به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت، سایت وابسته به «NBC News» شامگاه گذشته به وقت ایران در مقالهای با عنوان «اروپا چه تدبیری برای تحریمهای آمریکا و مداومت بر داد و ستد با ایران میاندیشد» به قلم «جاش لدرمن» و «دن د. لس» به مسأله تحریمهای ایران و راهکارهای اروپا برای کاهش نفوذ آمریکا در روابط تجاری میان کشورهای مختلف پرداخته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,در بخشی از این مطلب آمده است:«تحریمها عمدتا کسب و کارها و بانکها را مجبور کرده است که مابین داد و ستد با ایران و داد و ستد با ایالات متحده آمریکا، یکی را برگزینند. این انتخاب برای بنگاههای تجاری عظیم و چندملیتی، روشن است. از زمانی که ترامپ از بازگشت تحریمها خبر داد، شرکتهای بزرگ، عزیمت از ایران و تعطیل کردن روابط تجاری خود با این کشور را آغاز کردند؛ از جمله «Daimler AG»، شرکت نفت و گاز فرانسوی توتال، شرکت هواپیمایی انگلیسی «بریتیش ایرویز» و نیز شرکت هواپیمایی فرانسوی «ایر فرانس» که با وارد شدن آسیب به توافق هستهای، ایران را ترک کردند. آدام اسمیت، مشاور ارشد پیشین وزارت خزانهداری آمریکا در امور تحریمها میگوید سرمایه میتواند در ایران خلق شود اما چیزی شبیه به فرصتهای تجاری موجود در بازار ایالات متحده آمریکا در ایران وجود ندارد.»
پیش از آن که به اصل مطلب بپردازیم لازم است بدانیم که «جاش لدرمن»، گزارشگر و تحلیلگر، فردی است که علاوه بر NBC News با آسوشیتدپرس نیز همکاری تنگاتنگی دارد و به برخی از مقامات برکنارشده آمریکا نیز نزدیک است. او پیشتر در گفتگو با برخی از کارشناسان، این تحلیل را پیشروی مخاطبان خود قرار داده بود که با خروج آمریکا از برجام، «دورهای از سراسیمگیها» آغاز خواهد شد.
رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است
این دوره سراسیمگی، چنانکه «جاش» گفته بود برای آمریکا فرارسیده است. مقامات آمریکایی شتابزده در پی آنند که تحریمها علیه ایران را تقویت کنند و در این راه از ابزارهای گوناگون دیپلماتیک و غیردیپلماتیک بهره میگیرند. هدف روشن است: ضربه زدن به اقتصاد ایران، تشدید نارضایتی مردم و نهایتا تغییر نظام. این رفتار غیردموکراتیک آمریکا که کشورهای مختلف را مجبور میکند تا از داد و ستد با ایران دست بکشند، در تاریخ دموکراسی بینظیر است.
بنابر اعلام مقامات آمریکا، قرار است از ماه نوامبر(آبانماه) شدیدترین تحریمهای ممکن علیه ایران اعمال شود. بر همین اساس، از چند ماه قبل، شرکتهای بزرگ بسیاری ایران را ترک کردند. تحریمهای جدید آمریکا البته بیشتر حوزه نفت ایران را نشانه گرفته است و به همین خاطر شرکت نفتی توتال نیز چندی قبل ایران را ترک کرد بیآنکه این بیتعهدی هزینهای برای این شرکت داشته باشد.
وقتی سخن منتقدان شنیده نشد...
پیشتر و در هنگام انعقاد قرارداد با توتال، منتقدان بسیاری هشدار میدادند که توتال، بیتردید ایران را تحت فشار آمریکا ترک خواهد کرد؛ بنابراین باید سازوکار هزینهسازی در معامله با این شرکت تعبیه شود تا خروج این شرکت از ایران دستکم هزینهساز باشد اما مقامات ایرانی دخیل در انعقاد این قرارداد نه تنها توجهی به سخن منتقدان نکردند بلکه آنها را به تلخی راندند.
