دروازه هایی به رنگ آسمان در کلبه هایی از جنس سادگی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، گویی ماسوله ای در غرب کشور است اصالت خود را حفظ کرده و در کنار طبیعت زیبای آن، مدنیت و شهرنشینی،  منطقه زیبایی خاصی به هزار ماسوله داده است.

به سمت راه پر پیچ و خم سروآباد و مریوان که می رویم طبیعت زیبای آن چشم هر بیننده ای را به خود جلب می کند، زیبایی های مخملی سبز رنگ در فصل بهار و ظرافت مخملی زرد رنگ در فصل پاییز گویا نظاره گر بودن انسان را به آن، دو برابر می کند.

روز، جلوه رنگین و بزرگی خداوند است. اما شب معنای دیگر دارد. شب در زیر نور ماه، رحمت خدا روی آدمی جاری خواهد شد و چنان مبهوت می‌شوی که سرما را فراموش خواهی کرد.

چهره‌های مردم از نیک‌اندیشی می‌درخشد، گاهی فکر می‌کنی وارد بهشت شده‌ای.

منظره‌ای زیبا که تو را با خود به رنگین‌ترین لحظه‌ها می‌برد و تو باید خود را در آغوش جاده رها کنی، هنوز از خانه‌ها بوی پختن نان بلند می‌شود. شما به کنار مردمانی خواهید آمد که بکر می‌زیند و عشیره‌ای.

کوچ هنوز به سبک سنتی در میان این مردم معنای خود را حفظ کرده؛ از پای کوه به دامنه و ارتفاعات بلندتر و بالعکس.

این خانه دروازه‌ای دارد به نام دروازه اورامان، این ابتدای لذت و شگفت‌زدگی هر مسافری است. کوه‌های سنگی بلند و استوار و جاده‌ای که به صورت مارپیچ از دامنه این تنگه عبور می‌کند هر مسافری را ناخودآگاه وادار می‌کند که بر آستانه این دروازه توقف کند و عکس و فیلم بگیرد. نمی‌دانم شاید هم می‌خواهند رخصت ورود بگیرند.

در تمام طول دروازه نگاه‌های کوچک ما از دامنه کوه‌ها به ارتفاعات سنگی خیره مانده بود. می‌گویند این دروازه در دوره‌های پیشین محل دفاع مردم بومی در برابر هجوم بیگانگان بوده است.

 هیچ کس در اینجا متوجه گذر زمان نمی‌شود چنان که ناخودآگاه خود را بر جاده‌های مرتفع خواهید یافت. آن‌گاه معلق می‌مانی بین آسمان و زمین. گویی باید دو بار از این مسیر عبور کرد؛ اول به تماشای آسمان بنشینی و دیگربار دره‌های رنگین را نظاره کنی. براستی که وجود رنگ‌ها اینجا تجلی واقعی خود را پیدا می‌کنند.

سنگ‌های سخت، رودخانه وحشی سیروان، مسیر کوهستانی... همه و همه نگاهبان فرهنگ مردمانی هستند که آرام و صبور زیستن در کنار این طبیعت وحشی را آموخته‌اند. آنان بکرترین نغمه‌ها را در دل خود نهان دارند که آن را تنها برای محرم اسرار می‌سرایند. اورامان با آن دیرینه و پیشینه خود بر صفحه روزگار هنوز نیک می‌درخشد.

خانه های این روستا با سنگ و اغلب به صورت خشکه و به صورت پلکانی ساخته شده است. مردم منطقه معتقدند اورامانات تخت زمانی شهری بزرگ بوده و مرکزیتی خاص داشته به همین دلیل از آن به عنوان تخت یا مرکز (حکومت) ناحیه ای اورامان یاد می کرده اند، چرا که دروازه های رنگی این روستا در کلبه هایی به رنگ سادگی زندگی سنتی را با تمام وجود معنا می کند.

چه جانانه مردمانش در عین سادگی و یکرنگی با هم  مدارا می کنند و زندگی و یکرنگی را با تمام وجود معنا می کنند،  وقتی محو تماشای مردم روستاهای اورامان می شویم می بینیم که  هنوز هم هستند کسانی که دلشان به همین سادگی های زیبا و معنوی گرم می‌شود و چشم به مسافرانی می‌شوند تا باز هم سفره ای از جنس آفتاب و سادگی برای مهمانان خسته زندگی پهن کنند.

حالا دیگر چراغ خانه‌ها خاموش شده بود و همه اهالی روستا پس از صرف شام به خواب عمیقی فرو رفته بودند. باغ‌های پلکانی زیر نور مهتاب، کوه‌ها و... انگار دیگر هیچ‌کس صاحب هیچ چیز نیست. اینک تو مسافری هستی با احساسی سرشار از خوشبختی که می‌توانی بر مرکب هر آرمان‌شهری سوار شوی. نگاهت را به آسمان خیره کن، یک شب مهتابی و این همان لحظه گمشده ما در عصر آدم و آهن است.

انتهای پیام/