معضل مزمن مدیران کوتوله‌ای

رویکرد کوتوله پروری!
به نظر می‌رسد اکثر این دولت‌ها در یک رویکرد به نام " رویکرد کوتوله پروری" اشتراک دارند. این رویکرد در دولت‌های مختلف دارای شدت و ضعف بوده، ولی متأسفانه در سیستم مدیریتی ایران نهادینه شد. این نوع رویکرد مشکلات زیادی برای رشد و توسعه کشور ایجاد نمود و سرمایه‌های عظیم کشور ازجمله ثروت بزرگ نیروی جوان، نفت و گاز و... را نابود کرد.


ویژگی‌های مشترک مدیران کوتوله:
*فاقد دانش، توانایی و شایستگی لازم هستند ولی با اطلاعات سطحی که دارند در مورد هر چیزی اظهارنظر می‌کنند.

*بیشتر وقت‌شان صرف جلسات بی‌ثمر می‌شود.

*مدیران زیرمجموعه خود را از میان افراد ناتوان‌تر از خود انتخاب می‌کنند.

*حوزه مدیریت‌شان به‌مثابه ملک شخصی است که بر اساس سلیقه و به فراخور زمان از آن هزینه می‌کنند.

*نگاه‌شان به مسند، نگاهی عنکبوتی است، بدان معنی که چینش زیرمجموعه را بر اساس بقاء خویش انجام می‌دهند.

* لابی با شخصیت‌های سیاسی مذهبی و به‌ویژه نمایندگان مجلس برای بقاء پست، از وظایف روزمره آن‌هاست.

* قانون بقاء پست در مورد آن‌ها صادق است، یعنی از دولتی به دولت دیگر همیشه مدیر می‌مانند و انگار مدیر متولد شده‌اند.

* مانع رشد و ارتقاء پرسنل زیرمجموعه خود شده و معیار ارتقاء افراد را میزان نزدیکی و وفاداری می‌دانند.

*ریسک‌پذیر نبوده و در انجام امور به دلیل عدم آگاهی از قوانین، دستور مستقیم بر انجام یا عدم انجام کار نمی‌دهند و پاراف درخواست‌های ارباب‌رجوع را، معمولاً با جمله‌ی معروف "طبق مقررات" حواله می‌دهند.

*لابی‌گرهای خبره‌ای بوده و زندگی‌شان از رانت‌ها تغذیه می‌شود.

* از بورس تحصیلی و مأموریت‌های پرسود به‌خوبی بهره می‌برند.

*برای پربار نمودن رزومه‌های‌شان، ریاست هیات‌های ورزشی و ... را برعهده‌گرفته و مانع بزرگی در مقابل ورزشکاران حرفه‌ای‌اند.

*علاقه شدیدی به برگزاری همایش‌های بزرگ و پرهزینه و بی‌محتوا دارند.

*مقدس مآبی در وجودشان موج می‌زند. صف اول هر مناسبتی می‌نشینند و زاویه دید دوربین‌ رسانه‌ها را به‌خوبی شناسایی می‌کنند.

* از بودجه دولت، بعضی از رسانه‌ها را اجیر و تبلیغات پر سروصدایی دارند.

* علی‌رغم نداشتن وقت کافی، رزومه پر و پیمانه‌ای از کتب و مقالات به چاپ رسیده دارند.

*بیرق آن‌ها بر پشت‌بام خانه‌شان افراشته و جهت وزش باد را به‌خوبی حس می‌کنند و به راحتی رنگ عوض می‌کنند.

*تشریفات‌شان زیاد و دیدارشان برای مردم پرمشقت است و معطل گذاشتن مردم را نشانه‌ی بالا بودن کلاس کاری و مشغله‌ی زیادشان می‌دانند.

*اگر در خطر عزل قرار گیرند، نزدیک‌ترین دوستان خود را قربانی می‌کنند.

* آمار پردازان و مستندسازان حرفه‌ای هستند و در مورد هر بحث به‌جای پاسخگویی منطقی به بیان آمار گیج‌کننده و انحرافی و گاه نادرست رو می‌آورند.

* با ایجاد شبکه‌های مدیریتی بین بخشی، در امور استخدامی به داد و ستد پرداخته و بستگان خود را به‌راحتی مستخدم دولت می‌کنند.

*ساعات آخر شب زمان لابی آن‌ها است و تصمیمات فردای‌شان نتیجه‌ی لابی‌های دیشب آن‌هاست.

*اسپانسرهای خوبی برای انتخابات هستند.

*پرونده سازان حرفه‌ای برای رقبای احتمالی‌اند.

*هم‌زمان هم مدیر، هم دانشجو و هم استاد دانشگاه هستند.

*برای دیدار مدیران بالادستی هدایای ارگانیک می‌برند.

*آهنگ انتظار گوشی‌های تلفن همراه آن‌ها بسیار معنوی و شامل سخن بزرگان است.

*در بوروکراسی و کاغذبازی استاد بی‌بدیل هستند.


نجات مدیریت کشور از دست مدیران کوتوله
رویکرد کوتوله پروری مانند بیماری مزمنی در بدنه مدیریتی کشور رسوخ کرده و نهادینه شده است. یکی از دلایل اصلی ناکارآمدی دولت‌ها و نارضایتی مردم، وجود این رویکرد خطرناک مدیریتی در آن‌هاست. حذف این رویکرد نیاز به عزمی جدی دارد و نجات مدیریت کشور از دست مدیران کوتوله، نجات کشور خواهد بود!

 

 

 

انتهای پیام/