این البته همان اتفاقی است که برجام افتاده است. چرا امروز نگران تحریمهای آمریکا هستیم؟ چون اولا در برجام هیچ سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از توافق تعبیه نشد؛ ثانیا بسیاری از تحریمها، تعلیق و نه لغو شدند و ثالثا حجم انبوهی از قوانین تحریمی اساسا نادیده گرفته شدند. مورد سوم از نگاه نگارنده حائز اهمیت بسیاری است؛ چراکه حتی اگر سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از برجام تعبیه میشد و حتی همه تحریمها «بالمره» لغو میشدند، ایالات متحده آمریکا میتوانست با استناد به TRA، IEEPA و CISSADA ایران را بار دیگر و به سادگی درگیر تحریم کند و به اصطلاح، «لغو تحریمها را دور بزند!»
بنابراین به نظر میرسد سهم بیتدبیریهای داخلی در بروز شرایط حاضر از سهم عوامل خارجی کمتر نباشد. بخشی از نابسامانیها هم البته به شرایط روانی ناشی از تحریمها بازمیگردد. بر این اساس، آمریکا اگرچه نمیتواند تأثیر تام و تمامی بر اقتصاد ایران بگذارد و اگرچه ممکن نیست که بنابر ادعاها فروش نفت ایران به صفر برسد، اما آشفتگیهای روانی داخلی، مردم و مسئولان را به اتخاذ تصمیماتی وامیدارد که اوضاع را از آنچه هست بدتر میکند.
ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!
نکته دیگر آن که آمریکا تلاش میکند که فرصتهای تجارت را از ایران بگیرد و در چنین شرایطی، برخی از کارشناسان توصیه میکنند که ایران در کشورهای دیگر سرمایهگذاری کند. این یک راهبرد استراتژیک است. سرمایهگذاری ایران در کشورهای دیگر علاوه بر این که ایران را به متحد قویتری برای برخی از کشورها تبدیل میکند، میتواند کشور ما را از بنبستهای اقتصادی برهاند. این البته تنها یک راهکار است که باید مورد بررسی دقیق قرار بگیرد. ضمن آن که اگر 250 هزار میلیارد تومان از معوقات بانکی بازپس گرفته شود، اندکی از حجم اختلاسها کاسته شود و بیش از 100 هزار میلیارد تومان از املاک خریداریشده توسط بانکها به چرخه اقتصاد بازگردد، ایران منابع لازم برای سرمایهگذاری در دیگر کشورها را در اختیار خواهد داشت.
به هر حال باید دید مسئولان و تصمیمگیران برای کاهش بار روانی تحریمها و نیز کاهش تأثیر حقیقی تحریمها چه تدبیری میاندیشند.
انتهای پیام/
در بخشی از این مطلب آمده است:«تحریمها عمدتا کسب و کارها و بانکها را مجبور کرده است که مابین داد و ستد با ایران و داد و ستد با ایالات متحده آمریکا، یکی را برگزینند. این انتخاب برای بنگاههای تجاری عظیم و چندملیتی، روشن است. از زمانی که ترامپ از بازگشت تحریمها خبر داد، شرکتهای بزرگ، عزیمت از ایران و تعطیل کردن روابط تجاری خود با این کشور را آغاز کردند؛ از جمله «Daimler AG»، شرکت نفت و گاز فرانسوی توتال، شرکت هواپیمایی انگلیسی «بریتیش ایرویز» و نیز شرکت هواپیمایی فرانسوی «ایر فرانس» که با وارد شدن آسیب به توافق هستهای، ایران را ترک کردند. آدام اسمیت، مشاور ارشد پیشین وزارت خزانهداری آمریکا در امور تحریمها میگوید سرمایه میتواند در ایران خلق شود اما چیزی شبیه به فرصتهای تجاری موجود در بازار ایالات متحده آمریکا در ایران وجود ندارد.»
پیش از آن که به اصل مطلب بپردازیم لازم است بدانیم که «جاش لدرمن»، گزارشگر و تحلیلگر، فردی است که علاوه بر NBC News با آسوشیتدپرس نیز همکاری تنگاتنگی دارد و به برخی از مقامات برکنارشده آمریکا نیز نزدیک است. او پیشتر در گفتگو با برخی از کارشناسان، این تحلیل را پیشروی مخاطبان خود قرار داده بود که با خروج آمریکا از برجام، «دورهای از سراسیمگیها» آغاز خواهد شد.
رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است
این دوره سراسیمگی، چنانکه «جاش» گفته بود برای آمریکا فرارسیده است. مقامات آمریکایی شتابزده در پی آنند که تحریمها علیه ایران را تقویت کنند و در این راه از ابزارهای گوناگون دیپلماتیک و غیردیپلماتیک بهره میگیرند. هدف روشن است: ضربه زدن به اقتصاد ایران، تشدید نارضایتی مردم و نهایتا تغییر نظام. این رفتار غیردموکراتیک آمریکا که کشورهای مختلف را مجبور میکند تا از داد و ستد با ایران دست بکشند، در تاریخ دموکراسی بینظیر است.
بنابر اعلام مقامات آمریکا، قرار است از ماه نوامبر(آبانماه) شدیدترین تحریمهای ممکن علیه ایران اعمال شود. بر همین اساس، از چند ماه قبل، شرکتهای بزرگ بسیاری ایران را ترک کردند. تحریمهای جدید آمریکا البته بیشتر حوزه نفت ایران را نشانه گرفته است و به همین خاطر شرکت نفتی توتال نیز چندی قبل ایران را ترک کرد بیآنکه این بیتعهدی هزینهای برای این شرکت داشته باشد.
وقتی سخن منتقدان شنیده نشد...
پیشتر و در هنگام انعقاد قرارداد با توتال، منتقدان بسیاری هشدار میدادند که توتال، بیتردید ایران را تحت فشار آمریکا ترک خواهد کرد؛ بنابراین باید سازوکار هزینهسازی در معامله با این شرکت تعبیه شود تا خروج این شرکت از ایران دستکم هزینهساز باشد اما مقامات ایرانی دخیل در انعقاد این قرارداد نه تنها توجهی به سخن منتقدان نکردند بلکه آنها را به تلخی راندند.
این البته همان اتفاقی است که برجام افتاده است. چرا امروز نگران تحریمهای آمریکا هستیم؟ چون اولا در برجام هیچ سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از توافق تعبیه نشد؛ ثانیا بسیاری از تحریمها، تعلیق و نه لغو شدند و ثالثا حجم انبوهی از قوانین تحریمی اساسا نادیده گرفته شدند. مورد سوم از نگاه نگارنده حائز اهمیت بسیاری است؛ چراکه حتی اگر سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از برجام تعبیه میشد و حتی همه تحریمها «بالمره» لغو میشدند، ایالات متحده آمریکا میتوانست با استناد به TRA، IEEPA و CISSADA ایران را بار دیگر و به سادگی درگیر تحریم کند و به اصطلاح، «لغو تحریمها را دور بزند!»
بنابراین به نظر میرسد سهم بیتدبیریهای داخلی در بروز شرایط حاضر از سهم عوامل خارجی کمتر نباشد. بخشی از نابسامانیها هم البته به شرایط روانی ناشی از تحریمها بازمیگردد. بر این اساس، آمریکا اگرچه نمیتواند تأثیر تام و تمامی بر اقتصاد ایران بگذارد و اگرچه ممکن نیست که بنابر ادعاها فروش نفت ایران به صفر برسد، اما آشفتگیهای روانی داخلی، مردم و مسئولان را به اتخاذ تصمیماتی وامیدارد که اوضاع را از آنچه هست بدتر میکند.
ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!
نکته دیگر آن که آمریکا تلاش میکند که فرصتهای تجارت را از ایران بگیرد و در چنین شرایطی، برخی از کارشناسان توصیه میکنند که ایران در کشورهای دیگر سرمایهگذاری کند. این یک راهبرد استراتژیک است. سرمایهگذاری ایران در کشورهای دیگر علاوه بر این که ایران را به متحد قویتری برای برخی از کشورها تبدیل میکند، میتواند کشور ما را از بنبستهای اقتصادی برهاند. این البته تنها یک راهکار است که باید مورد بررسی دقیق قرار بگیرد. ضمن آن که اگر 250 هزار میلیارد تومان از معوقات بانکی بازپس گرفته شود، اندکی از حجم اختلاسها کاسته شود و بیش از 100 هزار میلیارد تومان از املاک خریداریشده توسط بانکها به چرخه اقتصاد بازگردد، ایران منابع لازم برای سرمایهگذاری در دیگر کشورها را در اختیار خواهد داشت.
به هر حال باید دید مسئولان و تصمیمگیران برای کاهش بار روانی تحریمها و نیز کاهش تأثیر حقیقی تحریمها چه تدبیری میاندیشند.
انتهای پیام/
در بخشی از این مطلب آمده است:«تحریمها عمدتا کسب و کارها و بانکها را مجبور کرده است که مابین داد و ستد با ایران و داد و ستد با ایالات متحده آمریکا، یکی را برگزینند. این انتخاب برای بنگاههای تجاری عظیم و چندملیتی، روشن است. از زمانی که ترامپ از بازگشت تحریمها خبر داد، شرکتهای بزرگ، عزیمت از ایران و تعطیل کردن روابط تجاری خود با این کشور را آغاز کردند؛ از جمله «Daimler AG»، شرکت نفت و گاز فرانسوی توتال، شرکت هواپیمایی انگلیسی «بریتیش ایرویز» و نیز شرکت هواپیمایی فرانسوی «ایر فرانس» که با وارد شدن آسیب به توافق هستهای، ایران را ترک کردند. آدام اسمیت، مشاور ارشد پیشین وزارت خزانهداری آمریکا در امور تحریمها میگوید سرمایه میتواند در ایران خلق شود اما چیزی شبیه به فرصتهای تجاری موجود در بازار ایالات متحده آمریکا در ایران وجود ندارد.»
پیش از آن که به اصل مطلب بپردازیم لازم است بدانیم که «جاش لدرمن»، گزارشگر و تحلیلگر، فردی است که علاوه بر NBC News با آسوشیتدپرس نیز همکاری تنگاتنگی دارد و به برخی از مقامات برکنارشده آمریکا نیز نزدیک است. او پیشتر در گفتگو با برخی از کارشناسان، این تحلیل را پیشروی مخاطبان خود قرار داده بود که با خروج آمریکا از برجام، «دورهای از سراسیمگیها» آغاز خواهد شد.
رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است
این دوره سراسیمگی، چنانکه «جاش» گفته بود برای آمریکا فرارسیده است. مقامات آمریکایی شتابزده در پی آنند که تحریمها علیه ایران را تقویت کنند و در این راه از ابزارهای گوناگون دیپلماتیک و غیردیپلماتیک بهره میگیرند. هدف روشن است: ضربه زدن به اقتصاد ایران، تشدید نارضایتی مردم و نهایتا تغییر نظام. این رفتار غیردموکراتیک آمریکا که کشورهای مختلف را مجبور میکند تا از داد و ستد با ایران دست بکشند، در تاریخ دموکراسی بینظیر است.
بنابر اعلام مقامات آمریکا، قرار است از ماه نوامبر(آبانماه) شدیدترین تحریمهای ممکن علیه ایران اعمال شود. بر همین اساس، از چند ماه قبل، شرکتهای بزرگ بسیاری ایران را ترک کردند. تحریمهای جدید آمریکا البته بیشتر حوزه نفت ایران را نشانه گرفته است و به همین خاطر شرکت نفتی توتال نیز چندی قبل ایران را ترک کرد بیآنکه این بیتعهدی هزینهای برای این شرکت داشته باشد.
وقتی سخن منتقدان شنیده نشد...
پیشتر و در هنگام انعقاد قرارداد با توتال، منتقدان بسیاری هشدار میدادند که توتال، بیتردید ایران را تحت فشار آمریکا ترک خواهد کرد؛ بنابراین باید سازوکار هزینهسازی در معامله با این شرکت تعبیه شود تا خروج این شرکت از ایران دستکم هزینهساز باشد اما مقامات ایرانی دخیل در انعقاد این قرارداد نه تنها توجهی به سخن منتقدان نکردند بلکه آنها را به تلخی راندند.
این البته همان اتفاقی است که برجام افتاده است. چرا امروز نگران تحریمهای آمریکا هستیم؟ چون اولا در برجام هیچ سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از توافق تعبیه نشد؛ ثانیا بسیاری از تحریمها، تعلیق و نه لغو شدند و ثالثا حجم انبوهی از قوانین تحریمی اساسا نادیده گرفته شدند. مورد سوم از نگاه نگارنده حائز اهمیت بسیاری است؛ چراکه حتی اگر سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از برجام تعبیه میشد و حتی همه تحریمها «بالمره» لغو میشدند، ایالات متحده آمریکا میتوانست با استناد به TRA، IEEPA و CISSADA ایران را بار دیگر و به سادگی درگیر تحریم کند و به اصطلاح، «لغو تحریمها را دور بزند!»
بنابراین به نظر میرسد سهم بیتدبیریهای داخلی در بروز شرایط حاضر از سهم عوامل خارجی کمتر نباشد. بخشی از نابسامانیها هم البته به شرایط روانی ناشی از تحریمها بازمیگردد. بر این اساس، آمریکا اگرچه نمیتواند تأثیر تام و تمامی بر اقتصاد ایران بگذارد و اگرچه ممکن نیست که بنابر ادعاها فروش نفت ایران به صفر برسد، اما آشفتگیهای روانی داخلی، مردم و مسئولان را به اتخاذ تصمیماتی وامیدارد که اوضاع را از آنچه هست بدتر میکند.
ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!
نکته دیگر آن که آمریکا تلاش میکند که فرصتهای تجارت را از ایران بگیرد و در چنین شرایطی، برخی از کارشناسان توصیه میکنند که ایران در کشورهای دیگر سرمایهگذاری کند. این یک راهبرد استراتژیک است. سرمایهگذاری ایران در کشورهای دیگر علاوه بر این که ایران را به متحد قویتری برای برخی از کشورها تبدیل میکند، میتواند کشور ما را از بنبستهای اقتصادی برهاند. این البته تنها یک راهکار است که باید مورد بررسی دقیق قرار بگیرد. ضمن آن که اگر 250 هزار میلیارد تومان از معوقات بانکی بازپس گرفته شود، اندکی از حجم اختلاسها کاسته شود و بیش از 100 هزار میلیارد تومان از املاک خریداریشده توسط بانکها به چرخه اقتصاد بازگردد، ایران منابع لازم برای سرمایهگذاری در دیگر کشورها را در اختیار خواهد داشت.
به هر حال باید دید مسئولان و تصمیمگیران برای کاهش بار روانی تحریمها و نیز کاهش تأثیر حقیقی تحریمها چه تدبیری میاندیشند.
انتهای پیام/
در بخشی از این مطلب آمده است:«تحریمها عمدتا کسب و کارها و بانکها را مجبور کرده است که مابین داد و ستد با ایران و داد و ستد با ایالات متحده آمریکا، یکی را برگزینند. این انتخاب برای بنگاههای تجاری عظیم و چندملیتی، روشن است. از زمانی که ترامپ از بازگشت تحریمها خبر داد، شرکتهای بزرگ، عزیمت از ایران و تعطیل کردن روابط تجاری خود با این کشور را آغاز کردند؛ از جمله «Daimler AG»، شرکت نفت و گاز فرانسوی توتال، شرکت هواپیمایی انگلیسی «بریتیش ایرویز» و نیز شرکت هواپیمایی فرانسوی «ایر فرانس» که با وارد شدن آسیب به توافق هستهای، ایران را ترک کردند. آدام اسمیت، مشاور ارشد پیشین وزارت خزانهداری آمریکا در امور تحریمها میگوید سرمایه میتواند در ایران خلق شود اما چیزی شبیه به فرصتهای تجاری موجود در بازار ایالات متحده آمریکا در ایران وجود ندارد.»
,پیش از آن که به اصل مطلب بپردازیم لازم است بدانیم که «جاش لدرمن»، گزارشگر و تحلیلگر، فردی است که علاوه بر NBC News با آسوشیتدپرس نیز همکاری تنگاتنگی دارد و به برخی از مقامات برکنارشده آمریکا نیز نزدیک است. او پیشتر در گفتگو با برخی از کارشناسان، این تحلیل را پیشروی مخاطبان خود قرار داده بود که با خروج آمریکا از برجام، «دورهای از سراسیمگیها» آغاز خواهد شد.
,رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است
, رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است, رفتارهای غیردموکراتیک آمریکا در تاریخ بینظیر است,این دوره سراسیمگی، چنانکه «جاش» گفته بود برای آمریکا فرارسیده است. مقامات آمریکایی شتابزده در پی آنند که تحریمها علیه ایران را تقویت کنند و در این راه از ابزارهای گوناگون دیپلماتیک و غیردیپلماتیک بهره میگیرند. هدف روشن است: ضربه زدن به اقتصاد ایران، تشدید نارضایتی مردم و نهایتا تغییر نظام. این رفتار غیردموکراتیک آمریکا که کشورهای مختلف را مجبور میکند تا از داد و ستد با ایران دست بکشند، در تاریخ دموکراسی بینظیر است.
,بنابر اعلام مقامات آمریکا، قرار است از ماه نوامبر(آبانماه) شدیدترین تحریمهای ممکن علیه ایران اعمال شود. بر همین اساس، از چند ماه قبل، شرکتهای بزرگ بسیاری ایران را ترک کردند. تحریمهای جدید آمریکا البته بیشتر حوزه نفت ایران را نشانه گرفته است و به همین خاطر شرکت نفتی توتال نیز چندی قبل ایران را ترک کرد بیآنکه این بیتعهدی هزینهای برای این شرکت داشته باشد.
,وقتی سخن منتقدان شنیده نشد...
, وقتی سخن منتقدان شنیده نشد..., وقتی سخن منتقدان شنیده نشد...,پیشتر و در هنگام انعقاد قرارداد با توتال، منتقدان بسیاری هشدار میدادند که توتال، بیتردید ایران را تحت فشار آمریکا ترک خواهد کرد؛ بنابراین باید سازوکار هزینهسازی در معامله با این شرکت تعبیه شود تا خروج این شرکت از ایران دستکم هزینهساز باشد اما مقامات ایرانی دخیل در انعقاد این قرارداد نه تنها توجهی به سخن منتقدان نکردند بلکه آنها را به تلخی راندند.
,این البته همان اتفاقی است که برجام افتاده است. چرا امروز نگران تحریمهای آمریکا هستیم؟ چون اولا در برجام هیچ سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از توافق تعبیه نشد؛ ثانیا بسیاری از تحریمها، تعلیق و نه لغو شدند و ثالثا حجم انبوهی از قوانین تحریمی اساسا نادیده گرفته شدند. مورد سوم از نگاه نگارنده حائز اهمیت بسیاری است؛ چراکه حتی اگر سازوکار هزینهسازی برای خروج آمریکا از برجام تعبیه میشد و حتی همه تحریمها «بالمره» لغو میشدند، ایالات متحده آمریکا میتوانست با استناد به TRA، IEEPA و CISSADA ایران را بار دیگر و به سادگی درگیر تحریم کند و به اصطلاح، «لغو تحریمها را دور بزند!»
,بنابراین به نظر میرسد سهم بیتدبیریهای داخلی در بروز شرایط حاضر از سهم عوامل خارجی کمتر نباشد. بخشی از نابسامانیها هم البته به شرایط روانی ناشی از تحریمها بازمیگردد. بر این اساس، آمریکا اگرچه نمیتواند تأثیر تام و تمامی بر اقتصاد ایران بگذارد و اگرچه ممکن نیست که بنابر ادعاها فروش نفت ایران به صفر برسد، اما آشفتگیهای روانی داخلی، مردم و مسئولان را به اتخاذ تصمیماتی وامیدارد که اوضاع را از آنچه هست بدتر میکند.
,ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!
, ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!, ضرورت سرمایهگذاری ایران در دیگر کشورها!,نکته دیگر آن که آمریکا تلاش میکند که فرصتهای تجارت را از ایران بگیرد و در چنین شرایطی، برخی از کارشناسان توصیه میکنند که ایران در کشورهای دیگر سرمایهگذاری کند. این یک راهبرد استراتژیک است. سرمایهگذاری ایران در کشورهای دیگر علاوه بر این که ایران را به متحد قویتری برای برخی از کشورها تبدیل میکند، میتواند کشور ما را از بنبستهای اقتصادی برهاند. این البته تنها یک راهکار است که باید مورد بررسی دقیق قرار بگیرد. ضمن آن که اگر 250 هزار میلیارد تومان از معوقات بانکی بازپس گرفته شود، اندکی از حجم اختلاسها کاسته شود و بیش از 100 هزار میلیارد تومان از املاک خریداریشده توسط بانکها به چرخه اقتصاد بازگردد، ایران منابع لازم برای سرمایهگذاری در دیگر کشورها را در اختیار خواهد داشت.
,به هر حال باید دید مسئولان و تصمیمگیران برای کاهش بار روانی تحریمها و نیز کاهش تأثیر حقیقی تحریمها چه تدبیری میاندیشند.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه