به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از شیرازه، خشکسالی؛ پدیده ای که چند سالی گریبان آب هوای مطبوع کشورمان را گرفته است، تاخیر بارندگی در سال 95 مخصوصا در فصل زمستان همهی چشم ها را به سمت آسمان و لطف پروردگار دوخته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از , شیرازه, شیرازه, ، خشکسالی؛ پدیده ای که چند سالی گریبان آب هوای مطبوع کشورمان را گرفته است، تاخیر بارندگی در سال 95 مخصوصا در فصل زمستان همهی چشم ها را به سمت آسمان و لطف پروردگار دوخته است.,مراسم های طلب باران یکی از دیرینه ترین سنت های قدیمی ایران است که نمی توان برای آن قدمت تعیین کرد. مراسم هایی که امید مردم بی پناه را در خشکسالی به سمت کرانه بی انتهای پروردگارنشان می دهد.مراسم هایی چون «عروسی آب»، «دعاهای باران»، «نماز برای طلب باران»، «شستن تابوت در آب»و «نهادن علم عزاداری برای باران».
ارزش باران برای کشاورزان و دامداران آنقدر زیاد است که سبب شده که همیشه چشم به آسمان بدوزند و در انتظار آمدن ابرهای باران زا باشند و همین امر موجب برگزاری مراسمی برای طلب و تمنای باران در نقاط مختلف شده است.
در گذشته نیز در بسیاری از نقاط ایران طلب باران مرسوم بوده است. مراسم هایی مانند«نهادن قیچی در زیر ناودان»، «وارونه گذاردن بیل در آبراه خانه ها»، «اقامه نماز باران»، «چمچه گلین»، «عروسی قنات پخت نان و آش باران».
در استان فارس هم از این سنت ها کم نیستند سنت «الله باران» یکی از این سنت ها که کشاورزان به رحمت العالمین خاتم پیامبر پناه می برند. این مراسم که از دیر باز در بین کشاورزان و دامداران در هنگام خشکسالی صورت می گیرد روزهای گذشته توسط اهالی روستای فنجان از توابع شهرستان بوانات برگزار شد.
عضو شورای اسلامی روستای فنجان در این باره می گوید: مراسم «الله باران» یکی از سنت های دیرینه مردم بوانات است که موقع خشکسالی صورت می گیرد.
غلام میرزایی گفت: حکایت مراسم «الله باران» طبق سنت قدیمی ها به این صورت است که در سالهایی که در زمستان بارندگی به تاخیر می افتد تعدادی از کشاورزان و دامداران در یک شب به اتفاق هم، وسیله ای مانند کیسه برمیدارند و با خواندن شعر درکوچه ها می چرخند و آرد جمع آوری می کنند.
وی اضافه کرد: آرد جمع آوری شده را به تعدادی از خانم های محله می دهند تا از آن نان تهیه کنند، سرگروه دامداران یک مهره تسبیه بدون اینکه کسی مطلع شود به یکی ازخانم ها می دهد تا آنرا داخل یکی از نان ها بگذارد سپس آن نان را نشانه می کنند و نان ها را در بین دامداران و کشاورزان توزیع می کنند.
میرزایی با اشاره به پناه بردن مردم به پیامبر رحمت می گوید: هرکس نانی که مهره تسبیه داخل آن است را بردارد باید از جمع دور شود و بقیه جهت کتک زدن او به دنبالش می روند! تا اینکه فرد فراری از ترس کتک به خانه «سیدی» می رود تا ضامنش شود. «سید» ضمانتش را می کند و مهلت میخواهد تا در این مدت بارندگی شود. چنانچه در این مدت نیز بارندگی نشود دوباره همگی دامداران وکشاورزان به درب منزل همان فرد فراری میروند و نامبرده دوباره فرار می کند و به «سید» دیگری متوسل می شود تازمانی که رحمت الهی نازل شود.
مراسم های طلب باران یکی از دیرینه ترین سنت های قدیمی ایران است که نمی توان برای آن قدمت تعیین کرد. مراسم هایی که امید مردم بی پناه را در خشکسالی به سمت کرانه بی انتهای پروردگارنشان می دهد.مراسم هایی چون «عروسی آب»، «دعاهای باران»، «نماز برای طلب باران»، «شستن تابوت در آب»و «نهادن علم عزاداری برای باران».
ارزش باران برای کشاورزان و دامداران آنقدر زیاد است که سبب شده که همیشه چشم به آسمان بدوزند و در انتظار آمدن ابرهای باران زا باشند و همین امر موجب برگزاری مراسمی برای طلب و تمنای باران در نقاط مختلف شده است.
در گذشته نیز در بسیاری از نقاط ایران طلب باران مرسوم بوده است. مراسم هایی مانند«نهادن قیچی در زیر ناودان»، «وارونه گذاردن بیل در آبراه خانه ها»، «اقامه نماز باران»، «چمچه گلین»، «عروسی قنات پخت نان و آش باران».
در استان فارس هم از این سنت ها کم نیستند سنت «الله باران» یکی از این سنت ها که کشاورزان به رحمت العالمین خاتم پیامبر پناه می برند. این مراسم که از دیر باز در بین کشاورزان و دامداران در هنگام خشکسالی صورت می گیرد روزهای گذشته توسط اهالی روستای فنجان از توابع شهرستان بوانات برگزار شد.
عضو شورای اسلامی روستای فنجان در این باره می گوید: مراسم «الله باران» یکی از سنت های دیرینه مردم بوانات است که موقع خشکسالی صورت می گیرد.
غلام میرزایی گفت: حکایت مراسم «الله باران» طبق سنت قدیمی ها به این صورت است که در سالهایی که در زمستان بارندگی به تاخیر می افتد تعدادی از کشاورزان و دامداران در یک شب به اتفاق هم، وسیله ای مانند کیسه برمیدارند و با خواندن شعر درکوچه ها می چرخند و آرد جمع آوری می کنند.
وی اضافه کرد: آرد جمع آوری شده را به تعدادی از خانم های محله می دهند تا از آن نان تهیه کنند، سرگروه دامداران یک مهره تسبیه بدون اینکه کسی مطلع شود به یکی ازخانم ها می دهد تا آنرا داخل یکی از نان ها بگذارد سپس آن نان را نشانه می کنند و نان ها را در بین دامداران و کشاورزان توزیع می کنند.
میرزایی با اشاره به پناه بردن مردم به پیامبر رحمت می گوید: هرکس نانی که مهره تسبیه داخل آن است را بردارد باید از جمع دور شود و بقیه جهت کتک زدن او به دنبالش می روند! تا اینکه فرد فراری از ترس کتک به خانه «سیدی» می رود تا ضامنش شود. «سید» ضمانتش را می کند و مهلت میخواهد تا در این مدت بارندگی شود. چنانچه در این مدت نیز بارندگی نشود دوباره همگی دامداران وکشاورزان به درب منزل همان فرد فراری میروند و نامبرده دوباره فرار می کند و به «سید» دیگری متوسل می شود تازمانی که رحمت الهی نازل شود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه