یادداشت/
نیم نگاهی به کارنامهی دولت در اولین سال کاری
یک سال از روز پیروزی دولت یازدهم گذشت؛ با نیم نگاهی به کارنامه ی عملکرد دولت در این مدت، هرکسی حتی اگر بدون شناسنامه هم باشد! می تواند بفهمد که آیا وعده های دولت عملی شده است یا خیر.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، محاسبه ی عمل و بررسی عملکرد در طول عمر یکی از اعمال مورد تایید دین مبین اسلام است. این محاسبه و بررسی اعمال هم در سطح فردی قابل طرح است و هم در سطح کلان اجتماعی ضرورت دارد. با محاسبه ی عملکردها است که می توانیم تشخیص بدهیم راهی که در پیش گرفته ایم چقدر با آرمان حقیقی مان مطابقت دارد و چقدر توانسته ایم به سمت آن آرمان ها و اهداف پیش برویم.
در سالروز خلق حماسه ی سیاسی توسط ملت قهرمان ایران و نیز پیروزی آقای روحانی در انتخابات ریاست جمهوری بر آن هستیم که نیم نگاهی بر عملکرد دولت یازدهم در اولین سال کاری اش داشته باشیم:
در حوزه ی فرهنگ آنچه درمورد عملکرد یکساله ی دولت می توان گفت این است که دولت آقای روحانی عملا در زمینه ی فرهنگ برنامه ریزی کلان نداشته است و اقدامات وی در این زمینه عموما اقداماتی عجولانه و فاقد مبنای متین و درست می باشد.
ادعای آزادی بیان با توقیف نشریات چه تناسبی دارد؟!
دولت یازدهم در اولین سال کاری خویش برخلاف شعار "آزادی بیان" که در زمان انتخابات سر می داد دچار تناقضی آشکار در برخورد با برخی مسائل فرهنگی شد. برای مثال می توان به روزنامه ها و مطبوعات اشاره کرد. از یک طرف روزنامه ی 9 دی به بهانه ی نقد دولت(!) به تعطیلی کشیده می شود و از طرف دیگر برخی از روزنامه های زنجیره ای اصلاحات دوباره اقدام به نشر مطالبی بر خلاف موازین شرعی و عرفی جمهوری اسلامی می نمایند و اقدام قابل توجهی از سوی نهادهای فرهنگی دیده نمی شود.
روحانی: به ناتوی فرهنگی و بالاتر از آن معتقدم
با اینکه آقای روحانی گفته بودند "به ناتوی فرهنگی و بالاتر از آن معتقدم"، تلاش برای رفع فیلترینگ فیس بوک یا توییتر که از ابزارهای اصلی تهاجم فرهنگی دشمن محسوب می شوند و از طرفی عملکرد برخی دولتمردان در استفاده از چنین فضاهای مسموم و تحت سیطره ی دشمن برای اعلام موضع گیری های خود از مواردی است که جای بحث دارد.
ادعای رئیس جمهور که گفت "فرهنگ اشرافی گری نباید بر کشور حاکم باشد" در مقایسه با جشن اشرافی گری کاخ سعد آباد که با وجود اوضاع نابسامان اقتصادی هزینه ی گزافی را در پی داشت، بسی جای تامل دارد.
همچنین شاهد اظهارنظرهایی بر خلاف مبانی اصیل اسلامی-ایرانی بوده ایم که نه تنها جامعه را دچار چالش می کند بلکه در سیر حرکت دولت نیز تاثیر می گذارد مانند اظهار نظر عجیبی که رئیس جمهور در مورد "وجود نداشتن هنر ارزشی و غیر ارزشی" داشتند.
و نیز اقدامات قبیحی مانند بحث خوانندگی زنان که بر خلاف شئونات دینی و عرفی مردم مسلمان ایران است از مسائلی است که جای تاسف دارد.
سوالی که در این زمینه در ذهن مردم (یا حداقل در ذهن قشر نخبگان و فعالان فرهنگی) شکل گرفته است این است که دولت یازدهم چه راهبردی در زمینه فرهنگ در پیش گرفته است که پس اعلام شعار سال توسط مقام معظم رهبری مبنی بر اقتصاد و فرهنگ، وزیر فرهنگ آقای جنتی، طی دیداری رسمی با آقای خاتمی ملاقات می کند در حالی که مقام معظم رهبری ماجرای سال 88 را فتنه نامیده اند و وی نیز از سران فتنه شناخته شده است. این اقدام نمادین وزیر فرهنگ دولت یازدهم اذهان فعالان فرهنگی را بسیار مشوش کرده است.
این موارد تنها بخشی از چالش های عرصه ی فرهنگی بود که در یک سال گذشته با آن مواجه بوده ایم.
اما در عرصه ی اقتصادی با اینکه تکیه ی اصلی آقای روحانی در تبلیغات انتخاباتی بر روی مسائل اقتصادی بود و معیشت مردم را اصلی ترین مشکل کشور عنوان می نمودند اما متاسفانه در عمل شاهد اقدامات موثری در این زمینه نبودیم.
جالب تر این است که دولت یازدهم در سخنرانی و گزارشات خود بر کاهش تورم از زمان بر سر کار آمدن دولت تا به الان فخر می فروشد و با افتخار تمام آن را در زمینه اقتصادی اساسی ترین اقدام خود می داند حال اینکه طبق علم اقتصاد کاهش تورم به معنای واقعی یا ناشی از افزایش سرمایه گذاری است و یا افزایش نرخ تولید. در حالی که بر اساس آمار موجود در این یک سال تولید و سرمایه گذاری در ایران افزایش نداشته است و واردات به کشور فزونی گرفته است (تا جایی که مرغ و برنج سبد کالا نیز وارداتی بود) و بر اساس نظر کارشناسان اقتصادی آنچه دولت از آن به عنوان کاهش نرخ تورم یاد می کند، حاصل رکود است.
