پیکر مطهر رزمنده ای که روی زمین کشیده شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید صالح جباری فرزند رشید در اولین روز از بهمن ماه سال 1342 در شهرستان سقز دیده به جهان گشود. صالح دوران ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهش پشت سر نهاد و بعد از آن مشغول به کار شد.

صالح در دستگیری از نیازمندان دست توانمندی داشت و از هر چه که داشت در راه خدا انفاق می‌کرد و دل بسته دنیا نبود و بر این باور بود که اگر انسان در راه کمک به نیازمندان قدم بردارد خداوند به هنگام نیاز او را کمک خواهد کرد.

ایشان در امانت داری و انجام وظیفه زبان زد خاص و عام بود و در اقامه نماز اول وقت و گرفتن روزه ماه مبارک رمضان همواره اهل خانه و بستگانش را تشویق می کرد و خود نیز عامل به انجام فرایض دینی بود.

اوایل سال 1362 بود که شهید صالح جباری با عشق و علاقه وافر جهت خدمت در لباس پاسداری از میهن اسلامی و مبارزه با ضد انقلابیون به عضویت سازمان پیشمرگان مسلمان کرد درآمد و بعد از چندین ماه خدمت در سپاه به امر مقدس ازدواج اهتمام ورزید و به سنت نبوی (ص) لبیک گفت و یک سال بعد دخترش مریم دیده به جهان گشود.

در دهه شصت کردستان شرایط خاصی داشت و عده‌ای وابسته به ایادی استکبار و مزدور دشمن، امنیت را از مردم منطقه سلب کرده بودند؛ بویژه خانواده و بستگان پیشمرگان مسلمان که علیه آنها می‌جنگیدند از هیچ امنیتی برخوردار نبودند و در خیلی از مواقع عوامل ضدانقلاب شب هنگام به خانه‌ پیشمرگان مسلمان کرد هجوم می‌بردند.

علی رغم اینکه خانواده‌ و بستگان نیروهای سازمان پیشمرگان مسلمان کرد همواره در معرض خطر قرار داشتند، اما هر وقت گزارشی درباره حضور گروهک‌های ضد انقلاب به مرکز فرماندهی می رسید، اولین گروهی که به منطقه اعزام می شد، نیروهای سازمان پیشمرگان مسلمان کرد بود که عاشقانه و جان بر کف به استقبال خطر می رفتند.

تیر ماه سال 1365 دومین فرزند شهید جباری به دنیا آمد و ایشان با عشق به رسول گرامی اسلام (ص) فرزندش را محمد نام نهاد. یک سال از ولادت محمد می گذشت که شهید صالح جباری در روز یازدهم تیرماه سال 1366 در مصاف با گروهک‌های ضد انقلاب در روستای شیخ چوپان سقز در کمال شجاعت تا آخرین گلوله جنگید و با سربلندی تمام به شهادت رسید.

همرزمان شهید جباری نقل می‌کنند:

در آخرین لحظه‌های درگیری در حالی که گلوله‌ ای برایش باقی نمانده بود، با پرتاب سنگ به سوی عوامل ضد انقلاب با آن ها می‌ جنگید و با چوب از خود دفاع می کرد. همین امر موجب شد تا عوامل ضد انقلاب از ایشان کینه‌ به دل بگیرند و بعد از شهادتش پیکر پاک و غرقه به خونش را به عقب ماشین بسته و بر روی زمین بکشند.