«الله رمضانی » و «چهل بسم الله»، آداب و رسومی که به فراموشی سپرده شدند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  آرمان کرمان؛ سید محمدعلی گلابزاده رئیس مرکز کرمان شناسی در رابطه با آداب و رسوم ماه مبارک رمضان و افطاری به خبرنگار ما گفت: کرمانی ها به دلیل کرامت و احسانی که در تایخ به نامشان رقم خورده است معمولا افطار را با خویشان و همسگایان و دوستان صرف می کردند و  اغلب نوشیدنی هایی مثل دم کرده بابونه شربت عرق نسترن و شله زرد برای افطار استفاده می کردند، اینها از جمله غذاها و نوشیدنی هایی بود که سر سفره افطار وجود داشت.

وی گفت: مسئله دیگر اینکه در موقع افطار در کرمان رایج بود و در حال حاضر خیلی کم رنگ شده و به ندرت با آن روبرو هستیم مراسم "الله رمضانی" است که بچه ها عده ای دور هم جمع می شدند و به در خانه ها می رفتند و شعرهایی با عنوان "ما از آن بالای بالا آمدیم"، "ما از آن صندوق اعلی اومدیم" و ... که خود این شعرها همه شعرهای اخلاقی و یادآورنده مسائل اسلامی که به انسان یاد آور می شد شمایی که روزه می گیرید بدانید اجر و پاداشتان پیش خدا منظور است و ما انسانهایی هستیم که از فراز بلندیها آمدیم و گرچه در عمق خاک فرو می رویم ولی باز روحمان در بلندای آسمان پرواز خواهد کرد.

رئیس مرکز کرمان شناسی افزود: این باعث می شد که روحیات به سمت و سوی اخلاقیات اسلامی پیش برود و به همین دلیل که بعد از افطار مردم شاهد این صحنه بودند به آنان کمک هایی می کردند.

گلابزاده عنوان کرد: در شب های احیا رسم بود که مردم کرمان عدس را به صورت غذای اصلی خود قرار می دادند به این صورت که  عدس را به تنهایی و با پلو استفاده می کردند و معتقد بودند که عدس و خوردن آن اشک چشم را زیاد می کند و آنها می توانند در شب قدر ، شب شهادت اولین مظلوم عالم حضرت علی (ع)  اشک بیشتری بریزند بنابراین خوردن عدسی در شب احیا رایج بود.

وی بیان داشت: همچنین در روز بیست و یکم ماه مبارک رمضان در مسجد جامع کرمان عده ای پارچه طوماری را آماده می کردند و به چهل نفر می گفتند که روی این طومار "بسم الله" بنویسند و به آن "چهل بسم الله" می گفتند و معتقد بودند که این "چهل بسم الله" اگر با کسی باشد آن شخص از هر بلایی در امان می ماند.

رئیس مرکز کرمان شناسی به یکی دیگر از آداب رسوم رایج در گذشته اشاره کرد و اذعان داشت:  "بریدن  پیراهن و چادر مراد بود" که این رسم را  در مسجد جامع بجا می آوردند و عده ای از زنان در آن محل جمع می شدند  و اصرار داشتند که 7 نفر که نامشان فاطمه بود به آن پیراهن یا چادر کوک بزنند و کسی که این پیراهن و یا چادر را سرش می کند خوش یمن است و به مرادش می رسد.

وی خاطرنشان  کرد: متاسفانه در حال حاضر به سمت و سویی می رویم که کمترین اثری از سنت های گذشته وجود ندارد، گرچه  برخی از سنت ها طبیعی است مثل بیدار شدن در سحر که امروزه با پخش دعای سحر از بلندگوهای مساجد محل، یا از صدا و سیما و یا صدای زنگ ساعت مردم بیدار می شوند در گذشته این امکان وجود نداشت برخی از همسایگان با کوباندن درب خانه یکدیگر و یا برخی با کوباندن طبل همدیگر را برای سحری بیدار می کردند.

گلابزاده گفت: برخی از سنت هایی که می توان آن را  به عنوان سمبلیک حفظ کرد، متاسفانه در گذر زمان در حال فراموشی و از بین رفتن است و امید آن داریم که این طور نشود.

انتهای پیام/