اقداماتی مقطعی و کارشناسی نشده همانند طرح توزیع سبدکالا این فکر را به ذهن متباتر می کند که دولت برای رفع مشکلات اقتصادی فعلا نتوانسته است برنامه ای جامع و موثر داشته باشد.
طرح توزیع سبد کالا علاوه بر اینکه نتوانست کمک شایان توجهی به اقشار کم در آمد جامعه کند متاسفانه تاثیرات فرهنگی مضری هم گذاشت و عزت مردم ایران را در سطح جهانی زیر سوال برد که عکس العمل های رسانه های خارجی شاهد این مدعاست. این در حالی است که آقای روحانی همیشه از برخی اقدامات دولت قبلی که البته سنجیده تر و مفیدتر بود با عناوین مختلف و گاه با بی انصافی انتقاد می کند.
البته موضوع هدفمندی یارانه ها و اجرای فاز دوم آن نیز جای بحث دارد که آقای روحانی به تاکید بر این موضوع گفته بود: "هدفمندی یارانه عدالت بود و چون مصوبه ی مجلس و قانون است باید ادامه پیدا کند اما باید قانون را با دقت اجرا کرد و نواقص گذشته را جبران و اشکالات قبلی را رفع کرد" در حالی که روشن است روال سابق هدفمندی یارانه ها در حال تکرار است و بارها در گفته های کارشناسان اقتصادی و مقامات سیاسی(حتی افراد منتصب به اصلاحات) آمده است که روال سابق هرفمنذی یارانه ها در حال تکرار است.
نگاه دولتمردان برای رفع مشکلات اقتصادی کشور بطور نادرست به سیاست خارجی و روابط دیپلماسی گره خوده است و اساسا راه حل مشکلات اقتصادی کشور را در آن سوی مرزها جست و جو می کنند. این تحلیل تحلیل نادرستی است و این درحالی است که راه حل نهایی رفع مشکلات اقتصادی از سوی مقام معظم رهبری بارها طرح و تبیین شده است اما متاسفانه تا حال غیر از تکرار برخی الفاظ در سخنرانی ها اقدام چشم گیری از طرف دولت در زمینه ی تحقق بخشیدن به اقتصاد مقاومتی مشاهده نشده است.
بطور کلی آنچه از عملکرد دولت در یک سال اول روی کار آمدنش در مقایسه با شعارهای انتخاباتی آقای روحانی به دست می آید این است که این عملکرد با آن شعارها هم خوانی کامل ندارد.
رفع مشکل اقتصاد در 100 روز!
البته در همان دوران انتخابات نیز روشن بود که برخی از اصلی ترین شعارهای انتخابانی آقای روحانی عملی نیست اند مانند شعار حل کردن همه ی مشکلات مملکت در 100 روز! نه تنها طرح چنین شعاری خلاف واقع است بلکه داشتن چنین انتظاری نیز نادرست می باشد چرا که برای حل برخی مشکلات اساسی مخصوصا در عرصه ی فرهنگی نیاز به سال ها برنامه ریزی و تلاش داریم.
در متن توافق نامه ی ژنو هیچ اشاره ای به، به رسمیت شناخته شدن حق غنی سازی ایران نشده است
اما آنچه در تحلیل ها بیشتر باید مورد توجه واقع شود این است که گاها میان عملکرد دولت با گزارش هایی که توسط مسئولین به مردم داده می شود هماهنگی کامل وجود ندارد. برای مثال در مورد توافق نامه ی ژنو نه تنها دولت صداقت لازم را با ملت ایران نداشت بلکه عملا نتیجه ی مذاکرات با آن چزی که توسط دولت در رسانه ها به شکل وسیع منتشر شد تفاوت بسیاری دارد. شاهد این مدعا متن توافق نامه ی ژنو می باشد که بحمدالله در رسانه ها قابل دسترسی است و هرکسی می تواند ان را مطالعه کرده و بداند که در هیچ کجای توافق نامه نیامده است که حق غنی سازی ایران به رسمیت شناخته شده است. نه تنها حق غنی سازی ایران به رسمیت شناخته نشده است بلکه خیلی از اطلاعات محرمانه ایران که دشمن سالها با تلاش های بسیار موفق به دسترسی به آن نشد، به راحتی تسلیم آن ها شد. در رسانه ها جاز زدند که در کوتاه مدت می توان غنی سازی تعلیق شده را به حالت اول برگرداند، حال اینکه طبق علم فیزیک احیای هر سانتی فیوژ اکسید شده نه ماه طول می کشد. یعنی علاوه بر اینکه، آن هزینه هایی که ایران جهت غنی سازی 20درصد متحمل شده بود و علاوه بر اطلاعات محرمانه ای که در اختیار دشمن قرار گرفته است، برگرداندن غنی سازی به حالت اول در کوتاه مدت خیالی واهی است.
دولت تدبیر و امید باید به این نکته توجه داسته باشد که آنچه موجب می شود مردم همچنان به دولت اعتماد داشته باشند و در جهت حل مشکلات با هماهنگی لازم در جهت کمک به دولت حرکت نمایند این است که اولا امید خود را نسبت به تدبیر دولت از دست ندهند و همچنین دولت مردان با ایشان صداقت کامل داشته باشند.
امیدواریم که دولت یازدهم با سرلوحه ی "قول و عمل" قرار دادن منویات رهبری برنامه ریزی واقع بینانه و نیز اعتماد بر ملت خود و حفظ صداقت بتواند مسیر حرکت خود را مطابق آرمان های بلند انقلاب اسلامی در پیش بگیرد.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
ارسال دیدگاه