سرعتگیرهای غیر استاندارد بلای جان وسایل نقلیه/گمنامی فعالیت های عمرانی شهرداری در مسیرهای شهری!!

سرعتگیر یا سرعتکاه به عنوان یکی از ابزارهای کنترل سرعت در نقاط مختلف دنیا شناخته شده و در کشورما هم بطور گسترده درحال استفاده است، اما با این وجود اگر استانداردهای لازم در نصب آن رعایت نشود یا مکان یابی اش صحیح نباشد نه تنها اثرگذاری مثبت نداشته بلکه باعث ایجاد خسارات مالی وجانی هم می شود.
افزایش روز افزون سرعتگیر های غیر استاندارد و غیر فنی در سطح کلان شهر زاهدان نه تنها آرامش را از روح و روان شهروندان گرفته، بلکه به افزایش میزان ترافیک و افزایش تصادفات نیز کمک کرده است.
متأسفانه در کشور ما تقریبا هیچگونه مطالعه دقیقی در مورد طراحی و چگونگی جانمایی سرعت گیر ها صورت نگرفته و غالبا بدون در نظر گرفتن اصول فنی و استاندارد به ساخت این سرعت گیرها اقدام می شود.
نخستین سرعت گیر دنیا در سال 1906 در نیوجرسی آمریکا ساخته شد، که این سرعت گیر در نزدیکی محل عبور عابران پیاده نصب شد، اما این در حالی بود که سرعت خودروها در آن زمان به طور میانگین 50 کیلومتر بر ساعت برآورد می شد.
تجربه مفید واقع شدن این سرعت گیر ها موجب شد که بعد از گذشت 60 سال در خیابان های هلند نیز سرعتگیرهایی در خیابانها قرار داده شوند.
در کشور ما ایران نیز در 20 سال اخیر استفاده از این نوع کنترل کننده ها به سرعت افزایش یافته اما تعداد و کیفیت سرعت گیرها و سرعت کاه ها در استان های مختلف متفاوت است.
عموما مدیریت کنترل ترافیک، یکی از دغدغه های مسئولان در شورای ترافیک شهرها است که یکی از راه های آسان، سریع و کم هزینه، ایجاد سرعت گیر و سرعت کاه در سطح شهر در قالب ساماندهی شبکه های خیابانی است.
البته این تصمیم در حالی است که راه حل های کار آمدتری همچون اصلاح حمل و نقل شخصی، ساماندهی حمل بار، استفاده از حمل و نقل عمومی، استفاده از حمل و نقل غیر موتوری، ایجاد مقررات و قوانین، اعمال مقررات، آموزش و فرهنگ سازی، پیش روی مسئولان شهری قرار دارد.
براساس استانداردهای بین المللی سرعت گیر یا (BUMP) نوعی سرعت گیر از جنس پلاستیک یا لاستیک می باشد و ابزاری است برای کنترل سرعت وسایل نقلیه، طبق استانداردهای موجود، ارتفاع بلند ترین نقطه یک سرعتگیر باید بین7 تا10 سانتی متر باشد و پهنای آن 30 سانتی متر.
اما از نظر استانداردهای بین المللی سرعتکاه یا (Hump) که از این ابزار بانام سرعتگیر ملایم نیز یاد می کنند، اکثرا از جنس آسفالت است و می بایست ارتفاع بلندترین نقطه سرعتکاه بین7 تا10 سانتی متر و پهنای آن بین 3.5 تا 6.7 متر باشد.
با این وجود جای این سوال باقی است که آیا سرعتگیر ها و سرعت کاه های اجرا شده در شهرهایی که ما زندگی می کنیم به استانداردهای جهانی نزدیک است و آیا اصلا می شود اسم آن ها را سرعت گیر و سرعت کاه نامید یا خیر.
البته در سطح شهرهای استان ما و حداقل استان همجوار ساخت سرعتگیرها از نظر کمیت و کیفیت جای بحث دارد چرا که برخی از این سرعتگیرها بیشتر قُلنج گیر هستند تا سرعتگیر.
ایجاد آب گرفتی پشت سرعت گیرها و سرعت کاه ها هنگام بارندگی و ازبین رفتن روسازی و افزایش تصادفات جلو به عقب بر اثر ترمز ناگهانی هم از دستاوردهای متداول سرعتگیرها و سرعت کاه ها است.
اما مشکلات عنوان شده در کشورهای پیشرفته با طراحی سرعت گیرها و سرعت کاه های هوشمند نه تنها بر طرف شده بلکه تهدید را به یک فرصت تبدیل کرده و از این نوع سرعت گیرها برق تولید می کنند، اما در کشور ما به دلیل آماده نبودن زیرساخت ها فعلا نمی توان از این تکنولوژی استفاده کرد و باید تا آنجایی که ممکن است از سرعت گیرها و سرعت کاه های غیر استاندارد کاست.
در کنار این موارد گفته شده باید فرهنگ رانندگی را در جامعه تقویت کنیم تا با ایجاد فرهنگ غنی، دیگر نیاز به عوامل باز دارنده احساس نشود.
اگر با ایجاد فرهنگ درست رانندگی به قوانین راهنمایی و رانندگی بیشتر توجه کنیم، در رانندگی صبر پیشه کنیم به حقوق دیگران احترام بگذاریم، کمی گذشت داشته باشیم، قطعا در روند روان سازی ترافیک موثر خواهد بود و مسئولان ترافیکی ما در تصمیمات خود تجدید نظر خواهند کرد.

انتهای پیام/