حامد جعفری، دبیر سی و هشتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا، عنوان کرد: مواجهه هنر هفتم با حوادث تراژیک و زخمهای ملی، همواره روی تیغ دولبه «سوءاستفاده تبلیغاتی» یا «التزام اخلاقی و مسئولیت اجتماعی» حرکت کرده است.
وی افزود: سیاستگذاران این دوره با چرخش از رفتارهای شعاری و هیجانی گذشته، به سمت مدلی چندوجهی شامل «حذف بخشهای حاشیهای»، «حضور میدانی بهجای نمایشهای صحنهای»، «فرآیند اصولی ایده تا فیلمنامه» و «دیپلماسی فرهنگی بینالمللی» حرکت کردهاند.
جعفری بیان کرد: یکی از بارزترین تصمیمات راهبردی در دوره اخیر، انصراف آگاهانه از تنوعبخشی به بخشهای موازی و متفرقه بود.
دبیر جشنواره تصریح کرد: امسال به احترام کودکان شهید میناب، تمامی بخشهای ویژه حذف شده و تمام تمرکز رویداد بر «جایزه میناب» معطوف گردیده است. طراحی تندیس و پوستر مجزا و تطبیق فرآیندها با استانداردهای فستیوالهای معتبر جهانی نشان میدهد که جشنواره در پی آن بوده تا این رخداد انسانی، ذیل برنامههای روتین به حاشیه رانده نشود، بلکه به عنوان کانون معنایی کل رویداد بازتعریف شود.
دبیر سی و هشتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان خاطرنشان کرد: در مواجهه با بازماندگان یک فاجعه، مرز باریکی میان «تکریم» و «بهرهکشی احساسی» وجود دارد. در حالی که طبق سنت معمول رویدادها، حضور فیزیکی آسیبدیدگان بر روی سن کاخ جشنواره میتوانست خوراک تبلیغاتی مناسبی فراهم کند، مدیریت جشنواره رویکردی مسئولانه و مبتنی بر سلامت روان در پیش گرفت.
به اذعان دبیر جشنواره، با توجه به اتمسفر سنگین شهر میناب و وضعیت روحی بازماندگان، تصمیم بر آن شد که بهجای آوردن کودکان به پایتخت و قرار دادن آنها در معرض کانون توجه رسانهای، این سینما باشد که به سراغ آنان میرود. با همکاری سینمای سیار انجمن سینمای جوانان ایران، پردههای نقرهای به میان کودکان میناب برده میشوند تا نقشی تسکینبخش و ترمیمکننده ایفا کنند، در حالی که در کاخ اصلی جشنواره صرفاً مراسم نمادین ادای احترام به شهدا بدون تحمیل بار روانی به آسیبدیدگان برگزار خواهد شد.
وی در این خصوص افززود: یکی از مهمترین فرازهای این نشست، آسیبشناسی صریح آثار سال گذشته بود. تجربه آثار شتابزده درباره جنگ ۱۲ روزه نشان داد که فقدان پختگی ساختاری و غلبه نگاه واکنشی، هنر را از کارکرد ماندگار خود تهی میکند. برای رفع این نقیصه، جشنواره فرآیند سفارش فیلمنامه را متوقف و بر کانسپت کلی تمرکز کرد. از میان نزدیک به ۴۰۰ طرح متقاضی که با ضوابط آییننامه انطباق داشتند، پس از غربالگری صنفی، تنها ۴ طرح منتخب به مرحله نهایی رسیدند. برای اینکه این آثار تنها دارای برچسب میناب نباشند، دو گام حرفهای برداشته شد، نخست ارتباط مستمر نویسندگان با خانوادهها و شاهدان عینی فاجعه برای درک روح واقعه. و در نظرگرفتن چهار منتور تخصصی برای هدایت درام از ایده تا نگارش نهایی، ذیل مسابقه فیلمنامهنویسی «مدرسهای که میرفتم».
جعفری در پایان تصریح کرد: آنچه از رویکرد اعلامی جشنواره برمیآید، تلاش برای رسیدن به یک مدل بلوغیافته از سینمای مقاومت و مسئولیت مدنی است، مدلی که از تبدیل سوگ ملی به شوخیهای تشریفاتی یا پروژههای شتابزده سیاسی اجتناب میکند و میکوشد زبان مشترکی میان هنر بینالمللی، روانشناسی التیام اجتماعی و ثبت حقیقت تاریخی برقرار سازد.
ارسال دیدگاه