به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح زاگرس؛ بیش از 15 هزار زن سرپرست خانوار در استان کهگیلویه و بویراحمد وجود دارد، تعدادی ازآن ها به دلیل فوت همسر، از کار افتادگی، طلاق، مفقودی و نداشتن صلاحیت لازم برای سرپرستی در خانواده مجبور می شوند مسائل و مشکلات خانواده را به دوش بکشند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح زاگرس؛,آن ها برای تهیه لوازم تحصیل برای فرزندان شان و هزینه های معیشتی زندگی مجبور می شوند، کمر همت ببندند و به کسب در آمد بپردازند به همین دلیل به سراغ تعدادی از این بانوان رفتیم و گفتگوی کوتاهی را با آن ها انجام داده ایم که در ادامه آمده است:
,,
این بانوان به مسائل، مشکلات و دغدغه هایشان و انتظاراتی که از مسئولین دارند اشاره کردند؛ یکی از این زنان سرپرست خانوار که در گوشه ای از خیابان نشسته و به فروش زالزلک و بادام کوهی می پرداخت گفت: حدود 18 سال است که در شهر یاسوج به دست فروشی می پردازم.
,,
او گفت: در ابتدا زندگی خوب و مرفهی داشتیم که با بیماری همسرم عرصه زندگی بر ما تنگ شد و من در ابتدا برای تحصیل فرزندانم که 3 دختر و 3 پسر هستند مجبور شدم به فروش کلیه ام اقدام کنم، شخصی که می خواستم کلیه ام را به او بدهم با دیدن جوانی من قبول نکرد و به من این راه را نشان داد که به دست فروشی گیاهان دارویی بپردازم، این گیاهان را در اوایل خودم به کوه رفته و برای عرضه به شهر می آوردم اما اکنون این ها را به صورت غیرمستقیم از فروشندگان خریداری می کنم.
,,
وی افزود: هر چند در این جا سختی های بسیار زیادی از قبیل گرمای شدید روزانه و سرمای شدید ناشی از برف و باران در فصل زمستان اذیتم می کند اما به دلیل اینکه لبخند و آرامش را به خانه ببرم و مشکلات فرزندانم را بهبود بخشم، سختی ها را تحمل می کردم.
,,
او در ادامه گفت: با وجود سالیان طولانی ما هنوز هیچ گونه مکان مناسبی برای فروش این محصولات نداریم، و بارها به شهرداری رفتیم و تقاضا دادیم که مکان مناسبی را برای ما درنظر بگیرد اما هیچ اقدامی صورت نگرفت فقط به ما اجازه دادند در یک خیابان بدون رفت و آمد که در طول روز شاید 10 نفر از آن نگذرد در پیاده رو خیابان بنشینیم و دست فروشی کنیم.
,,
یکی دیگر از این بانوان که اشک در چشمانش حلقه زده بود در گفت و گو با این پایگاه خبری گفت: همسرم معتاد است و خانه را ترک کرده است و من هم اکنون سرپرستی 4 فرزندم را بر عهده دارم.
,,
وی گفت: ماموران شهرداری بیشتر مواقع محصولاتمان را جمع می کنند و به شهرداری می برند که با گریه و زاری به شهرداری مراجعه کرده و با التماس این جنس ها را پس میگیرم چرا که بخاطر فرزندانم مجبورم کار کنم و روزی حلال کسب کنم.
,,
این زن سرپرست خانوار در ادامه می گوید: شهرداری برای ما هیچ مکانی تعیین نکرده است و من 5 سال است که در اینجا تلاش می کنم تا نان آور خانواده ام باشم، هرچند بارها ماموران شهرداری مانع شدند اما من افتخار میکنم که روزی حلال کسب می کنم (با حالت گریه)؛ ما در روزهای برف و باران به جلوی مغازه ها رفته و با التماس از آن ها اجازه می گیریم که در گوشه ای از جلوی مغازه بنشینیم و محصولات خود را بفروشیم، در فصل گرما نیز درختی را پیدا می کنیم تا زیر سایه آن بنشینیم.
,او مسئولین را مورد خطاب قرار داد و گفت وظیفه ی مسئولین چیست؟ مگر نباید به فکر مشکلات و مسائل ما باشند؟
,,
با توجه به آنچه گفته شد و دغدغه های این بانوان انتظار می رود که مسئولان به راحتی از کنار مسائل حوزه بانوان به خصوص در زمینه ی مشکلات بانوانی که با توان و اراده ی خود روزی حلال کسب می کنند عبور نکنند و یک مکان مناسب را برای این بانوان درنظر بگیرند.
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه