یادداشت/
بیکاری آشکار در عمق منابع داخلی استان
تصویب طرحهای اشتغالزایی بدون توجیه اقتصادی، صرف هزینههای بیتالمال و در نهایت ورشکسته شدن صاحبان این طرحها، خود گویای عدم توجه به طرحهای مفید اقتصادی و صرفاً توجه به بالا بردن آمار و ارقام را نشان میدهد.[
ایلام بیدار:: مرتضی سبزی - با خود فکر می کنی، میبینی اگر استانی که در آن زندگی میکنی از شرایط ویژه اقتصادی و منابع عظیم نفتی و خدادادی برخوردار نبود، شاید بیان راه حل، دردی را آنچنان که باید و شاید دوا نمیکرد، اما وقتی میبینی در استانی هستی که از حیث منابع نفت و گاز در رتبه دوم کشور قرار دارد، همه چیز عوض میشود و دیگر فکر نمی کنی که چاره ی ماجرا و یا معما را جویا نشد، با خود فکر میکنی مگر میشود استانی که فقط یک شهرستان آن به اندازهی یک استان کشور فقط منابع نفت و گاز دارد، جوانان آن استان که نه، تعداد جوانان بیکار و جویای کار در آن شهرستان در هر ماه رو به فزونی باشد؟ جوانان تحصیل کردهای که تا مدتها زحمت و رنج و تازه عدهای هم در شهرهای غیر بومی در آن دانشگاهها با آن همه کم و کاستی و نبود امکانات آنچنان رفاهی به هنگام تحصیل، توانستهاند به امید آنکه روزی بتوانند در آن رشتهای که تخصص لازم را کسب نموده به نوعی به عنوان یک جوان ایرانی در عرصه توسعه و پیشرفت برای آبادانی ایران عزیز اسلامی تلاشی نماید و او هم در این سهم که لذت خاص به خود را دارد ایفای نقش کند، ایفای نقشی که علاوه بر اینکه سر و سامانی به زندگی شخصیی اش می دهد، باعث بزرگمنشی و شخصیت اجتماعی وی میشود. وقتی جوانی با مدرک تحصیلی بالایی فارغالتحصیل و بدنبال یک کار مناسبِ با تخصص خود میگردد و به آن دست نمی یابد با خود فکر میکند که با این مدرک بالا دیگر نمییتوان دنبال شغل هایی رفت که حداقل به قول معروف، دست خودش در جیب خودش باشد تا اسباب شرمندگی خانواده را فراهم نسازد.
, ایلام بیدار:: مرتضی سبزی -, ایلام بیدار:: مرتضی سبزی -,اما عدم فرصت شغلی برای وی و مدرک بالای فارغالتحصیلی این اجازه را به او نمی دهد که کارهایی در حد کسانی که مدرکی پایینتر از وی دارند و حداقل، دست خودشان در جیب خودشان است انجام دهد و اینجاست که نمیداند چه باید کرد. آنوقت است که تصمیم میگیرد بیکار ننشیند، این در و آن در میزند تا بالاخره کاری را برای خود دست و پا میکند. همین مسأله، یعنی عدم فرصت شغلی باعث میگردد تا جوانان در کارهایی به غیر از آنچه که تخصص لازم در دوران تحصیل را تجربه کردهاند مشغول به فعالیت شوند، حال ممکن است در آن زمینه که تخصص لازم را ندارند بعد از مدتی، تجربه و تخصص لازم را با توجه به علاقه خویش کسب نمایند البته اگر بنا به دلائلی از جمله ناپایداری، آن را از دست ندهند.
,اما سوال اینجاست چرا نباید در آن تخصصی که دارند مشغول به فعالیت نشوند؟ سوالی که ذهن هر جوان فارغالتحصیل را به خود مشغول میکند و البته بایستی ذهن مسئولین را نیز به خود سوق دهد و کمر همت را برای محقق شدن اشتغال پایدار بکار برند، همت و تلاشی که تا یک مسئول خود آن (بیکاری) را تجربه نکرده باشد، نمیتواند جوان تحصیل کرده بیکار را درک کند!
,حال جدای از این موارد برای ایجاد اشتغال پایدار و مولد در استان چه باید کرد؟ آیا استانی که میزان جمعیت آن نسبت به سایر استانها کمتر و میزان منابع عظیم نفت و گاز در آن نسبت به مابقی استانها بیشتر، آیا نمیتوان حداقل شاهد کمترین تعداد بیکار در هر خانواده بود؟ آیا دادن وامهای پنج، ده، پانزده و بیست میلیونی برای ایجاد اشتغال پایدار کافی است؟ آیا نباید قبل از برنامهریزی برای ایجاد چندین هزار شغل، حفظ اشتغال و پایداری مشاغل ایجاد شده را مد نظر قرار داد؟ و مهمتر از همه، تا زمانی که تداوم تولید وجود نداشته باشد، میتوان شاهد اشتغالی پایدار بود؟ آیا مشکل اصلی در بحث اشتغال در استان تنها بانک ها هستند؟ مطمئناً اشتغال یکی از مهمترین دغدغههای هر جوان ایلامی است و در صورت فراهم نشدن آن مشکلاتی را به بار خواهد آورد.
,روزمرگی جوان در دوران بیکاری، عدم ثبات شغلی، کشف نشدن استعدادها و ایجاد اضطراب و استرس از جمله مواردی هستند که در این بین مشهودند. بیشک برطرف ساختن موانع موجود بر سر راه اشتغال پایدار به ویژه برای متخصصان زبردست در هر رشته، میتواند شرایط بهتری را برای سرمایهگذاری های جدید فراهم سازد. پس بایستی برنامهریزی های منسجم و صحیح صرف ایجاد اشتغال، البته پایدار گردد والا اشتغال داریم تا اشتغال! اشتغالی که باعث شکوفایی استعداد جوان در آن حیطه و مثمرثمر بودن برای پیشرفت کشور باشد، نه اینکه صرفاً طرحی دهیم، چند جوان را در آن مدتِ کوتاه طرح جذب نماییم و بگوییم اشتغال ایجاد شد و عملکرد خود را قابل قبول بدانیم.
,درحقیقت این گونه اشتغالها، آمد و رفتی است و نمیتوان برنامهریزیها را معطوف بدین گونه طرحها دانست چرا که ثبات و پایداری در این گونه موارد نیست. ذکر این نکته هم ضروری است که معطوف شدن نگاه مدیران به بالا بردن آمار و عملکرد خود در این زمینه، نه تنها مشکل اشتغال را حل نخواهد کرد، بلکه باعث سرگرم شدن به آمار و ارقام و دور شدن از هدف اصلی که همان اشتغال پایدار است میگردد. تصویب طرحهای اشتغالزایی بدون توجیه اقتصادی، صرف هزینههای بیتالمال و در نهایت ورشکسته شدن صاحبان این طرحها، خود گویای عدم توجه به طرحهای مفید اقتصادی و صرفاً توجه به بالا بردن آمار و ارقام را نشان میدهد.
,پس همانطور که گفته شد، تولید و تلاش برای تداوم اشتغال میتواند بعنوان مهمترین ملاک برای ایجاد اشتغال پایدار، و در حقیقت می تواند بهترین راهکار باشد. علاوه بر این ارائه راهکارهایی از جمله برنامهریزی دقیق برای توسعه فعالیت صنایع استان از جمله سیمان و پتروشیمی و همچنین توجه به طرحهایی که تداوم اشتغال بیشتری دارند، می توانند برای ایجاد اشتغال پایدار مفید واقع گردند. مردم و مسئولین باید دست در دست هم، همت مضاعف را برای ایجاد اشتغال که از مهمترین مسایل اقتصادی کشور است بکار برند تا با مدیریت جهادی مدنظر مقام معظم رهبری و نیز همکاری وهمدلی برای محقق شدن هر چه بهتر و بیشتر آن تلاشها صورت پذیرد.
]
ارسال دیدگاه