یادداشتی به بهانه 27 آذر؛
رویکرد صرفاً همایشی؛ مانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه
بی شک اگر وحدت حوزه و دانشگاه، صرفاً به برگزاری چند همایش و سمینار و احیانا صدور بیانیه ای در خاتمه یک مراسم محدود شود، خود به مانع مهمی در مسیر تحقق وحدت عملی حوزه و دانشگاه مبدل می گردد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سایت کریمه، نام گذاری روزی به عنوان روز وحدت دو نهادی که حقیقتاً و ورای هر گونه شعارزدگی، از جمله ارکان زیربنایی و قوام بخش در نظام جمهوری اسلامی ایران به شمار می روند، کاری بود بس لازم و ارزنده و البته این ضرورت، وقتی جلوه زیبا و پرمعنایی به خود گرفت که شهادت آیت الله دکتر مفتح ، بهانه ای شد برای این نام گذاری؛ شهادت استاد و صاحب نظری که سال ها دغدغه ذهنی و فعالیت های عملی اش متوجه و متمرکز بر تحقق وحدت حوزه و دانشگاه بود و در این راه نیز خون خویش را فدای مکتب و انقلاب نمود.
در طول بیش از سه دهه از این نام گذاری، هم امام راحل و هم رهبر معظم انقلاب به عنوان سکان داران اصلی کشتی انقلاب اسلامی، بارها و بارها، ضرورت وحدت این دو نهاد مهم علمی را متذکر شده و از نخبگان این دو مجموعه خواسته اند در این باره بیشتر اندیشیده و نسبت به رفع موانع فرارو، چاره کار کنند.
معمار کبیر انقلاب همواره به این دو نهاد به عنوان دو بال پرواز علمی و معنوی کشور مینگریستند. ایشان به طور خاص، دانشگاهیان را به ارتباط هر چه بیشتر با روحانیون توصیه کرده، می فرمودند:«توصیه این جانب آن است که نسل حاضر و آینده غفلت نکنند و دانشگاهیان و جوانان برومند عزیز، هر چه بیشتر با روحانیان و طلاب علوم دینی پیوند دوستی و تفاهم را محکم تر و استوارتر سازند و از نقشه ها و توطئه های دشمن غدّار غافل نباشند...»
این تاکیدات که امروز به طرق مختلف در کلام رهبر فرزانه انقلاب نیز مشهود است، خود حاکی از یک خلا جدی در این باره در دوران پیش از پیروزی انقلاب می باشد؛ خلایی که گرچه با پیروزی انقلاب و نقش آفرینی یاران حضرت امام روح الله(ه) همچون حضرات آیات بهشتی، مطهری، مفتح، خامنه ای و دیگران تا حدودی رفع شد اما جای شکی وجود ندارد که هنوز تا رسیدن به نقطه مطلوب و ایده آل در این باره، راهی طولانی وجود دارد که عزمی دلسوزانه و راسخ و صدالبته برنامه ای هدفمند را می طلبد.
دقیقاً از همین منظر است که مقام معظم رهبری می فرماید:« مسألهى وحدت حوزه و دانشگاه به اعتقاد من یکى از اساسىترین و پیچیدهترین و عمیقترین مسائل انقلاب است».
ایشان همچنین بر این نکته اشاره می کنند که:« وحدت حوزه و دانشگاه، یعنى وحدت در هدف. هدف این است که همه به سمت ایجاد یک جامعهى اسلامى پیشرفتهى مستقل، جامعهى امام، جامعهى پیشاهنگ، جامعهى الگو، ملت شاهد - ملتى که مردم دنیا با نگاه به او جرأت پیدا کنند، تا فکر تحول را در ذهن خودشان بگذرانند و در عملشان پیاده کنند - حرکت نمایند».
نیاز به همفکری و تعامل اندیشه ای حوزه و دانشگاه در عرصه شناسایی و حل مشکلات زیربنایی و روبنایی جامعه و نظام اسلامی، از جمله بایسته هایی است که وحدت این دو نهاد را ضرورت می بخشد ، چه آن که اساسا هدف از وحدت حوزه و دانشگاه خدمت به جامعه اسلامی و گشودن گره های کور آن است.
از این منظر، بهره گیری از نبوغ و خلاقیت اندیشمندان و فرهیختگان این دو نهاد در راستای اعتلای نظام اسلامی و انشاالله در وهله بعد صدور پیام انقلاب اسلامی به سراسر جهان، رسالت مهم حوزویان و دانشگاهیان را تشکیل می دهد.
نکته مهم دیگر در این مجال آن است که اساسا تربیت نیروهای متخصص و متعهد نیازمند وحدت حوزه و دانشگاه است، به ویژه با عنایت به این که تامین نیازهای نظام اسلامی در عرصه های مختلف خاصه در چهارمین دهه عمر آن – به عنوان دهه پیشرفت و عدالت- مستلزم کادرسازی حوزه و دانشگاه است.
در این میان، شکی نیست که اگر وحدت حوزه و دانشگاه، صرفا به برگزاری چند همایش و سمینار و احیانا صدور بیانیه ای در خاتمه یک مراسم محدود و منحصر شود، گرچه شاید این ها برای مدیران جلوه رسانه ای داشته باشد ، اما به واقع در این صورت غایت اصلی محقق نشده و روز از نو و ...!
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه