به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازآرمان زنان؛ صدای پای نیکوکاری در گوشه گوشه اصفهان شنیده می شود. در شهری که بیش از 400 خیریه دارد و بیش از هزارها خیّر. حتی پایتخت نشین ها هم از اصفهانی ها در کار خیر تقلید می کنند. وجود بازارچه های متفاوت با رنگ و لعاب نیکوکاری مصداقی بر این گفته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آرمان زنان,زنان اصفهانی همپای مردان در کارهای خیر شریک می شوند. یکی از این کارها ایجاد بازارچه هاست و حالا بازارچه ای به نفع بیماران جسمی و ذهنی در خیریه آسوده ماوی؛ خیابان ابن سینا، پشت بیمارستان امین و در میدان نذری تابلوی بزرگی است که «خیریه آسوده ماوی» را نشان می دهد؛ جایی که هر ماه میزبان بازارچه ای است برای تقسیم محبت.
,16 ام هر ماه زنان خیّر و نیکوکار اصفهانی با درست کردن ترشی، مربا و غذاهای گرم و سرد بازارچه ای راه اندازی می کنند که عواید حاصل از فروش آن به نفع بیماران خیریه آسوده ماوی مصرف می شود.
,ظرف های رب و ترشی، سبزی های آماده، سس و مربا همه چیز آماده است تا تو با خرید آن به بیماران خیریه آسوده ماوا کمک کنی. زنان نیکوکار اصفهانی در یک حرکتی زیبا و خداپسندانه چهارشنبه آخر هر ماه برای کمک به بیماران انجمن خیریه آسوده ماوا بازارچه ای راه اندازی می کنند.
,زنان اصفهانی از گوشه و کنار این کلان شهر آمده اند تا در این امر خیر شرکت کنند و با خرید از محصولات بازارچه کمکی هر چند ناچیز قدم خیری برای بیماران خیریه آسوده ماوا بردارند. اینجا صدای قدم های انسان هایی به گوش می رسد که نیکوکاری را سرلوحه زندگی قرار داده اند و با کمک و حمایت از بیماران در خدمت رسانی به آنها سهیم هستند.
,200 زن خیّر و نیکوکار در خانه ای که برای حمایت از بیماران است در حال پاک کردن و شستن سبزی و درست کردن رب هستند. هر کدام از آنها از گفتن نامشان ممانعت می کنند. یکی از آنها به خبرنگار ما گفت: «کار که برای خدا باشد نام و یاد در آن معنایی ندارد».
,هر کدام از آنها پوتین های بلند و روپوش های مخصوص پوشیده اند و بر سر میزی بزرگ ایستاده اند. یکی از آنها که در محله های جنوبی اصفهان زندگی می کند هم گفت: «من هیچ نیاز مالی ندارم. اینجا برای رضای خدا می آیم تا دل دردمندی را شاد کنیم. ای که دستت می رسد کاری بکن/ پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار. همه انسان ها باید در حد توانشان به دیگران کمک کنند».
,پاک کردن، خشک کردن و بسته بندی سبزی، رب، آبلیمو و آبغوره گیری و درست کردن انواع ترشیها و مرباها از جمله فعالیتهای آنهاست. یکی دیگر از این زنان گفت: «این زنان نیکوکار بدون هیچگونه دستمزدی هر روز از صبح تا ظهر در این مرکز کار میکنند و پانزدهم هر ماه از ساعت 16 تا 19 بعدازظهر، بازارچهای برگزار میکنند و تمام این محصولات را برای فروش عرضه و سود حاصل از فروش را به مددجویان انجمن هدیه میکنند. به گفته او تمام محصولات بدون مواد نگهدارنده تولید میشود».
,یکی دیگر از این زنان نیکوکار گفت: «11 سال است اینجا کار میکنم. من در خیابان مهرآباد ساکنم. اغلب ما در خانه کارگر داریم؛ اما اینجا همه کارگر خدا هستیم و فقط برای حمایت از کودکان بیمار اینجا میآیم. ما دلمان میخواست یک مجموعه به نام دهکده برای معلولان درست کنیم؛ اما سنگ اندازی کردند و سالهاست این پروژه راکد مانده است. باید دولت و مردم کمک کنند تا این دهکده ساخته شود. زنان نیکوکار اینجا خالصا و مخلصا کار میکنند. به هیچ کس هیچ حقوقی داده نمیشود. این زنان، هیچ نیاز مالی ندارند و باور قلبی آنها شده است که باید به این کودکان کمک کنند. هر کس به اینجا بیاید و برای حمایت از کودکان بیمار کمک کند، واقعا معجزه است. متاسفانه همه ما مسلمان هستیم؛ اما به دستوران خدا عمل نمیکنیم».
,یکی دیگر از زنان که مشغول شستن گوجه بود، گفت: «این کار در زندگی من خیلی تاثیر گذاشته است و خدا را شکر می کنم که دست دارم و می توانم به این بیماران کمک کنم. خدا این کار را سر راه من قرار داده است. من در خانه تنها بودم و همیشه دوست داشتم که به دیگران کمک کنم. الان از صبح تا ظهر به اینجا می آیم و خدمت می کنم. خدا از ما راضی باشد که بیشتر از این نمی توانیم به بیماران خدمت رسانی کنیم. هر انسانی حتی با یک ساعت وقت در روز می تواند به نیازمندان کمک کند. کمک های معنوی دست کمی از کمک های مادی ندارد. کمک های معنوی که انسان ها به نیازمندان و بیماران می کنند می تواند گره از کار آنها بگشاید».
,کار خیر در هر جا و هر زمانی که باشد نیکو و خداپسند است. ما انسان ها نباید زیردستان خود را فراموش کنیم چه بسا که خداوند در وعده های الهی از جایگاه برین انسان های نیکوکار سخن گفته است. انسان هایی که شاید در این شهر گمنام باشند و نام و یادشان در ذهن ها از بین برود اما همین نام و یاد پس از مرگ آنها جاوید خواهد ماند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه