یار رهبری در دوران تبعید ایشان:
دولت شاه علیرغم بازدیدکمکی به مردم سیل زده نکرد،اما رهبر با تماس خود سیل کمک های مردمی را به ایرانشهر روانه کرد
یار رهبری در دوران تبعید ایشان تشریح کرد: مسجد آل رسول (ص) که به دست آیت الله بروجردی ساخته شده و تنها مسجد شیعه ایرانشهر است محل برگزاری نماز ، سخنرانی و تجمعات به محوریت مقام معظم رهبری در ایرانشهر بود که به پایگاه کمک های مردمی هم بدل شد، سپس ایشان افرادی را مشخص کردند که آمار خانه های سیل زده و خرابی ها را جمع آوری کنند و پس از آن کارت هایی به تعداد افراد هر خانوار با امضای ایشان چاپ شد و در اختیار مردم قرار گرفت تا توسط این کارت ها مواد غذایی و وسایل مورد نیاز را دریافت کنند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از "ارگ نیوز"؛ ابوالقاسم صدیقی از یاران مقام معظم رهبری در دوران تبعید ایشان در ایرانشهر و جیرفت در گفتگو با خبرنگار ما به بیان خاطرات خود پیش از پیروزی انقلاب پرداخت؛
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از , "ارگ نیوز", ؛ ابوالقاسم صدیقی از یاران مقام معظم رهبری در دوران تبعید ایشان در ایرانشهر و جیرفت در گفتگو با خبرنگار ما به بیان خاطرات خود پیش از پیروزی انقلاب پرداخت؛,لازم به ذکر است که این گفتگو به علت طولانی بودن در چند بخش منتشر خواهد شد.
,ابوالقاسم صدیقی با بیان خاطرات خود از سال های اولیه آغاز انقلاب اسلامی توسط حضرت امام گفت: سال 42 در تهران مغازه داشتم که خبردار شدم آیت الله خمینی در مدرسه فیضیه قم سخنرانی دارند لذا از تهران به سمت قم حرکت کردم و ساعت 3 عصر به قم رسیدم، آنجا مشاهده کردم که همزمان با ورود دسته های عزاداری عاشورا به مدرسه امام هم وارد شدند.
,وی افزود: امام سخنرانی خود را در فیضیه آغاز کرد و گفت "به نظر بنی امیه امام حسین (ع) گناهکار بود اما طفل شیرخوار چه گناهی کرده بود و به نظر شاه مراجع تقلید گناهکار هستند اما طلبه های 15 ساله چه گناهی داشتند که آنها را شهید کردند" همچنین امام خطاب به شاه گفت "من تو را نصیحت می کنند چراکه پدرت را که بردند مردم خوشحال شدند و کاری نکن که زمانی که تو را هم بردند مردم خوشحال شوند" و آنقدر این سخنرانی تند و آتشین بود که مردم در مدرسه فیضیه از این سخنرانی می ترسیدند.
,صدیقی گفت: امام گفت، من سرم درد گرفت، یک نفر بیاید و دعا کند و هنگامی که از مدرسه بیرون می آمدیم دو ماشین ارتشی که همه در آن مسلح و آماده بودند و تا زمانی که به تهران بازمی گشتیم حدود 5 مرتبه ماشین را بازرسی کردند و همان شب بود که امام را زندان کردند و امام 6 ماه به زندان رفت و در تهران هم حدود 4 ماه حکومت نظامی شد و روزی هم که امام آزاد شد، تهران باوجود فعالیت گسترده ساواک یکپارچه چراغان شد و امام را به باغ بزرگی در قیطریه که متعلق به حاج آقا روغنی (تاجر اصفهانی) بود منتقل کردند، مردم که خبردار شدند امام در آنجا حضور دارد سیل جمعیت به قیطریه روانه شد.
,وی ابراز داشت: ما صبح روز بعد که به سمت قیطریه رفتیم صفی طویل به طول حدود 2 کیلومتر را مشاهده کردیم و مردم پشت سر هم منتظر بودند که نوبتشان شود و بروند دست امام (ره) را ببوسند و علیرغم آن خفقان شدید مردم قلبا طرفدار ایشان بودند و با ایمان به اینکه حضرت امام خمینی نائب عام امام زمانشان است به سمت ایشان می رفتند و ساواک از این شرایط احساس خطر کرد لذا امام را به منزل خودشان در قم منتقل کرد.
,این انقلابی تصریح کرد: مردم قلبا امام را دوست داشتند اما به علت جو خفقانی که بود جرئت اظهار نظر نداشتند، پس از انتقال امام به قم، ما هم به این شهر رفتیم و در کوچه منتهی به منزل امام چنان ترافیکی به وجود آمده بود که آن را یک طرفه کرده بود و مردم برای احوالپرسی و بوسیدن دست امام به حضور ایشان می رفتند و آنقدر این کار انجام شده بود که دست ایشان ورم کرده بود هجوم مردم به قم بشدتی بود که می توان گفت نصف جمعیتی که به قم می رفت برای دیدار با امام بود.
,وی سپس خاطرات خود از دوران تبعید مقام معظم رهبری را بیان کرد و گفت: پس از شهادت حاج آقا مصطفی خمینی و همچنین پس از انتشار مقاله توهین آمیز رشیدی مطلق در روزنامه اطلاعات جو به کلی عوض شد و در فروردین سال 57 بود که شخصی به نام مرحوم محمد جوادیان در مهاباد برای چهلم حاج آقا مصطفی خمینی مراسم گرفته بود و منجر به تبعید وی به بم برای 3 سال شد، او به من گفت که حضرت آقا و تعدادی دیگر از روحانیون در ایرانشهر تبعید هستند ازاینرو من به اتفاق تعدادی از برادرانم در تاریخ پنجم فروردین به سمت ایرانشهر رفتیم و آنجا مشاهده کردیم به جز ایشان، آقای راشد یزدی و فخرالدین رحیمی نیز به این شهر تبعید شده اند.
,صدیقی اذعان داشت: مقام معظم رهبری معنویت خاصی داشت بگونه ای که هرکس ایشان را می دید مرید و جذب ایشان می شد لذا ما هم همینطور از آغاز دوران تبعید حضرت آقا با ایشان رفت و آمد داشتیم تا اینکه خرداد 57 در ایرانشهر باران عجیبی بارید که منجر به وارد آمدن خسارت عظیمی به این شهر شد و خانه ها و مغازه های مردم را سیل به کلی با خود برد و دولت از این منطقه بازدید کرد اما کمکی به این مردم محروم نکرد اما مقام معظم رهبری ضمن تماس به شهرهای تهران، مشهد، یزد و سایر شهرهایی که ایشان در آنجا دوستانی داشتند، درخواست کمک از سوی این شهرها داشتند که پس از این تماس ها دو روز بعد سیل کمک ها به ایرانشهر روانه شد و روزی بطور میانگین 6 کامیون مواد غذایی و پوشاک و وسایل زندگی وارد این شهر شد.
,این یار رهبری در دوران تبعید تشریح کرد: مسجد آل رسول (ص) که به دست آیت الله بروجردی ساخته شده و تنها مسجد شیعه ایرانشهر است محل برگزاری نماز ، سخنرانی و تجمعات به محوریت مقام معظم رهبری در ایرانشهر بود که به پایگاه کمک های مردمی هم بدل شد، سپس ایشان افرادی را مشخص کردند که آمار خانه های سیل زده و خرابی ها را جمع آوری کنند و پس از آن کارت هایی به تعداد افراد هر خانوار با امضای ایشان چاپ شد و در اختیار مردم قرار گرفت تا توسط این کارت ها مواد غذایی و وسایل مورد نیاز را دریافت کنند.
,وی گفت: سال 57 که انقلابیون در شهرهای بزرگ از جمله تهران و مشهد قدرت گرفته بودند و روزی 20 تا 30 نفر از این شهرها برای کمک به ایرانشهر می آمدند و خود مقام معظم رهبری نیز روزی 14 تا 15 ساعت کار می کردند و این کار تا زمان تبعید حضرت آقا به جیرفت ادامه داشت و پایگاه حضرت آقا چنان در این منطقه قدرت گرفته بود که شهربانی و فرمانداری دیگر مطرح نبود و حرف فقط حرف ایشان بود.
,صدیقی افزود: پس از این بود که ساواک به این نتیجه رسید که تبعید کار اشتباهی است و هرچه تبعیدی به مناطق مختلف فرستاده است جز افشاگری و رسوایی شاه و آگاهسازی مردم فایده دیگری نداشته است بنابراین در اواخر مرداد تصمیم گرفت هرچه تبعیدی در کشور وجود دارد را در سه شهر جیرفت، ایذه و بندر لنگه جمع کند و هدف این بود که بتواند تبعیدی ها را کنترل کند و مقام معظم رهبری را به جیرفت تبعید کردند و با توجه به اینکه مسیر جیرفت کوهستانی و خاکی و بسیار صعب العبور بود رفتن به این منطقه بسیار سخت بود و حدود سه ساعت با خودرو سواری طول می کشید.
,,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه