با خشکسالی‌های اخیر رودخانه کیار مهر و مهربانی را از یاد برد/ سد سورک هم نتوانست سد مشکلات بی آبی رودخانه کیار را رفع کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کیار بیدار، رودخانه کیار از روستای دهنو شهرستان بروجن حرکت خود را آغاز می کند و با گذر از روستاهایی همچون سورک، ایرانچه، دستگرد، دزک، قلعه سلیم، گشنیزجان، موسی آباد، سرتشنیز، خراجی، تشنیز، اسلام آباد، امیرآباد در روستای بهشت آباد شهرستان اردل به رودخانه کاج می پیوندد و از مسیر کانون راه خلیج فارس را در پیش می گیرد.

رودخانه کیار در واقع مادر کیار است و وجود آب در این رودخانه که روزگاری صفت خروشان هم نمی توانست حقش را ادا کند باعث شکل گیری روستاهای بزرگی در جوار خود شد. سرسبزی و طراوت، تامین آب اراضی وسیع کشاورزی جهت پرورش محصولات مختلف کشاورزی و باغی کمترین لطف رودخانه کیار به فرزندان خود بود که سالیان درازی در کنار این مادر مهربان زیستند و از منابع آبی آن بهره بردند اما...

با پایان یافتن سال ۱۳۸۴ که خشکسالی چهره زشت و نابودگر خود را به مردم منطقه نشان داد رودخانه کیار هم مهر و مهربانی را فراموش کرد و در سال های متمادی نسبت به فرزندانش سخت‌گیرتر شد.

در سال های آغازین خشکسالی که کاهش بارندگی ها احساس شد ابتدا کشاورزان روستاهای مجاور رودخانه کیار از تولید محصولات آب‌بر خودداری کردند و در روستایی همچون تشنیز که برنج تولید می شد تولید این محصول متوقف شد. در سال های آغازین خشکسالی هر چند کاهش بارش ها احساس شد و در ابتدا برخی چشمه ها با کاهش آبدهی روبرو شدند و در ادامه آب رودخانه کیار هم رو به کاهش رفت اما خشک نشد و همچنان کشاورزی در منطقه با تغییر کشت ادامه یافت.

با تداوم خشکسالی ها و ادامه کمبود آب در دهه 90 مشکلات کشاورزان هم شدت یافت اما دومین روش برای تداوم کشاورزی تغییر روش آبیاری محصولات کشاورزی بود که با حمایت های خوب دولت اراضی کشاورزی به سیستم های آبیاری نوین مجهز شدند اما باز هم خشکسالی ها مانع اصلی تامین آب مورد نیاز بخش کشاورزی بود و حتی تغییر محصول و تغییر روش آبیاری هم نتوانست مشکل کمبود آب و اکنون بی آبی را برطرف نماید.

اینک شهریور ماه ۱۳۹۶ فرارسیده و رودخانه کیار در نیمه شرقی خود کاملا خشک شده است در حالی که بسیاری از محصولات کشاورزی کشت بهاره مانند سیب زمینی و چغندر قند تا زمان برداشت محصول که حداقل نیمه های مهر ماه است به آب این رودخانه نیازمندند اما دیگر آبی وجود ندارد که حتی بستر رودخانه کیار را نمناک کند چه رسد به آنکه اراضی وابسته به رودخانه را سیراب نماید.

هر چند خشکسالی های مکرر و مداوم ۱۲ساله باعث بروز مشکلات شدید آب در رودخانه کیار شده است و هیچ کس منکر این موضوع نیست اما نباید دست روی دست گذاشت تا زمانی بارندگی های به شکل نرمال خود بازگردد و مشکلات رودخانه کیار هم برطرف شود.

در سال ۱۳۹۴سفر معاون اول رئیس جمهور به شهرستان کیار و افتتاح سد سورک امیدها را در دل مردم منطقه زنده کرد که با آبگیری سد سورک مشکلات آبی روستاهای پائین دست حل شود اما سد سورک هم نتوانست سد ساخته شده از مشکلات بی آبی رودخانه کیار را نابود کند.

بی آبی رودخانه کیار در حالی اتفاق افتاده است که همچنان زمزمه های انتقال آب از بهشت آباد به فلات مرکزی ایران به گوش می رسد اما رودخانه ای که امید زندگی ۲۰ هزار نفر از ساکنان شهرستان های شهرکرد و کیار بدان وابسته است به فراموشی سپرده شده است.

انتهای پیام/