خانه داری هنر است نه بی‌هنری!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از آناج، با صنعتی شدن جوامع و گسترش فرهنگ سرمایه داری و حاکمیت اندیشه بکارگیری حداکثری نیروی انسانی، مغرب زمین با تبلیغات پر زرق و برق و رنگین پای زنان را به کارخانجات و واحدهای تولیدی دور از محیط خانه و خانواده باز کرد و پس از آن گفتمان حقوق زن و آزادی‌‌‌های اجتماعی برای زنان شکل و بوی دیگری به‌‌‌ خود گرفت.

رسوخ و سرایت این الگوی ناباب فرهنگی به دیگر کشورهای ناهمسو با فرهنگ اروپایی، با فراز و نشیب‌‌‌ها و تاثیرات شگرف اجتماعی همراه بود. فرهنگ ایرانی که خانواده را یکی از قطب‌‌‌های اصلی خود می‌‌دید، پس از مقاومت‌‌‌های بسیار با تبلیغات در سطوح مختلف و فشار دیکتاتورهای بعضا دست نشانده و روشنفکران فرنگ رفته، آرام آرام دست تسلیم در مقابل این رویه را بالا برد. با تولد طلیعه‌‌ی انقلاب اسلامی اما انتظار بر اینست که فرهنگ فرهیخته اسلامی – ایرانی سایه‌‌ی خود را بر رفتارهای فردی و اجتماعی ایرانیان بگستراند.

انقلاب اسلامی از همان اوان شکل گیری و ادامه نهضت تا پیروزی و استقرار جمهوری اسلامی ایران هماره نقش پررنگ زنان این مرزو بوم را به دیده منت قبول کرده است و بنیانگذار نهضت و پس از آن رهبر معظم انقلاب حضور اجتماعی زنان را در جامعه از امور غیر قابل بحث عنوان کرده‌‌‌اند. اما بر این نیز تاکید داشته‌‌اند که نوع حضور زن در جامعه بایستی با معادلات فکری و فرهنگی اسلامی - ایرانی جور دربیاید.

نهاد خانواده یکی از محوری ترین نهادهای جامعه است که با تضعیف یا فروپاشی آن سرنوشت آینده جامعه در هاله‌‌‌ای از ابهام فروخواهد رفت. مقام معظم رهبری در یکی از بیاناتشان در سالروز ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) با برشمردن برخی امتیازات انحصاری زنان از جمله خانه داری، فرزند آوری، اهتمام به حفظ محیط خانواده، انس خانوادگی و پرورش و تربیت فرزندان تأکید کردند: خانه داری و فرزند آوری مجاهدتی بزرگ و هنر زنانه است که توأم با صبر، عاطفه و احساسات می‌‌باشد و اگر توجه لازم به آن صورت پذیرد، پیشرفت یک جامعه تضمین خواهد شد.

همچنین ایشان به تحقیر خانه داری از سوی برخی‌‌‌ها و تشویق به حضور حداکثری اجتماعی زنان به دور از فضای خانه و خانواده اعتراض داشتند و معنای خانه‌داری زن را تربیت انسان دانستند، نه اینکه زن خانه دار خود را انسانی بدون هنر و قابلیت بداند که چون از طرف نهادهای اداری و اقتصادی مورد پذیرش قرار نگرفته است مجبور است در خانه بماند و به پخت و پز و بشور بساب بپردازد!

این طرز تلقی منفی باعث شده است که آمار زنانِ خانه دارِ مستعدِ افسردگی یا مبتلا به افسردگی افزایش یابد و این طیف از زنان در معرض آسیب‌‌‌های روانی قرار بگیرند. در حالی که با توجه به معنای حقیقی خانه داری که مدیریت خانه است و معنای حقیقی خانه که محل تربیت انسان‌‌هاست پی به ارزش بالای این مسئولیت می‌‌بریم.

نکته اینجاست که در عرف جامعه‌‌‌ی ایرانی، نگهداری و تربیت فرزند و انجام امور خانه که بدون آنها زندگی غیر ممکن است، ارزش گذاری اقتصادی نمی شود و در برابر آن پول و موقعیت اجتماعی تعلق نمی‌‌‌گیرد. در حالی که زنی که دارای شغل است صاحب ثروت اقتصادی و موقعیت اجتماعی می‌‌‌شود که قدرت چانه زنی‌‌اش را در مسائل مختلف بالاتر می‌‌برد یا به عبارتی دیگر سرمایه اجتماعی اش را بالاتر می برد.

شاید خیلی‌‌ها غافل باشند که شرع مقدس اسلام با ارزش گذاری فعالیت‌‌های خانگی زنان خانه دار، این فعالیت‌‌ها را دارای ارزش اقتصادی می داند که زن می تواند آن را از شوهرِ خویش مطالبه نماید اما نوع زنان ایرانی در حالت عادی چنین مطالبه‌‌ای ندارند.

برای همین بایستی جامعه و مخصوصا شوهر و فامیل های شوهر، خانم خانه را بدلیل غیرشاغل بودن تحقیر نکرده و او را کم ارزش یا غیر مفید تلقی ننمایند تا زنِ خانه با فراغ بال و انگیزه‌‌ی بیشتر در راستای بالنده نمودن خانواده گام بردارد.

انتهای پیام/