پروژه "جان کین" در ایران: استفاده از "خشونت محاسبه شده" علیه نظام
از دانشگاه مفید تا حزب مشارکت ایران
او نخستین بار پس از آشوب های 18 تیر 1378 تحت پوشش «پروژه مبادلات آکادمیک» با دانشگاه مفید وارد تهران شد. این پروژه یک سرمایه گذاری مشترک میان دانشگاه وست مینستر با بنیاد اعانه ملی برای دموکراسی ( NED ) بود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ روزنامه کیهان امروز دوشنبه در صفحه پاورقی خود به قلم پیام فضلی نژاد نوشت: جان کین دهه های 1970 و 1980 به همراه استادش سی. بی. مک فرسون (تئوریسین مشهور دموکراسی) روزهای بسیاری را در کشورهای اروپای شرقی گذراند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,با رهبران جنبش همبستگی لهستان و گروه پیمان 77 برای براندازی حکومت های لهستان و چکسلواکی همکاری نزدیک داشت. حتی در سال 1984 با چاپ کتابی از زندگی سیاسی واسلاو هاول، رهبر کودتای مخملی چکسلواکی چهره یک قهرمان آزادیخواه را ساخت. دو سال پس از نشر این کتاب، کلوب سری بیلدربرگ نیز با اهدای جایزه اراسموس از مبارزات هاول تجلیل کرد. سال 1988 کین با نشر کتاب دموکراسی و جامعه مدنی، مدلی ستیزه گر از جامعه مدنی را ارائه داد. یک سال بعد، چکسلواکی و لهستان کمونیستی فرو ریخت. در واقع؛ واژه «جامعه مدنی» پس از 130 سال غیبت و خاموشی در مغرب زمین، این بار برای استفاده در پروژه «براندازی نرم» به اندیشه سیاسی غرب بازگشت. از ابتدای دهه 1990 جان کین در مرکز مطالعات دموکراسی( CSD ) پروژه دموکراسی سازی ایران و برنامه «اسلام و دموکراسی» را پایه گذاشت که اکنون یکی از دروس اصلی دوره فوق لیسانس «علوم سیاسی و روابط بین الملل» دانشگاه وست مینستر است.
,او نخستین بار پس از آشوب های 18 تیر 1378 تحت پوشش «پروژه مبادلات آکادمیک» با دانشگاه مفید وارد تهران شد. این پروژه یک سرمایه گذاری مشترک میان دانشگاه وست مینستر با بنیاد اعانه ملی برای دموکراسی ( NED ) بود. روسای این نهادها می کوشیدند تا به منظور پیشبرد اصلاحات و پروژه جامعه مدنی از رهگذر مبادلات آکادمیک و تاسیس شبکه های منطقه ای «توان تکنیکی سازمان های غیردولتی را افزایش دهند؛ همچنین به اصلاح طلبان آموزش دهند که چگونه برای اثرگذاری بر دولت برنامه ریزی کنند و چگونه به توسعه استراتژی ویژه رسانه ها و کسب حمایت های مردمی بپردازند.» جان کین روز 27 مهر 1378 پس از دیدار با سعید حجاریان و عبدالکریم سروش، برای ملاقات با آیت الله عبدالکریم موسوی اردبیلی (رئیس دانشگاه مفید) به قم رفت. او در این سفر رایزنی های بسیاری را با مقامات حزب مشارکت ایران، اعضای حلقه کیان و برخی روحانیون اصلاح طلب انجام داد که جزئیات آن مذاکرات، هنوز«محرمانه» مانده است. پس از این سفر، نفوذ کین بر رسانه های اصلاح طلب افزایش یافت، چنان که روزنامه ایران (ارگان دولت اصلاحات) در تبیین «جامعه مدنی» به نقل از او می نوشت:
,«جامعه مدنی» مجموعه ای از نهادهای غیردولتی را دربر می گیرد که از حمایت دولت برخوردارند. این نهادها خشونت طلب نیستند، خودجوشند و با یکدیگر و با دولت در «تنش» مداوم اند!
,بار دیگر، کین در پاییز 1383 به ایران آمد. وقتی او پا به تهران گذاشت که سروش و حسین بشیریه از دیدار با جرج شولتز (وزیر خارجه سابق آمریکا) و فرانسیس فوکویاما (استراتژیست پنتاگون) به ایران بازگشته بودند. از رهگذر این دیدارها، مقامات ایالات متحده قصد پیشبرد پروژه «لهستانیزه کردن ایران» را داشتند؛ پروژه ای که از مدل جنبش همبستگی لهستان اقتباس گشت و البته تئوریسین انگلیسی آن هم در تهران به سر می برد. مأموریت کین ایجاد یک «هسته مادر» برای«کودتای مخملی» در ایران بود و یک کارگاه آموزشی را نیز برگزار کرد. در بانک اطلاعاتی مرکز تحقیقات سیاست های علمی کشور این کارگاه با نام «دوره آموزشی گذار به مردم سالاری» ثبت شده است، اما آنچه که این فیلسوف انگلیسی به اصلاح طلبان می آموخت، استفاده از «میزان محاسبه شده ای از خشونت» و «مقاومت در برابر قانون و نظم» بود. جان کین اعتقاد داشت «کار دموکراسی به زیر سوال بردن این باور است که حاکمیت، مقرّر خداوند است» و صریحاً می گفت:
,اگر زمانی «راهبردهای غیرخشن» ناکام ماندند یا «نامناسب» به نظر رسیدند، از میزان های محاسبه شده ای از «خشونت» استفاده کنید و در برابر گرایش به سمت راهبردهای «قانون و نظم» اقتدارگرایانه، مقاومت کنید.
,کین در این سفر نیز با سعید حجاریان به دیدار و گفت وگویی طولانی نشست تا آخرین دستورالعمل های «براندازی نرم» و مدل های «دموکراتیزاسیون» را به استراتژیست های حزب مشارکت ایران انتقال دهد. از نظر کین، «حجاریان نمادی از تغییر گسترده ای است که در ایران جریان دارد و این روند برگشت ناپذیر است.»
,اما، این «نماد تغییر» پس از شنیدن راهبردهای جان کین برای مبارزه مدنی خطاب به اعضاء حزب مشارکت ایران گفت که «ما حتی در تئوری دموکراسی هم عقب مانده هستیم» و افزود:
,آقای «جان کین» مدتی پیش به ایران آمد. بحث های زیادی با هم داشتیم. دیدم خیلی از موضوعاتی که مطرح می کند، مباحث جدی و جدیدی است که درباره آن فکر هم نکرده ام. مثل «رابطه دموکراسی با مسئولیت» یا با اخلاق یا خشونت. کارهای مطالعاتی که آنها در غرب انجام داده اند، نتیجه اتفاقاتی است که در 10 تا 15 سال گذشته رخ داده؛ مثل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، دموکراتیزه شدن ده ها کشور... مثلاً در حال حاضر نوع جدید دموکراسی با اسم «دموکراسی برون زا» پیدا شده است. در این الگو چون «دمو» (توده مردم عراق) برای تغییر «کراسی» (حکومت) خود توان نداشت، در نتیجه آمریکا به یاری «دمو» آمد و پدیده تازه ای شکل گرفت با عنوان «دمو آمریکاکراسی». ما نیاز داریم این پدیده را مورد بحث و بررسی و مطالعه قرار دهیم.
,گرچه کین از اصلاح طلبان خواست تا به دخالت و حمایت قدرت های خارجی برای استقرار نظام لیبرال سرمایه داری در ایران فکر کنند، ولی بیشتر به استراتژی «براندازی قانونی» از راه انتخابات تمایل داشت. به همین سبب پیشنهاد کرد که دولت اصلاحات با حمایت ویژه مالی از سازمان های غیردولتی، رسانه های مستقل و نهادهای مدنی، سریعاً و به هر وسیله ای عرصه عمومی (جامعه) را فتح کند. او معتقد بود هر NGO یک «آزمایشگاه کوچک» برای جامعه مدنی است که نه تنها حساسیت کسی را برنمی انگیزد، بلکه خیلی راحت می تواند کارهای خود را در حاشیه امن پیش ببرد.
,وقتی تعداد این آزمایشگاه های کوچک زیاد شود، حکومت با چالش مواجه می شود و به تدریج باید عرصه را به آنان واگذار کند. چنانچه پروژه دولتی جامعه مدنی از حاکمیت شکست بخورد، این NGOها به عنوان یک منجی، «مبارزه مدنی» را علیه رژیم کلید می زنند. کین اعتقاد داشت که در کنار این نیرو، اصلاح طلبان باید یک شبکه چند قطبی از رسانه های اینترنتی و... را بسازند تا از طریق مصادره افکار عمومی، انتخابات را «مهار» سازند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه