یادداشت؛
«نوروزستیزی»؛ تداوم سلطه سیاسی و هژمونی طالبان
طالبان در افغانستان با صدور اعلامیههایی از تجلیل نوروز و سال نو مانند گذشته بعنوان بدعت و کفر یاد نموده و برپایی مراسمات رسمی و گردهمایی های جمعی مردم افغانستان را ممنوع اعلام کرد که با این اقدام به دنبال سرکوب فارسی زبانان در بعد اجتماعی و فرهنگی است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس؛ اواخر سال ۱۴۰۰ و مقارن با سال جدید سازمان های نظارتی و رسانهای امارت طالبان در افغانستان ضمن صدور بیانیه و اعلامیه های گوشزد و هشدار از تجلیل نوروز و سال نو مانند گذشته بعنوان بدعت و کفر یاد نموده و برپایی مراسمات رسمی و گردهمایی های جمعی مردم افغانستان را ممنوع اعلام نمودند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح توس,این در حالی است که قرائتهای طالبان از مفاهیم متعدد اجتماعی، دینی، فرهنگی و تاریخی از قبیل «نوروز» بر پایه های سست فکری و استدلالهای نارس منطق و برهان و بلکه بر مبنای گرایشهای سیاسی و هژمونیک جناحی (استیلا و سرکوب فرهنگی) استوار است.
,حاکمیت طالبان مانند گذشته در تلاش است تا ضمن مبارزه با رسوم و نمادهای فرهنگی گسترده و ریشه دار زبانی، قومی و حتی مذهبی سایر «اقلیت های کثیر!» در افغانستان مانند فارسی زبانان به بخش دیگری از سرکوب و توتالیتاریسم سیاسی، این بار در بعد اجتماعی و فرهنگی تداوم بخشد.
,این در حالی است که امارت طالبان نه تنها با عنعنات و رسوم ممزوج شده با عقاید اسلامی بجا مانده از اقوام متعدد افغانستان به جدال برخاسته بلکه دستاوردها و تاریخ مشترک قوم منسوب به خود (پشتون) را که از نوروز طی جشنهای شادی آفرین بهاری بنام «اتن ملی و چوب بازی» تجلیل می کردند نیز هدف قرار داده است.
,از دیگر انگیزه های طالبان در مبارزه و حذف نوروز در افغانستان به عقیده راسخ اهل سنت و تشیع این کشور برمیگردد که طی دهه ها و سده های متمادی سینه به سینه معتقدند که حضرت امیرالمومنین علی (ع) در نوروز به خلافت یا امامت رسیده است لذا همه ساله و مصادف با روز اول نوروز پرچم و لوای منتسب به حضرت علی(ع) را _موسوم به جهنده_ در وسط زیارتگاه های معروف در افغانستان برافراشته میکنند.
,نکته انطباقی و درس آموز دیگری در تاریخ کشور و مردم افغانستان در خصوص نوروز قابل توجه است و آن رویکرد منفی و تضعیف کننده رژیم کمونیستی وقت افغانستان در ادوار گذشته به تجلیل از نوروز بجهت عجین بودن آن با اعتقادات مکتبی این مرز و بوم بود که هر چند در یک مقطع روند آن کند شد ولی هرگز از چرخه مطالبات و گرایشات فرهنگی و مرسومات خارج نگردید و در دوره طالبان و پس از آن نیز حذف و به فراموشی سپرده نخواهد شد.
,نوروز و بهار بعنوان یکی از بزرگترین پدیده های خلقت خالق، نمادی از بازگشت و احیای طبیعت مرده به سرزندگی و بازآفرینی یعنی رستاخیز و در نتیجه یک عبرت و عودت یا همان عید در تعریف کلی آن است.
,علاوه بر اینها در متون متعدد دینی و تاریخی بازمانده از مورخان و کتب معروف روایی؛ نوروز و بهار سرمنشأ بسیاری از رخدادهای بزرگ تاریخی و ارزشی شخصیت های مکتبی اسلام و سایر ادیان الهی نیز گزارش شده است. حضرت محمد مصطفی(ص) در گرامیداشت و توجه به بهار فرمودهاند: «اذا رأیتم الربیع فاکثروا ذکر النشور_: هرگاه بهار را دیدید از قیامت بسیار یاد کنید!»
,نکته حائز اهمیت اجتماعی و کارکرد فرهنگی اسلام و بزرگان دین در مواجهه با پدیده های قبل از اسلام برای همگان قابل توجه بوده و برای طالبان نیز بعنوان یک چالش و محاجه مطرح است. پیامبر اکرم(ص) و به تبع ایشان حضرات معصومین(ع) نیز در برخورد با برخی فرهنگ های مثبت بجا مانده از دوران جاهلیت مانند «اصل جوانمردی و پناه دادن به ضعفا» و حتی در برخورد با «سیستم بردهداری رایج» ضمن پذیرش اصل موضوع (بنابر بعضی مصالح و ناچاری های اجتماعی یا اقتصادی و...) اقدام به جهت دهی و تصحیح این الگوها بسمت ارزش های والا و مکتبی (تربیت و آزادی انسانها) نمودهاند.
,در توضیح و تبیین بیشتر مطلب باید گفت سیره پیامبر (ع) و رویکرد اجتماعی و فرهنگی دین در برخورد با برخی رسومات غیر مخرب و غیر اسلامی ولی مثبت، همانا حفظ اصالت چنین پدیده ها و جابجایی مفهومی و جهت دهی ارزشی آنها بسمت الگوهای مکتبی و اسلامی بوده است.
,
سیدروح الله ظهوری لسانزاده
فعال مطبوعاتی و رسانهای افغانستانی مقیم ایران
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه