این مثلا خبرنگاران شهروند بی فرهنگ!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اصفهان شرق، از قدیم ایام گفته اند که هر چیز نو و تازه ای که به بازار می آید خدا کند همراه خودش فرهنگش را نیز به ارمغان بیاورد. در غیر این صورت یک جاهایی است که همان ابزار نو، بلای جانمان می شود. این حکایتی است از وضعیت استفاده از تکنولوژی های نوین ارتباطی در عصر جدید.

پلاسکوی 54 ساله فرو ریخت و این پیر فرسوده، ققنوس ها را به پرواز در آورد. صحنه پر کشیدن کبوترهای نجات را خیلی از ما شاید در محل مشاهده کردیم و یا از رسانه ها، کانال ها و شبکه ها اخبار ناگوارش را شنیدیم.

در این حادثه در کنار خسارات جانی و مالی که برای هموطنانمان به بار آورد، یک بار دیگر موضوع «تاخر فرهنگی» و یا بهتر بگوییم«فقر فرهنگی» به خوبی به نمایش گذاشته شد.

به اعتقاد جامعه شناسان وقتی تغییری در فرهنگ رخ می دهد ابتدا این تغیر سریع و شتابزده در ابعاد مادی آن به چشم می آید و بعدا در ابعاد غیر مادی آن تغیر در بعد غیر مادی زمان بر و با تاخیر صورت می گیرد.

خودرو به راحتی و سریع وارد جامعه می شود ولی فرهنگ رانندگی با تاخیر رشد می کند. در حادثه پلاسکو نشان داده شد که فرهنگ، زیر بنای بسیاری از رفتارها و اعمال ما باید باشد. عدم توجه به این بخش از زندگی اجتماعی خسارات جبران ناپذیری را به ارمغان خواهد آورد که همه ما کم و بیش با مصادیق آن آشنا هستیم.

در این حادثه تلخ فقر فرهنگی زمانی خودش را نشان داد که برخی از شهروندان بدون توجه به اخطارها و هشدارها و یا بهتر بگوییم التماس های امدادگران با حضور در محل حادثه صرفا به دنبال تهیه عکس و فیلم از این حادثه دلخراش بودند تا بتوانند آنها را هر چه زودتر برای دوستان خود فوروارد کنند. تا جایی که برخی از آنها بر سقف ماشین آتش نشانی سوار شده تا از ارتفاع بالا شاید به نظر خودشان بهتر بتوانند وظیفه شهروندی خود را در این زمینه ایفا کنند. غافل از این که در این مواقع ثانیه ها، ارزش ساعت ها و یا افسوس ها را پیدا می کند.

قبل از این حادثه این تصور را داشتم که با ظهور شبکه های نوین و تکنولوژی ارتباطی و شکل گیری مفهوم «شهروند خبرنگار» تمام رویدادها و حوادث از تیررس مردم خبرنگار در امان نیستند. افراد عادی فقط با داشتن یک موبایل، می توانند از پس رسالت خطیر و شریف خبرنگاری بر آیند. غافل از این که همین شهروندان در خیلی از مواقع با عدم حضور خود در میدان رویداد بهتر می توانند رسالت خویش انجام دهند. از این رو رعایت اخلاق حرفه ای و توجه به ابعاد انسانی قضیه باید از سوی این شهروندان رعایت شود. اولویت سنجی در این شرایط باید سرلوحه برنامه هایمان باشد.

فکر نکنیم در چنین شرایطی که جان هموطنانمان به ثانیه ها بند است، اگر عکس و فیلمی نگیریم کسی ما را بازخواست نمی کند، ولی بعدها اگر بشنویم که برای نجات جان یکی از آسیب دیدگان چنین حادثه ای فقط 18 ثانیه زمان کم آوردیم، آن موقع است که باید خود را بازخواست و وجدانمان را قاضی کنیم نسبت به آن چه که انجام دادیم و نباید انجام می دادیم.

یادمان باشد که شهروند بودن حقوق و مسئولیت هایی را بر عهده ما گذاشته که نباید فراموش کرد که شهروند، دیگران را به مثابه یک شهروند برابر با خود تلقی می‌کند و می‌پذیرد که ارزش و اعتبار و هویت آن شهروند برابر با هویت خود اوست.

حسن صادقی

انتهای پیام/