عقب نشینی از ایران هسته ای امکان پذیر نیست
مذاکرات وین!، داستانی که ادامه دار شد…
در دولت فعلی نه تنها تلاش شده است که محورهای سیاست خارجی به موضوع هسته ای گره بخورد، بلکه سیاست داخلی نیز روند مستقلی را طی نکرده و تا حد بسیار زیادی وابسته به سیاست خارجی و حل موضوع هسته ای شده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز، موضوع هسته ای شدن ایران به سال ۱۳۲۹ برمی گردد.برنامه هستهای ایران که در سال ۱۳۲۹ آغاز شده بود، در سال ۱۳۵۳ با تأسیس سازمان انرژی اتمی ایران و امضای قرارداد ساخت نیروگاه اتمی بوشهر شکل جدی به خود گرفت. ایران در سال ۱۹۵۸، به عضویت آژانس بینالمللی انرژی اتمی درآمد و در سال ۱۹۶۸، پیمان عدم تکثیر سلاحهای هستهای (ان پی تی) را امضا کرد و در سال ۱۹۷۰ آن را در مجلس شورای ملی به تصویب رسانید. بر اساس برآوردی که در سال ۱۹۷۴م برای استفاده ایران از انرژی هسته ای صورت گرفت، قرار بود ایران در عرض ۲۰سال بعدی (تا سال۱۹۹۴م) از طریق ۲۲نیروگاه هسته ای، ۳هزار مگاوات برق تولید نماید، و درنهایت چرخۀ سوخت هسته ای را بومی کند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا , صاحب نیوز,
, , اما با وقوع انقلاب اسلامی حوادث به گونه دیگری رقم خورد. پس از وقوع انقلاب قدرت های بزرگ همه امکانات خود را علیه ایران و انقلاب اسلامی بسیج کردند؛ چرا که انقلاب ایران مانند سایر انقلاب ها تنها در تغییر شکل حکومت خلاصه نمی شد، بلکه ماهیت انقلاب و نظام جمهوری اسلامی و آرمان ها و اصول انقلاب اسلامی با اصول نظام حاکم بر نظام بین الملل هم خوانی نداشت؛ از این رو غرب به مخالفت با ایران و انقلاب اسلامی پرداخت. صرف از نظر از تقابل لیبرال دموکراسی و انقلاب اسلامی، آن چه سبب دشمنی بیشتر غرب می شد این بود که انقلاب ایران در مرزهای جغرافیایی محصور نبود و به ویژه پس از فتوای صدور انقلاب، انقلاب اسلامی در کشورهای مختلف حامیان بسیاری به دست آورد. و کشورها و گروههای متعددی با الهام از آرمان های انقلاب اسلامی به مبارزه با حکومت های مستکبر پرداختند.مسئله ای که امروزه در قالب بیداری اسلامی در شرق و غرب تاثیرات گسترده ای را به جای گذاشته است. این موضوع سبب تضاد و تقابل هر چه بیشتر غرب و ایران در حوزه های مختلف شده است.
,کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده طی سال های پس از انقلاب هیچگاه از مبارزه نظامی، فرهنگی، اقتصادی و علمی علیه ایران دریغ نکرده اند.در واقع غرب در صدد اعمال فشارهای گسترده علیه ایران با هدف براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران بوده است. یکی از زمینه هایی که به ویژه طی سال های اخیر بهانه غرب برای اعمال فشار بر ایران شده است مسئله دستیابی ایران به فناوری صلح آمیز هسته ای می باشد. طی سال های پس از انقلاب دستیابی به این فناوری یکی از اهداف سیاست خارجی بوده است. این فرایند طی سالهای اخیر با نوسانات بسیاری همراه شده است. در دولت های نهم و دهم با در پیش گرفتن رویه مقاومت در برابر زیاده خواهی غرب ابعاد فعالیت های هسته ای ایران پیشرفت چشمگیری کرده و در حوزه صنعتی، پزشکی، کشاورزی و علمی دستاوردهای زیادی به دنبال داشته است. طی این سال ها غرب با توسل به اهرم های مختلف هم چون صدور قطعنامه، تحریم، حملات سایبری و ترور دانشمندان هسته ای تلاش کرده است مسیر پیشرفت ایران را سد کند، اما این اقدامات غرب کارساز نشده و ایران در این حوزه موفقیت های بسیاری به دست آورد.
,دولت یازدهم نیز هم چون دولت های گذشته حل مسئله هسته ای را از جمله اهداف سیاست خارجی خود معرفی کرد با این تفاوت که در دولت های گذشته مسئله هسته ای جزئی از حوزه سیاست خارجی قلمداد می شد و دولت در حوزه های دیگر نیز فعال بود، اما در دولت فعلی نه تنها تلاش شده است که محورهای سیاست خارجی به موضوع هسته ای گره بخورد، بلکه سیاست داخلی نیز روند مستقلی را طی نکرده و تا حد بسیار زیادی وابسته به سیاست خارجی و حل موضوع هسته ای شده است. بارزترین نمود آن تلاش برای توافق با غرب و امضای توافق نامه ژنو طی سه ماه ابتدایی روی کارآمدن دولت و معرفی آن به عنوان یکی از موفقیت های دولت بوده است. وابسته شدن سیاست داخلی به موضوع هسته ای، طرح حل مسئله هسته ای به عنوان اولویت اول و در سایه قرار گرفتن سایر محورهای سیاست خارجی چیزی است که غرب خواهان آن است. انعطاف پذیری در حمایت از محور مقاومت و به ویژه سوریه، چرخش سیاست خارجی از حوزه آمریکای لاتین به خاورمیانه(به ویژه تلاش برای ارتباط با عربستان سعودی)، تلاش برای کاستن از تحریم ها به عنوان محور حل مسائل اقتصادی، چیزی است که خوشایند طرف های غربی می باشد.
,
, , برخلاف ایران که همه مسائل را به موضوع هسته ای گره زده است، اتحادیه اروپا و امریکا تلاش دارند مذاکرات را همزمان با تغییر روندهای داخلی و منطقه ای ایران به پیش ببرند، طرح موضوع حقوق بشر، دیدار با اپوزیسیون و افراد فعال در فتنه ۸۸ بخشی از این رویکرد کشورهای غربی می باشد و این امر کار را برای گروه مذاکره کننده ایرانی مشکل تر می کند، چرا که سازش در برابر خواسته های اتحادیه اروپا و امریکا طیفی از تعهدات را در زمینه های مختلف حقوق بشری، مسائل نظامی و عملکرد منطقه ای بر ایران تحمیل می کند. ضمن این که هیچ ضمانت اجرایی وجود ندارد که طرف های غربی به تعهدات خود عمل کند. تاریخ روابط ایران و غرب ثابت کرده است که عدم پای بندی غرب به تعهدات خود یک امر بدیهی است.در طی این سال ها هر جا که ایران انعطاف بیشتری نشان داده است غرب نه تنها به تعهدات خود پای بند نبوده،بلکه دامنه زیاده خواهی خود را گسترش داده است. تعلیق فعالیت های هسته ای ایران در دوره اصلاحات و تهدید به حمله نظامی و محور شرارت دانستن ایران تنها بخشی از این نمونه است.
,در یک سال گذشته نیز که دولت یازدهم در روابط خود با ایالات متحده انعطاف نشان داده، نه تنها رویکرد غرب به ایران بهبود نیافته است بلکه اتحادیه اروپا و امریکا با تحمیل خواسته های خود در قابل توافق ژنو،طرح گزینه های روی میز و تهدید مجدد به حمله نظامی، و عدم صدور ویزا به سفیر و نمایندهی جدید ایران در سازمان ملل،.نشان داد که هم چنان بر اهداف و خواسته های خود پافشاری می کند و خواستار عقب نشینی ایران از مواضع خود می باشد. این در حالی است که تجربه ۸ سال تعلیق بی نتیجه فعالیت های هسته ای توسط دولت اصلاحات باید راهنمای حرکت تیم مذاکره کننده باشد و یک بار دیگر فرصت سوء استفاده غرب را فراهم نکند.
,طی یکسال گذشته وزارت خارجه ایران طی مذاکرات فشرده با ۱+۵ اقدام به حل مسئله هسته ای کرده است. حاصل آن نیز توافق نامه ضعیفی بوده است که در نهایت امکان کنترل فعالیت های هسته ای ایران را برای طرف های غربی تسهیل می کند. هر چند تیم مذاکره کننده با استناد به روح توافق نامه ژنو سعی در اقناع افکار عمومی دارد و این گونه وانمود می شود که خط قرمز های مورد اشاره رهبری مورد توجه قرار می گیرد، اما مهم خروجی مذاکرات است که تا چه میزان خطوط قرمز رعایت شده و در جهت تحقق منافع ملی گام برداشته شده است. حتی اگر در حالت ایده آل تصور کنیم که تحریم های هسته ای از بین می رود، غرب با علم کرده موضوعاتی هم چون حقوق بشر تحریم های گسترده تری علیه ایران اعمال می کند؛ علاوه بر این همه چیز به تحریم ختم نمی شود، امریکا در حوزه های محتلف به دشمنی با ایران پرداخته است، جلوگیری از تبدیل شدن ایران به کشور قدتمند اقتصادی و نظامی، اقدام به حمایت از گروههای مخالف داخلی، استقرار پایگاههای نظامی در خلیج فارس، حمایت از کشورهای منطقه ای مخالف ایران از دیگر اقدامات غرب علیه ایران است؛ در چنین شرایطی محدود کردن فعالیت های هسته ای، و پذیرش تعلیق آن هم در برابر کاهش محدود تحریم ها موفقیت بزرگی محسوب نمی شود. اگر چه تیم مذاکرده کننده با محرمانه خواندن محتوای مذاکرات تنها به ذکر این نکته اکتفا می کند که توافق جامع امکان پذیر و حقوق ایران به رسمیت شناخته می شود، اما باید گفت در برهه کنونی آن چه مهم است پذیرش ایران هسته ای است، چرا که دستیابی به فناوری هسته ای جزئی از حقوق ایران است چه غرب به رسمیت بشناسد و چه نشناسد.چه غرب به رسمیت بشناسد و متوقف کند و چه به رسمیت نشناسد هر دو به یک معناست و نتیجه یکسانی به دنبال دارد.
,
, , در نهایت باید گفت از آن جا که مسئله اصلی ایران و غرب مسئله هسته ای نیست،بلکه تقابل ماهیت لیبرال دموکراسی با ماهیت نظام جمهوری اسلامی است و موضوع هسته ای تنها بهانه ای برای اعمال فشار بر ایران است امکان ایجاد توافقی که اهداف و منافع ایران را به طور کامل تامین کند وجود ندارد، تنها در سایه سازش با غرب و عقب نشینی از مواضع امکان توافق وجود دارد که آن هم نه تنها منافع ایران را تامین نمی کند،بلکه در دراز مدت سبب ایجاد چالش های بسیاری برای ایران خواهد شد.
,دهه چهارم انقلاب، دهه پیشرفت و عدالت نام گذاری شده است و همه برنامه ریزی ها و تلاشهاباید با این جهت گیری انجام شود و هر گونه عقب نشینی سیاست خارجی و امنیت ملی تبعات جبران ناپذیری را به دنبال خواهد داشت.
,____________
,,
]
ارسال دیدگاه