در دوران امام حسن عسکری(ع)، آزار و اذیت شیعیان بسیار بیشتر از قبل بود/ تربیت شاگردان آگاه توسط آن حضرت منجر به حفظ میراث شیعه و اعزام دانشمندان به نقاط گوناگون شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجت‌‌الاسلام محمد نیکوکار در گفت‌‌وگو با خبرنگار گروه فرهنگی آناج با اشاره به خفقان حاکم در دوران زندگانی امام حسن عسکری(ع)، ابراز داشت: در زمانی به امامت رسید که مردم سه قرن از دوران پیامبر فاصله گرفته بودند و در این مدت انحرافات زیادی در جامعه اسلامی ایجاد شده بود؛ رهبران الهی و واقعی امت اسلامی بیشتر عمر خود را در زندان می‌‌گذراندند و عملا شرایط مناسبی برای تبیین صحیح تعالیم نبوی مهیا نبود، یکی از انواع انحرافات آن دوران انحرافات سیاسی حاکمان بود.

وی با اشاره به اوج‌گیری این انحرافات در دوران خلافت عباسیان، افزود: دوره خلافت بنی العباس را می‌‌توان به دو بخش تقسیم کرد: دوره اول از قیام عباسیان تا سال ۲۳۲ یعنی مرگ واثق که دوره قدرت عباسیان بود و دوره دوم از زمان متوکل آغاز شد که دوره افول و زوال بنی عباس بود.

کارشناس مسایل دینی با بیان اینکه امام عسکری(ع) در سال ۲۳۲ هجری قمری، یعنی آغاز دوره دوم و دوره زوال عباسیان متولد شد، توضیح داد: البته این به معنای راحتی امام و شیعیان در آن زمان نیست، بلکه در آن دوره هم امام و هم شیعیان در یکی از سخت‌‌ترین دوران به سر می‌‌بردند؛ در دوران امام حسن عسکری(ع)، آزار و اذیت شیعیان بسیار بیشتر از قبل بود و عباسیان در قتل و غارت آنان از هیچ جنایتی هراس نداشتند.

وی خاطرنشان ساخت: در این شرایط امام شدیدا تحت کنترل حکومت قرار داشت و هر دوشنبه و پنجشنبه مجبور بود خود را به دارالاماره معرفی نماید، شیعیان حق ملاقات با امام را نداشتند؛ به علاوه هر گاه حرکتی بر ضد حکومت در نقطه‌‌ای اتفاق می‌‌افتاد، خلفا امام را دستگیر و در زندان مورد شکنجه قرار می‌‌دادند.

حجت‌‌الاسلام نیکوکار با اعلام اینکه با وجود این شرایط دشوار و خفقان حاکم آن دوران، امام از مبارزه و روشنگری و هدایت مردم دست نکشید و  برای مبارزه، روش‌های گوناگون خود را داشت، تشریح کرد: برخی از اهم فعالیت‌های حضرت(ع) عبارت بود از: اصلاح عقیدتی و فکری مردم به‌ صورت پاسخ مستدل به شبهات، نامه‌‌ها و سؤالات مردم درباره امامت، استفاده از کرامات فراوان برای اثبات امامت خود و تبیین جایگاه اهل بیت و اینکه هر کسی نمی‌‌تواند به مقام امامت، ولایت و هدایت مسلمین برسد و تربیت شاگردان آگاه، دانشمند و مبارز که منجر به حفظ میراث شیعه و اعزام دانشمندان به نقاط گوناگون شد.

وی یادآور شد: با توجه به شرایط سخت آن روزگار، لازم بود امام از شیعیان خود حفاظت نماید؛ برای نیل به این هدف، امام عسکری برنامه‌‌های مختلفی اجرا نمود من جمله، برنامه ریزی جهت ارتباط مردم با امام که در بسیاری موارد از طریق واسطه صورت می‌گرفت، چرا که ارتباط با ایشان در سامرا ممنوع بود؛ حفظ جان و آبروی شیعیان؛ برای مثال حضرت به شیعیان دستور می‌‌دادند تا برای حفظ آبروی شیعه از رفتاری خاص پرهیز کنند یا مثلا به برخی از یاران خبر می دادند که تحت تعقیب حکومت هستند و لازم است خود را مخفی سازند.

این کارشناس مسایل دینی کمک مالی به شیعیان و تربیت اخلاقی شیعیان و دعوت آنان به صبر و سایر کارهای این‌چنینی را از دیگر ویژگی‌‌های آن حضرت برشمرد و گفت: از مهمترین کارهای آن حضرت در دوره امامت خود، رهبری شیعیان از طریق سازمان وکالت بود؛ هرچند این سازمان قبلا ایجاد شده بود اما در زمان امام عسکری(ع) شکل منظم‌تری پیدا کرد.

وی افزود: نحوه کار این سازمان بدین گونه بود که در این دوران هر منطقه وکیل مخصوص با وظایف تعریف شده‌ای داشت؛ به عنوان مثال، وکیل قم حق دخالت در امور وکیل نیشابور را نداشت و یا مثلا وکیلی که وظیفه‌اش اداره امور موقوفات بود به کار اخذ وجوهات نمی‌‌پرداخت؛ از طرفی همه این وکلا اجازه ملاقات با امام را نداشتند بلکه چند ارشد از طریق «باب» با امام مرتبط می‌شدند.

حجت‌‌الاسلام نیکوکار اظهار داشت: امام هم برای ارتباط با وکلا پیک مخصوص به خود را داشت و تنها فرامینی که به خط و امضای امام بود، معتبر بود؛ با این رویه منظم بود که شیعیان می‌‌توانستند از معارف و علم آن حضرت استفاده کنند.

وی در پایان اعلام کرد: با این رویه به نوعی آمادگی ایجاد می‌شد برای دوران غیبت که مردم دسترسی به امام معصوم نداشتند و بایستی از فرامین نائب امام اطاعت کنند.

انتهای پیام/