سینمای ایران باید رو به صنعتی شدن برود/ دلم گرفته بود گفتم می روم/ "متروپل" ساخته پدرم است اما کار ضعیفی بود/ کسانی تنهایم گذاشتند که دستیار پدرم بوده اند/ جوان هستم و باید تشویق شوم

پولاد کیمیایی بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون در خصوص داوری های سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر در گفتگو با خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ گفت: داوری جشنواره مانند بازی فوتبال است، به عنوان مثال در بازی ایران و ژاپن  دیدیم که بازیکنان ما به داور اعتراض کردند اما داور کار خودش را کرد، من با این قضیه مشکلی ندارم، شاید این گونه دیده اند و معیارشان چیز دیگری بوده است، خصوصا در حالی که فیلم من در هیچ بخشی کاندیدا نشد و به نظرشان احترام می گذارم امیدوارم که کسانی که لیاقت داشتند و جایزه گرفتند، در واقع شایستگی اش را داشته باشند.

وی افزود:در مورد فیلم هایی که جایزه گرفتند نمی خواهم کارشناسی کنم و نظر بدهم و بگویم که یک فیلم خوب یا بد است؛ در کل اگر بخواهم که بگویم این است که سینمای ما اسوه هایی پیدا کرده جدا از این که رانت و پول و رابطه و دستمزهای نجومی و روابطی که در سینما وجود خیلی تمیز نیست ولی اتفاقی که امسال برای سینمای ایران افتاد که به نظر من حسنی که در آن بود در زمینه کارگردانی بود، یعنی در نگاه های متفاوتی که فیلم ها ساخته شد، چه از لحاظ تکنیکی افرادی را داشتیم که جسارت هایی را کردند، بودجه های خوبی هم داشته اند، بودجه که باشد همه چیز حل است و وقتی که زمانی داشته باشید و همین طور عوامل خوب داشته باشید قطعا حاصل کار خوب می شود، از این بابت قابل تقدیر است که فیلم های در جشنواره حضور داشتند که از پروداکشن (امکانات تولیدی) خوبی برخوردار بودند و گستردگی تکنیکی بالایی داشتند.

کارگردان سینمایی معکوس اظهار داشت: سینما اگر به این جسارت برسد که بودجه های بالاتری در نظر بگیرد و برای تماشاچی هزینه کند و برای او ارزش قائل باشد و همان گونه که سینمای ما به دلیل مسائل اقتصادی دست به عصا راه می رفت، اما الان سینماهای گسترده تر و بهتری در سطح کشور داریم، در مراکز خرید سینماهای خوبی ساخته شده است و تبادل مالی سینما در طول این سال ها بالا رفته است، گیشه فیلم های پرفروش ما از مرز 25 میلیارد عبور می کند، این نشان دهنده پتانسیل فروش و دریافت است و گردش مالی بهتر را نشان می ده، وقتی که ما چنین شرایطی داریم و بر سر یک کالای فرهنگی رقابت می کنیم که برایش هزینه می کنیم، مثلا فیلم هایی که اخیرا کار شده است هزینه های نسبتا خوبی کرده بودند، امسال دیدیم که رقابت خوبی شکل گرفت و فیلمسازهای جوانی در جشنوراه شرکت کردند، ما باید سعی کنیم سینما را به سمت صنعتی شدن ببریم و برایش راه حل پیدا کنیم.

