مناظره میدانگاه ظرفیت و نشان از میزان کارآمدی دو طیف و گرچه در حال کارزار است. مناظره نشان داد که دولت فعلی در انتخابات گذشته هم با دست پر نیامده بود او طبیبی نبود که ماهرانه و متخصصانه آمده باشد. او در دورانی ظهور و بروز کرد که زخم بجا مانده از ناکارآمدی و بی تدبیری گروهی اندک عمیقا بر جان ملت کارساز شد و دولت فعلی، سوار بر موج، فریادهای بدادم برسید ملت، پا به میدان گذاشت و خود را برنده انتخابات دید.
اما امروز که میزان کارآمدی آنها مشخص شده است. ناتوان تر از گذشته خود را در نقطه ضعف و ناتوانی میبیند و حتی قدرت دفاع از گفته های خود را ندارد. چنان عوام فریبانه وارد میشود و به هر بهانه ای چماقی را برداشته و بر سر و روی حریف می کوبد که گویا غیر این کار، تدارک دیگری دیده نشده است.
نکته دیگری که در مناظره برجسته است عدم کادر سازی بسیاری از گروهها ، احزاب ، جبهه های سیاسی برای اداره کلان جامعه است، هنوز بعد از نزدیک به چهل سال پس از پیروزی انقلاب هنوز در دوران انتخابات اشخاص و کاندیداها از زخم های بجا مانده از ناکارآمدی افراد و مجریان و دولتیان درحال کار استفاده می کنند. در این مناظره ها نه از افتخارات دولت های گذشته حرفی زده میشود نه از پیشرفت ایران اسلامی، هیچکس حاضر به بیان تلاشها و زحمات گذشته گان نیستند.
این انتخابات نشان می دهد که هر کس یا گروهی یا تفکری که بیاید و سکان دولت را بدست بگیرد بعد از سرآمدن دولت او ، به یقین متهم و ناکارآمد است . در این مناظره ها هرگز نشنیده ایم و نگفتند که مثلا دولت سازندگی کاری را تا این میزان پیش برد ، دولت بعدی تا اندازه ای به آن اهتمام داشت و ما امروز این پروژه رو تمام کردیم هرگز چنین ادبیاتی در گفتگوها و گفت و شنود دیده نمی شود. هرکس گویا تازه میخواهد این مملکت را قنداق پیچ کند و به آن برسد. هیچکس دفاع از این همه پیشرفت ها نمی کند. این همه سازندگی، این همه توسعه در ابعاد مختلف . چرا ؟
این سوالی است که ذهن را بخود مشغول کرده . به نظر میرسد اینان کننده این کارها نیستند ، و توان این همه پیشرفت سازی را ندارند. میخواهم به یک نکته اساسی اشاره کنم و آن اینکه بخش عظیمی از کارهای این کشور بدست کسانی است که گمنامند و بی توقع به قدرت و ثروت اندوزی مشغول رسیدگی به کارها و اجرای برنامه این کشور هستند. آنان که در انتظار نمایش قدرت نیستند و پرستیژ ریاست نمی گیرند لکن در هر دولتی مورد هجوم و هجمه هم قرار می گیرند. آنان فرزندان حقیقی این ملتند که هشت سال جنگ نابرابر را مدیریت کردند و بعد از جنگ مورد بی لطفی قدرتمداران و روشنفکران تکنوکرات و لیبرال مسلک قرار گرفتند. اما ایمان به انقلاب و ولایت به آنها اجازه انزوا را نداد و در صحنه ماندند و امروز افتخارات علمی و نظامی، پیشرفتهای اقتصادی مدیون تلاشهای گمنامانه آنهاست ، امروز که نگاه دشمن به آنهاست که چقدر پیشرفت دارند و از سوی دیگر دشمن تمام امید خود را به گروهی گره زده است که تمام عیار بدنبال قبضه کردن قدرت است و ناکارآمدی خود را ناشی از نداشتن همه امکانات این کشور بیان می کند؛ غافل از اینکه اگر نبودند این تلاش گران و جهادگران و وارثاران دوران سخت امروز چه این جماعت سیاست کار کشور دو دستی تقدیم ابر قدرتها میکردند.
در مناظره ها صحبت از همدلی بین کاندیدها نیست، اخلاق سیاسی و همگرایی در ساختن کشور حاکم نیست همه مستقیم و غیر مستقیم مقابل همند، واقعا مظلوم تر از این مردم و این کشور وجود ندارد که تحمل اضدادها میکند و ناتوانی های همه را به جان خریدار است.
نکته دیگر عرضه نمودن برخی افرادی که خود سالها سکاندار بخشی از مراکز قدرت اقتصادی و اجتماعی بودند و از آن دوران خود سخن نمیگویند و پاسخ به این سوال مقدر را نمی دهند که چرا ما با داشتن امکانات در دوره های گذشته موفق نبوده ایم. به نظر میرسد مناظره ها میتواند محک کارآمدی افراد در گذشته هم باشد. مثلا جناب آقای رئیسی از گذشته کارآمدانه خود سخن میگوید و برنامه های خود را با افتخار به رخ افراد و نامزدها می کشد ولی جناب جهانگیری حاضر نیست از دوران وزارت خود بگوید یا جناب روحانی توان دفاع از عدم اجرای برنامه های وعده داده را ندارد . چرا؟ شاید دلیلش این باشد که اگر بی تدبیری و بهم ریختگی دولت قبلی در اواخر عمر دولت نبود؛ هرگز امثال آقای روحانی به مقام ریاست جمهوری نمی رسید چون با برنامه های خود رئیس دولت نشده بلکه با موج بهم ریختگی برنامه های دولت قبلی موفق شد و امروز ضعف تمام عیار آن را شاهدیم.
مناظره ها امروز برای ما جذاب است چون درگیری های بین نامزدها وجود دارد. هیچکدام برنامه های شان مشترک نیست. همه چشم امید به سرمایه های انسانی، اجتماعی، اقتصادی این کشور دوختند. یعنی بدست بیاورند، بعد کار کنند، فعلا آورده های آنان ناکارآمدی و ضعف طرف مقابل است.
نکته دیگر اینکه رعایت اخلاق سیاسی و جمعی در مناظره نباید دلالت بر ضعف کاندیدا شود . باید بدانیم که انقلاب ما پرورش دهنده ستیز گران قدرت نیست بلکه شیفته گان خدمت است و آنهم با نیت الهی نه برای فلان گروه یا طیف و حزب. اینکه کاندیدای بگوید من برای دفاع از فلان گروه آمدم معلوم است که برای اصول انقلاب یا پاسداری از ارزش های آن یا خدمت به مردم نیامده او اجاره شده تفکر خاصی است که در فردای پیروزی در رهن آنهاست و توان کار را نخواهد داشت. او وام دار جماعت قدرت طلبان است و مدار او مدار وابستگی است.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه