گفتگو با جوان نابینای کُردستانی که 3 ساله حافظ کل قرآن شد/ موفقیتم را مدیون زحمات مادرم هستم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، حافظ نابینایی که در سال 1377 نام و آوازه شهر خود را بر سر زبان‌ها انداخت و نشان داد که خواستن توانستن است و می‌توان به جنگ با نبود امکانات رفت و با دست خالی نه تنها قرآن را حفظ کرد، بلکه در بالاترین سطح آن در بین رقیبان نیز ایستاد.

رئوف باقی، روشندلی که متولد 1351 است و از سن 23 سالگی توانست شروع به حفظ قرآن کند و در عرض سه سال یکی از حافظان قرآنی در استان کردستان باشند که عالم به ظاهر تاریک آنها از دنیای خاکستری ما بسیار روشن‏تر است.

این حافظ قرآن راست می‏گفت، اگر نور زندگی به چشم باشد، هر روز باید ترس این را داشته باشیم که این نور نابود شود اما نور زندگی او از منبع دیگری می‏آید؛ از منبعی که هیچ وقت تاریک نمی‏شود و همه دنیا را برایش خوشبخت و روشن کرده است

حفظ قرآن امید به زندگی را دوچندان کرده است

رئوف باقی در گفتگو با خبرنگار آفتاب دل می گوید: فکر می‏کنم 5-4 سال بیشتر نداشتم که حفظ قرآن را شروع کردم. البته منظم این کار را انجام نمی‏دادم؛ حتی بعضی وقت‏ها چندماه این کار قطع می‏شد ، البته برنامه منظمی برای حفظ قرآن نداشتم و به صورت پراکنده سوره‏ها را حفظ می‏کردم تا اینکه سال 74- با برنامه منظمی حفظ را از سر گرفتم و سال 77 همه قرآن را حفظ شدم.

وی با اشاره به اینکه حفظ قرآن امید به زندگی را دوچندان کرده است، افزود: من به لطف خداوند برای حفظ قرآن با هیچ مشکلی مواجه نبودم و از آنجایی که حفظ قرآن بیشتر از طریق سمعی میسر است چرا که همراه با سایر دوستانم نسبت به افراد بینا با کمبودی مواجه نبودیم. من هم کار حفظ را با نوارهای ترتیل و کتاب‌های قرآنی با خط بریل انجام دادم.

خانواده بزرگترین کمک را در امر حفظ قرآن من کردند

وی خاطر نشان کرد: خانواده بزرگترین کمک را در امر حفظ قرآن من کردند و مادرم در تمام این دوران و در تمام مراحلی که پشت سرگذاشته ام، چه در زمانی که قرآن را حفظ می‌کردم و چه در این زمان که در مسابقات مختلف شرکت می‌کنم همواره من را همراهی کرده و پا به پای من آمده است. من موفقیتم را اول مدیون لطف خداوند و دوم زحمات مادرم هستم.

وی از بزرگترین آرزویش می گوید و ادامه داد: خداوند در زندگی به هر آنچه که خواسته ام به وسیله ی قرآن روشنایی را در دلم انداخته است و این خود بزرگترین نعمتی است که می توان تا آخر عمر برای آن شاکر بود، اما در حال حاضر تنها آرزویم داشتن خانه ای کوچک برای مادرم است که در فقر زندگی می کنند.

این روشندل کُردستانی افزود: لحظه به لحظه دوران حفظ قرآن برای من خاطره‌انگیز بود اما به یاد دارم هنگامی که آخرین آیات را حفظ می‌کردم هم از حفظ کامل قرآن کریم بسیار خوشحال بودم و هم از تمام شدن لحظات ناب حفظ در حسرت بودم . شیرین‌ترین روزهایی که در دوران حفظ قرآن تجربه کردم مربوط به زمانی بود که در ماه رمضان قرآن می‌خواندم، آن هم به خاطر تشویق مربیان مدرسه و همکلاسی‌هایم در پایان هر جزء بود.

انتهای پیام/