پولاد کیمیایی اذعان داشت: خودم را فیلم اولی نمی دانستم به جهت این که سال ها تجربه داشتم و پشت دوربین کار کرده بودم، سعی کردم که فضای آپارتمانی اطرافم را در فیلم بشکنم و وارد ادبیات تصویری، سینمایی شوم و از گرامر سینما تبعیت کنم و بتوانم تصاویری خلق کنم که دارای ارزش باشند و تماشاگر که وقت می گذارد و به سینما می رود تا فیلمم را ببیند، با فیلمی مواجه شود که ارزش بصری داشته باشد؛ متاسفانه ما بسیاری از تجهیزات سینمایی در سطح جهانی را نداریم و این مساله مهمی است، سینمای ما امسال به یک دستآوردی که رسید این بود که فیلم های بزرگ تری از نظر پروداکشن داشت؛ این که این وسط حق برخی از فیلم ها ضایع می شود یک بحث دیگر است که باید کارشناسی شود که چرا یک فیلم مورد پسند قرار نمی گیرد، به اعتقاد من 5، 6 نفر نمی توانند به عنوان هیات داوران دقیق و درست کار کنند، باید از سال ها قبل این اتفاق می افتاد و سینما صنف گرا می شد و بر مبنای صنوف تصمیم بگیریم، به عناون مثال اگر قرار است تدوین فیلمی مورد داوری قرار بگیرد، یک کارگردان نمی تواند نظر درست ارائه دهد. قطعا یک تدوینگر بهتر می تواند نظر کارشناسی بدهد؛ مثلا می بیند که فیلم من در هیچ عنصری کاندیدا نشد و در بخش نگاه نو کاملا یک گوشه قرارش دادند، در صورتی که این فیلم عناصر زیادی برای دیده شدن داشت.

وی در ادامه بیان داشت: اگر بخواهیم من را به عنوان کارگردانی خوب نپذیریم، آیا فیلمبرداری بد بود؟ فیلمبرداری را که نمی شود نادیده گرفت؟ تدوین را که نمی توان نادیده گرفت و یا همینطور صدابرداری فیلم؛ متاسفانه این اتفاقات می افتد، امیدوارم روزی جشنواره ای داشته باشیم که چندتا چندتا جایزه ندهد، به کسی جایزه بدهد که از لحاظ فنی و فارغ از علایق سلیقه ای کارشناسی و مورد بررسی قرار گرفته باشد، به این شکل که صنف نظر بدهد مانند تمام آکادمی هایی که وجود دارد، یعنی در جهان فستیوالی نداریم که همینجوری رای دهند بلکه به صورت آکادمی های جداگانه به عناصر مختلف فیلم ها رای داده می شود.؛ به نظرم این اتفاق امسال هم در جشنواره فجر نیفتاد و اکثر جوایز به یک فیلم داده شد و دلایل آن هم کاملا معلوم است که به چه جهت یک فیلم این گونه دیده می شود، به نظرم هر وقت از این پوسته بتوانیم خارج شویم و یک ذره موضوع را کلان تر ببینیم و خیلی جدی تر کارشناسی کنیم سینما رونق بهتری خواهد گرفت.

بازیگر سریال ماتادور خاطر نشان کرد: کمتر کسی هست که در ارتباط با جشنواره فجر مساله سفارشی بودن را نداند و مطرح نکند، این را من نمی گویم بلکه جامعه می گوید، شما می بینید که این اتفاق می افتد، اتفاقاتی که برای فیلم خودم افتاد را مثال می زنم؛ وقتی که یک فیلم که آماده نیست بنا به هر دلیلی پذیرفته می شود و فیلمی که از ماه ها قبل آماده شده است را سانس های خوبی به آن نمی دهند، آن فیلم تمام شیرازه و برنامه ریزی اش بهم می ریزد؛ من در تلویزیون هم اعلام کرده ام ما در چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی و سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر قرار داریم و انتظار می رود فیلم هایی در این ارتباط ساخته شود، من نمی توانم بگویم دست چه کسی پشت این ماجرا است، اگر توجه کنید متوجه می شوید که یک طیف از فیلم ها هستند که هر سال دیده و مطرح می شوند، همین ها هستند که در سال های بعد هم جوایز را می گیرند و کمتر نگاه به سمت افراد دیگری می رود.

وی در ادامه گفت: در مورد افرادی مانند سیروس الوند که در جشنواره حضور داشتند و به فیلمشان بها داده نشد، می شد به گونه ای بهتر با این افراد برخورد کرد، یا یک مقدار بیشتر احترام به این دست افراد می گذاشتند؛ یک سیاست باید وجود داشته باشد که بُرنده نباشد و با فیلم ها بهتر برخورد شود، مثلا من در فیلمم گفته ام که چرا باید کارخانه های ما بسته باشند؟ مگر ما نمی گوییم اقتصاد مقاومتی؟ خب این کارخانه ها باید راه بیفتند، چرا باید خودروهای خارجی در کشور ما جولان دهند؟ یک سری آدم کار نابلد باعث این اتفاقات شده اند که خودشان را به خواب زده اند.

کیمیایی تشریح کرد: من در فطرت نقد هیچ مسئله و مشکلی ندارم، شما وقتی نقد می شوید یعنی زنده اید، وقتی که نقد می شوید یعنی مهم هستید و دیده شده اید اما نقد یک چهارچوبی دارد، یعنی منتقد باید تاثیرش را روی سازنده بگذارد و بتواند او را اصلاح کند؛ هر چه جلو رفتیم دیدیم که این نقد ها بیشتر به بی احترامی بدل شده است، مثلا در مورد آقای مهرجویی این اتفاق دیدیم که افتاده است، در مورد آقای بیضایی این اتفاق افتاد و ایران را ترک کرد.

وی این چنین ادامه داد: در مورد پدر من، 2 فیلم آخرش خیلی مورد نقد قرار گرفت به خصوص فیلم مترو پل که به نظر خودم فیلم ضعیفی هم بود، ولی می خواهم بگویم شکل و شمایل نقد باید حرفه ای باشد و دلایل درستی بیاورند که چرا یک فیلم خوب یا بد است، ولی از این که صرفا بگوییم فلانی افتضاح بود، فیلم مزخرف بود، فیلم بالا و پایینش با هم یکی نبود، قصه نداشت و یا از این مدل کلی گویی ها باید پرهیز کنیم؛ مثلا آقای فراستی می گوید فلان فیلم در نیامده است، این را دیگر همه یاد گرفته اند، وقتی راجع به یک فیلم صحبت می کنیم و آن را نقد می کنیم، باید هم خوبی های آن را بگوییم و هم بدی ها را ، این که فیلم مطلق مزخرف یا مطلق خوب باشد خیلی درست نیست، وقتی یک فیلم مثلا در مورد مسائل اجتماعی با ما صحبت می کند نباید آن را کاملا بکوبیم و چشم مان را روی خوبی آن ببندیم، بعد که می خواهیم ریشه این گونه نقد ها را بدانیم به این می رسیم که در جایی مثلا جواب سلام فلان منتقد را نداده ایم و به او برخورده است.

این بازیگر کشورمان در ادامه عنوان کرد: مثلا یک منتقد جوان آمد و فیلم من را دید و کلی از آن تعریف کرد اما چند روز بعد که به تلویزیون رفته بود از ابتدا تا انتها فیلم من را کوبید، اقای جوانی است که دوست دارد دیده شود و مانند آقای فراستی فیلم ها را بکوبد؛ اگر عواطفمان تحت کنترلمان باشد به قلب دیگران آسیب نمی زنیم، من 2 سال وقت گذاشتم و از همه چیزم زدم تا این فیلم را بسازم و کلی تلاش کردم و با افراد حرفه ای بسیاری کار کردم، من جوان هستم و باید تشویق شوم و انگیزه بگیرم اما وقتی که به نا حق مورد تخریب قرار بگیرم، باعث می شود دل شکسته شوم و از فردا بی رحماننه من هم دیگران را بکوبم، باید جلوی این رفتارها گرفته شود؛ مثلا می بینیم نسلی به وجود آمده که می رود می گوید من سیمرغ نمی خواهم و یا این را نمی خواهم آن را می خواهم، این ها چیزهایی است که حتی در اسکار هم نمی بینیم؛ من خرده نمی گیرم چرا که جشنواره هر ساله این مشکلات را داشته و در بین مردم، در حال عقب نشینی است، من در خودم این را حل کرده ام که دیگر اهمیت آن چنانی به جشنواره ندهم.

وی اظهار داشت: فیلمسازی و بازی کردن چیزی است که بلد هستم اما این که به چه قیمتی کار کنم برایم خیلی مهم است، من در زندگی اصولی برای خودم دارم، اگر قرار باشد در یک فیلمم مجبور باشم به جای فرهنگ سازی، تخریب فرهنگی کنم یا فقط حواسم پی کاسبی باشد و از بخش هنرمندانه ام دور شوم و با مردم رفتاری کنم که شایسته هنر نیست، هرگز این کار را نخواهم کرد و فیلم نمی سازم، ترجیح می دهم یک سوپرمارکتی داشته باشم و شریف زندگی کنم.

بازیگر سینمایی گشت ارشاد در ادامه گفت:  دلگیری هایی که در طول این سال ها برای من به وجود آمده است، یعنی نادیده گرفته شدنم در زمینه بازیگری، برچسب هایی که به من زده شد در ارتباط با پدرم و این شکل خصومتی که در طی این سال ها با من وجود داشته است، من را دلگیر کرد در صورتی که من سال های زیادی است که در این حرفه کار می کنم، تقریبا 25 سال است که کار می کنم، سریال های و فیلم های متعددی کار کرده ام و علیرغم همه این تلاش و این بعد از این همه سال فیلمی ساختم که فکر می کردم یک مقدار با محبت تر با آن برخورد شود و مشکلات کلی ای که گریبان گیر همه ما ایرانی ها است، فشاری بر آدم می آورد که آزار دهنده است.

وی اذعان داشت: این سینما برای من از لحاظ مالی خیلی دستاورد نداشته است، دستمزدهایی که من برای بازی می گرفتم در برابر این دستمزدهایی که بازیگران حال حاضر می گیرند بسیار ناچیز است، از لحاظ پرستیژ هم هر سال باید خودم را ثابت می کردم و از حاشیه دور باشم و در هر چیزی اظهار نظر نکنم، سعی می کردم کارم را بکنم و خودم باشم، اما وقتی که می بینم نمی شود به رفتن فکر کردم، حالا سوال این است که چطور این همه خبرگزاری در تمام این سال ها که من خداحافظی نکرده بودم سراغم نیامدند اما حالا که از خداحافظی حرف زدم همه منتشر کردند که پولاد کیمیایی رفت؟ انگار که دوست داشتند این اتفاق بیافتد.

این کارگردان جوان اظهار داشت: از افرادی در این سینما ضربه خورده ام که سینما را از پدر من آموخته اند، سال ها دستیار پدرم بوده اند و آرزو داشته اند که با پدرم کار کنند، همه این ها من را در ساخت فیلم تنها گذاشتند و کسی باور نداشت که پولاد کیمیایی می خواهد این فیلم را بسازد، خیلی ها گفتند که این فیلم را نسازم اما من پای فیلمم ایستادم و آن را ساختم؛ بعد از این که در اینستاگرام پستی منتشر کردم که می خواهم از ایران بروم خیلی از بزرگان سینما و از دوستان قدیمی پدرم با من تماس گرفتند و دلیلش را پرسیدند من فقط گفتم که دلم گرفته است؛ وقتی که آدم دلش می گیرید بی خودی که لبخند نمی زند.

پولاد کیمیایی در پایان گفت: در این جشنواره متوجه شدم که مردم از فیلمم استقبال کردند و من از این راضی هستم؛ احساس کردم که اگر اعلام کنم از ایران می روم و دیگر این جا کار نمی کنم، می توانم روی حرفم بمانم اما با این حال حاضر شدم زیر تبعات آن بروم و با این که می دانستم ممکن است خیلی ها مسخره کنند، اما ترجیح دادم که بمانم و از بودن کنار این افرادی که به من و پدرم محبت دارند، دیدم که واقعا برای یک عده مهم است که من باشم.

انتهای پیام/