سرزمین خاک های رنگی در محرومیت به سر می برد/ تنها درمانگاه این جزیره فاقد امکانات+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ هرمز جزیره ای کوچک در فاصله 8 کیلومتری از مرکز استان قرار دارد این جزیره بیضی شکل که خالق عالمیان آن را با کوههای رنگی مزین کرده است و در گرداگرد این جزیره ، دریای نیلگون خلیج فارس قرار دارد و تنها راه رفت آمد اهالی استفاده از قایق و تندروها است.

به دلیل واقع شدن هرمز بر روی گنبد نمکی، آب شور و خاک های رسوبی این جزیره کشاورزی را غیر ممکن کرده است و مردم هرمز به رسم گذشتگان خود به شغل صیادی روی آورده اند و همچنین در این جزیره اهل سنت و شیعه در کنار هم در کوچه پس کوچه های قدیمی و پیچ در پیچ آن زندگی می کنند.

این جزیره تاریخی که غارهای نمکی، قلعه پرتغالی ها، دره سکوت، خاک صخره ها و ماسه های رنگی در آن جای دارد به یکی از مراکز گردشگری تبدیل شده که در مناسبت های مختلف میزبان تعداد زیادی از گردشگران داخلی و خارجی است.

تاکنون بیش از 70 نوع خاک رنگی در این جزیره کشف شده و مردم جزیراز گلک که یک نوع خاک رنگی است برای درست کردن نوعی چاشنی غذایی که به آن سوراغ می گویند استفاده می کنند که ترکیبی از رنگ سرخ ماهی مومغ پوست نارنج است.

با رویکرد بررسی مشکلات و خواسته های مردم از مسئولان به هرمز سفر کردیم و به محض خروج از تند رو کودکانی را در اسکله مشاهده کردیم که با اصرار فراوان از ما خواهان خرید شیشه هایی بودند که خاک های رنگی در آن جای گرفته بود.

نساجی، یکی از مغازه داران در جزیره هرمز در گفت و گو با خبرنگار هرمز با اشاره به اینکه صیادی شغل اصلی مردم این جزیره است، اظهار کرد: به دلیل نبود آب شیرین کن در این جزیره آب شرب آشامیدنی اهالی از بندرعباس تامین می شود.

مغازه دار جزیره هرمز با اشاره به اینکه در جزیره پمپ گازی وجود ندارد و مردم برای فرار از نبود گاز برای سوخت ماشین ها از کپسول های گاز خانگی استفاده می کنند، اظهار کرد: گرانی گازوئیل موجب شده تا صیادان قایق های خود را در کنار ساحل رها کنند و به رانندگی با سه چرخه روی آورند اما باز هم گاهی اوقات با تعطیلی جایگاه سوخت روبرو می شویم.

این مغازه دار در ادامه گفت: تنها درآمد ثابت مردم همان یارانه ای است که هر ماه دولت به حساب خانواده ها واریزمی کند و دلشان به حضور گرداشگرانی خوش است که فقط در بعضی از فصل های سال به جزیره مراجعه می کنند.

نساجی با تاکید بر اینکه در هرمز بازار مناسبی وجود ندارد، تصریح کرد: هر گردشگری ضمن بازدید از مکان های تاریخی به دنبال مکانی است که بتواند محصولات صنایع بومی که نشانه ای از فرهنگ و تمدن آن منطقه است را خریداری کند اما در هرمز خبری از بازار نیست.

وی خاطر نشان کرد: نبود امکانات تفریحی باعث شده تنها تفریح تکراری مردم نشستن روی صخره های کنار ساحل باشد.

یکی دیگر از فروشندگان بومی در جزیره هرمز نیز اظهار کرد: بازاری که شهرداری در مقابل قلعه پرتغالی ها احداث کرد در جای مناسبی قرار ندارد و فرشنده ها مجبورند زیر آفتاب بنشینند و اقدام به فروش کنند.

این فروشنده با تاکید بر اینکه اگر برای مردان شغل مناسبی ایجاد شود زنان مجبور به کار کردن نمی شوند، تصریح کرد: شهرداری با اطلاع از اینکه مردها نمی توانند از راه دریا روزگار بگذرانند با دست فروش ها برخورد بدی نمی کند و اجازه می دهد زنان در این مکان درآمد زایی کنند.

وی خاطر نشان کرد: مسئولان باید به دنبال راهکاری برای حل اشتغال جوانان باشد و سعی کنند صنایع بومی که زنان جزیره هرمز با جان ودل آماده می کنند را صادر کنند.

ملیحه زرنگاری یکی از شهروندان جزیره هرمز با تاکید براینکه دور جزیره هرمز به وسیله آب احاطه شده است، اظهار کرد: درمانگاهی که در جزیره هرمز قرار دارد فاقد امکانات مناسب است و زنان برای زایمان باید به بندرعباس مراجعه کنند و اگر شرایط جوی برای اعزام مناسب نباشد باید بیمار در خانه منتظر بماند.

این شهروند افزود: متاسفانه در این درمانگاه پذیرش با دفترچه فقط در ساعات خاصی صورت می گیرد و در ساعات دیگر فقط برگه دفترچه جدا می شود و هزینه دریافتی از بیمار به صورت آزاد حساب می شود.

زرنگاری تصریح کرد: داروخانه که در درمانگاه قرار دارد بیمه قبول نمی کنند و اکثر اوقات داروهای ضروری در آن یافت نمی شود.

وی با اشاره به اینکه فقط یک آمبولانس دریایی در این جزیره وجود دارد، خاطرنشان کرد: اکثر اوقات این آمبولانس دریایی خراب است و اگر درست باشد به بیمار می گویند که سوخت ندارد و بیمار مجبور است خود اقدام به تامین سوخت آمبولانس کند.

انتهای پیام/