چرا تیم مذاکره کننده به یک بیانیه رضایت داد؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دانشجو پرس، افشین عابدینی مسئول حوزه بسیج دانشجویی دانشگاه آزاد در یادداشتی اختصاصی به این پایگاه خبری به کمیسیون مشترک برجام و رضایت دادن تیم ایرانی به یک بیانیه اشاره کرد و گفت: ما قافیه را زمانی باختیم که آقای رییس جمهور سرمست از عناوینی همچون "شیخ دیپلمات" و "منجی ایران" بود و چشمانش را بر روی حقایق روشنی مانند غیرقابل اعتماد بودن امریکا بست  و نصایح مقام معظم رهبری را نشنید.

متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

به نگاهی گذرا به تاریخ مذاکرات هسته ای نشان می دهد که هر کجای این داستان ما از خطوط قرمز طراحی شده توسط مقام معظم رهبری(مدظله العالی) تخطی کردیم، تاوان سنگینی را پرداختیم.در آغاز دهه ی  هشتاد شمسی و همزمان با مذاکرات سه کشور اروپایی در سعدآباد، دیدیم که هر گامی که عقب رفتیم دشمن یک گام پیش گذاشت. در دولت اصلاحات،دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی که از قضا آقای روحانی بود به تعلیق فعالیت های هسته ای رضایت داد. تعلیق همان خط قرمزی بود که بارها رهبر معظم انقلاب فرموده بودند و ما دیدیم که همان دولت به علت بدعهدی طرف های غربی مجبور شد پلمپ تاسیسات هسته ای را بشکند.

در دولت یازدهم ودر مذاکراتی که به برجام ختم شد هم مشاهده کردیم که در بسیاری از بند ها بر خلاف نظر معظم له، نه تنها ضمانت های اجرایی گرفته نشد که به قول شفاهی طرف امریکایی، اعتماد شد و نتیجه آن " اشتباه کردم" آقای ظریف بود. مذاکره کنندگان ما نتوانستند حساسیت های حضرت امام خامنه ای(زید عزه) را درک کنند و نفهمیدند که جمله" طرف امریکایی قابل اعتماد نیست" یعنی چه؟ در این مذاکرات، دولت یازدهم برای رسیدن به توافق دست به هر کاری زد.

اینک به گفته " سید حسین نقوی حسینی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی و نماینده مردم ورامین، قرچک و پیشوا "آقای ظریف می گوید هر جا می خواستیم روی نقطه نظرات حضرت آقا در مذاکرات پافشاری کنیم، حسین فریدون، برادر رییس جمهور می گفت بمال و رد شو!" خوب وقتی دولت با این تعجیل عمل می کند و مجلس در کمتر از بیست دقیقه طرحی با این اهمیت را تصویب می کند، اشتباهات، اجتناب ناپذیر است.

اگر می بینیم که امروز در سالگرد برجام، مذاکرات 1+5 و ایران به علت بدعهدی طرف امریکایی با یک بیانیه_ آن هم نه بیانیه ای که در آن ناقض عهد محکوم شود_ به پایان می رسد، ریشه در شتاب زدگی تیم مذاکره کننده در بررسی مفاد برجام دارد.طبق متن برجام و مکانیزم موسوم به ماشه اگر اعتراض ما در شورای امنیت مطرح شود، به طور اتوماتیک ما شاهد لغو قطعنامه 2231 و بازگشت تحریم ها_ تحریم هایی که بسیاری از آن ها هیچ گاه برداشته نشد _ خواهیم بود.در این طرف اما ما قلب راکتور اراک را با بتن پر کردیم، ذخائر اورانیوم کشور را  از ده تن به سیصد کیلو کاهش دادیم، فردو و نطنز را تعطیل کردیم و حالا باید در خوشبینانه ترین حالت بیش از دو سال تلاش کنیم تا بتوانیم به جایگاه پیش از مذاکرات بازگردیم.این مهمترین دلیل برای کوتاه آمدن تیم مذاکره کننده ما در جریان نقض عهدهای مکرر طرف امریکایی است.

تکلیف چیست و گام بعدی ما کدام است؟

در حال حاضر در شرایطی قرار داریم که هر نوع برخورد ما می تواند اجماع جهانی را علیه مان تشکیل دهد. در گذشته و پیش از این توافق نامه ، کشورهای زیادی همراه و هم عقیده با ایران بودند و اگر امروز ما برجام را ملغی اعلام کنیم در حقیقت خود را در جهان منزوی کرده ایم.پس باید امیدوار باشیم که طرف غربی به تعهداتش عمل کند_ که البته این خود خیالی خام است_  و در عین حال سعی کنیم از ظرفیت های محدود این توافق به نفع خود سود ببریم. در واقع ما قافیه را زمانی باختیم که آقای رییس جمهور سرمست از عناوینی همچون "شیخ دیپلمات" و "منجی ایران" بود و چشمانش را بر روی حقایق روشنی مانند غیرقابل اعتماد بودن امریکا بست  و نصایح مقام معظم رهبری را نشنید. در حال حاضر باید منتظر باشیم تا آقای روحانی در انتخابات سال 96 ، دوباره کاندید شود و برای یک بار هم که شده در پیشگاه ملت بزرگ ایران پاسخ گوی این خسارت محض باشد.

انتهای پیام/