷ ساله که دچار معلولیت جسمی حرکتی بوده و برای راه رفتن از بریس و عصا استفاده می‌کند در بیان مشکلات معلولان می‌گوید: معلولان مشکلات زیادی دارند که از جمله آن می‌توان به مشکلات فرهنگی و حقوقی اشاره کرد اما به طور کلی در جامعه ما به حقوق معلولان خیلی بها داده نمی‌شود؛ به عبارتی قوانین برای معلولان تدوین می‌شود اما در مرحله عمل به اجرا در نمی‌آید. 

وی می‌افزاید: عضو بهزیستی هستم اما از آنجا که دریافت خدمات از این سازمان نیاز به پیگیری مداوم و زیاد دارد از مراجعه منصرف شدم. 

محبی خاطرنشان می‌کند: دولت کار خاصی برای معلولان انجام نداده، نه در زمینه اشتغال و نه در سایر بخش‌ها مزیتی برای این قشر از جامعه در نظر نگرفته نشده است.

به گفته محبی، خانواده‌ها باید با درک وضعیت فرزندانشان، تقویت روحیه و حمایت‌های به‌جا، فرزند معلول خود را متکی به نفس تربیت کنند تا بتوانند از عهده اداره زندگی خود به تنهایی برآیند. 

وی عنوان می‌کند: با توجه به اینکه هر یک از معلولان، شرایط خاص و ویژه‌ای دارند و به لحاظ نوع معلولیت متفاوت هستند در نتیجه خواسته و نیازشان نیز با هم فرق دارد و وسایل توانبخشی که استفاده می‌کنند، متناسب با شکل معلولیتشان می‌باشد. 

این شهروند قزوینی بیان می‌کند: متاسفانه دولت در بخش توانبخشی به معلولان کار خاصی انجام نداده و وسایل توانبخشی مثل کفش بریس که ما استفاده می‌کنیم، بسیار قدیمی و ابتدایی است در حالیکه در اروپا کفش بریس‌هایی برای معلولان است که می‌توانند با راحتی بیشتری راه بروند. 

وی می‌افزاید: با وجود اینکه کشور ایران دارای افراد معلول زیادی است اما در زمینه توانبخشی معلولان بسیار ضعیف عمل کرده است و جدای از نیاز معلولان، جمعیت کشور ما به سمت پیری حرکت می‌کند که آنها نیز به وسایل توانبخشی و فیزیوترابی نیاز خواهند داشت بنابراین دولت باید در این زمینه بیشتر فعالیت کند. 
انتهای پیام/